Βρέχει (δακρυγόνα) στη φτωχογειτονιά vol.2

Αν είστε προπτυχιακοί φοιτητές, σπεύσατε να περάσετε τα μαθήματα και να ορκιστείτε, διαφορετικά σας βλέπω να ορκίζεστε στα Starbucks στην Κοραή (που αν είστε νομικάριοι, έτσι κι αλλιώς δεύτερο σπίτι σας έχουνε γίνει) γιατί τα νεοκλασικά του Τσίλερ δεν τα βλέπω καλά.

Καλέ ξεκλείδωτα τα αφήσανε και φύγανε μέσα στη νύχτα τη μαύρη;



Ου φονεύσεις ή kill the rich;



Τι είναι το Σ.Τ.Α.Ν.Ε. ρε παιδιά;



Οι ποιητές του δρόμου διακατέχονται από έντονο λυρισμό



36 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο...



...άλλη μια πύλη έπεσε



...μίλησε κανείς για μεντεσέδες; Τους ψευτίσανε πια...

Και τις πλάκες των πεζοδρομίων επίσης



Καλά που δε ζει ο Τσίλερ γιατί θα πέθαινε από πολλαπλό εγκεφαλικό



Η συμβουλή της ημέρας, στον ανδριάντα για να τη βλέπουμε...



Βρε τι ωραία περνάμε εις τας εξοχάς... Έξοχα!

Αλέξανδρου και Γρηγορόπουλου γωνία

Βρέχει (δακρυγόνα) στη φτωχογειτονιά

Γειά σας φίλοι και γειτόνοι.
Σήμερις εγκαταλείψαμε τα ήρεμα ΒΠ προς χάριν του αστυνομοκρατούμενου και επεισοδιακού κέντρου. Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το κλίμα βαρύ, οι δρόμοι άδειοι, τα βλέμματα και οι κινήσεις νευρικές. Τα πιτσιρίκια τσαντισμένα και οι μεγάλοι αποσυντονισμένοι.
Ξεκινήσαμε με εκκλησιασμό στον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων (προστάτης άγιος ο Saint Nicholas γαρ) και συνεχίσαμε με ανηλεές κοπροσκύλιασμα σε Κολωνάκι και Εξάρχεια. Και μολονότι ο Αλέξης γκρίνιαζε ότι αν γινόταν κάτι δε θα φτάναμε σώοι και αβλαβείς ως την Τσακάλωφ όπου είχε αφήσει το Α5, τα γεγονότα τον διέψευσαν. Να επισημάνω ότι ενώ κατέθεσα πρόταση στον Νικήτα από πέρσι κιόλας σχετικά με τον εορτασμό, πάλι δέντρο θέλει να στήσει στην πλατεία Συντάγματος! Ιδού τα τρυφερά ενσταντανέ από το κέντρο:

 

1. Στη συμβολή Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, λίγο πιο κάτω από το ΑΤ, η κορδελίτσα να κλείνει το δρόμο και το σκουπίδι να δίνει πάρτι στα στενά (πόσο χάρηκα που μετακόμισα!)



2. Έξω από το ΣτΕ, ηρεμία. Λίγο πιο κει, τα βλαμμένα καίγανε τους θάμνους έξω από τα νεοκλασικά τα οποία ξανάκαναν σύχριστα με τα σπρέι. Μα πόσο βλαμμένα...



3. Έξω από τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία γίνεται ένα σχετικό νταβαντούρι και τα όργανα δε μας αφήνουν να πλησιάσουμε.



4. Φυσικά, δε θα μπορούσαν να μην αναρτήσουν πανό στα Προπύλαια. Τα χημικά έρευσαν άφθονα, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση. Αααχ, τη δροσιά τους, βρε!



5. Και φυσικά, η περίοδος Σπασίμπα μόλις ξεκίνησε! Δειγματοληπτικά, ό,τι βρίσκαμε στο δρόμο μας.

Zara!



ΞαναZara

ΞαναμαναZara



6. Στου Ζολώτα, τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. Απλά ξεκίνησε μια ζαρντινιεροβεντέτα κι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Μία (έγινε) χώμα, χιλιάδες στον αγώνα!



7. Ο Lentzos, γυαλιά-καρφιά.



8. Η Wind μάλλον έχει χαρατσώσει πολύ άσχημα κάποιους από αυτούς, εξ ου και πήραν εκδίκηση για όλα τα "σπασμένα" που πλήρωσαν στην κινητή τηλεφωνία...



9, Και ο Giannetos τους έκατσε στο στομάχι... Μα τιμές είναι αυτές;



10. Η ταμπέλα του φαρμακείου πάντως δεν ήταν και ΤΟΣΟ χάλια...
(Το Wally καφέ ακριβώς δίπλα ανέγγιχτο!)



11. Η πλατεία Συντάγματος σε κατάσταση μισογκρεμισμένο γιαπί... Τι να γιαπεί κανείς!



12. Δε θα μπορούσε να λείπει η φιλοσοφία της ημέρας



Αλλά για όλη την καφρίλα, μας αποζημίωσε το όμορφο graffiti Άρχοντας των Δαχτυλιδιών - Σιλμαρίλλιον εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του Tolkien. Δε βάζω αριθμό, γιατί είναι άλλη κατηγορία (και θα πάει 13 και δε θέλω).

Αριστερά, ο Gandalf the Grey και μετέπειτα Gandalf the White, τρελό survivorάκι των Μάγων. Δεξιά, ο μπάρμπας με το μούσι το άσπρο είναι ο Ulmo, θεός των υδάτων, κάτι σαν Ευρωπαίος ομόλογος του δικού μας του Ποσειδώνα και ο άλλος -ο Klein-Mein- με το σπαθί, είναι ο Tuor, ο πρώτος Numenorian, παππούς του Elrond, πρόγονος του Aragorn και άλλα εδώδιμα και αποικιακά. Όσοι δεν καταλάβατε, τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα σας.

Προσθήκη

Νόμιζα ότι η μέρα είχε τελειώσει. Αν και δεν είχαμε ακόμη επιστρέψει ο καθένας στη βάση του και καθόμασταν στο φιλόξενο πατρογονικό τσαρδί της Ελπίδας κάπου στο Κολωνάκι, για μας η μέρα περιείχε ακόμη επιστροφή στα σπίτια μας, ντους και ύπνο. Αμ δε... Ο φλίτατος Rebesque πέταξε την ιδέα "ρε παιδιά, δεν πάμε Εξάρχεια;". Τον στραβοκοιτάξαμε όλοι γιατί σήμερα είχαμε περπατήσει τουλάχιστον 7 χλμ. και δεν τρελαινόμασταν για την ιδέα. Έλα μου όμως που κάτι μας φαγούριζε να πάμε (δε λέμε τι). Πεζώ 2 και πάλι και φτάνουμε στην πλατεία Εξαρχείων.
Διαθέσεις επαναστατικές, αντι-"μπατσικές", έτοιμοι όλοι να φωνάξουμε "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" σε όποιον μας ζητούσε ταυτότητα. Παντού μεγάλες ομάδες αστυνομικών, καμιά δεκαπενταριά τουλάχιστον μαζί. Εμείς, οι μισοί, 4 άντρες, 3 γυναίκες. Μας φοβόντουσαν; Προφανώς όχι. Κι όμως, ταυτότητα δε μας ζήτησε κανείς. Ίσα ίσα που μας είπαν ότι ήταν ασφαλές να πάμε προς τα Εξάρχεια, αλλά να προσέχουμε στην περιοχή του Πολυτεχνείου.
Και φτάνουμε στην πλατεία. Κι αντικρίζουμε το εξής θέαμα: Οι μπάτσοι, παρατεταγμένοι στη μια πλευρά, κάθονται Παναγίες, Ούτε μιλάνε, ούτε λαλάνε, ούτε κινούνται. Από την άλλη, οι "αντιεξουσιαστές". Κάτι τυπάκια μισομεθυσμένα, σε παραλήρημα χυδαιολογίας. Φτύνουν, βρίζουν, συμπαρασύροντας σε έναν οχετό μίσους ό,τι πιάνει η γλώσσα τους. Από την άλλη, οι μπάτσοι, εντυπωσιακά ψύχραιμοι. Δείχνουν ότι δε θέλουν να "τσαμπουκαλευτούν" και να δημιουργήσουν ένταση. Αντίθετα, προσπαθούν με την ουδέτερη στάση τους, να την αποσοβήσουν.
Περιμένουμε να φτάσουν σε ένα σημείο βρασμού και να επιτεθούν, αλλά τίποτα. Το παραλήρημα των "επαναστατημένων" συνεχίζεται, προκαλώντας μας αηδία. Δεν υπάρχει καμιά ιδεολογία, καμιά αιτιολογία, κανένας Γρηγορόπουλος εκεί μέσα. Μόνο τυφλό μίσος. Αηδιασμένοι από αυτή τη συμπεριφορά, την οποία ούτε εγκρίνουμε, ούτε στηρίζουμε, βλέπουμε το παραλήρημα να ξεφουσκώνει όσο η ώρα περνάει. Κάποια στιγμή, οι "αντιεξουσιαστές" πετάνε μπουκάλια στους μπάτσους κι εκείνοι απαντούν με προειδοποιητικές κραυγές.
Το πράγμα εκτονώνεται χωρίς δράματα, η μια διμοιρία αποχωρεί και οι "αντιεξουσιαστές" συνεχίζουν τις προκλήσεις. Μετά από λίγη ώρα, οι επαναστάτες αρχίζουν να πεινάνε, να διψάνε, να νιώθουν την ανάγκη να εκτονώσουν τις φυσικές τους ανάγκες και το όλο σκηνικό λήγει, η δεύτερη διμοιρία φεύγει και όλα τελειώνουν. Παίρνουμε ξανά το δρόμο για το Κολωνάκι -και αυτή τη φορά και για τα σπίτια μας- συνειδητοποιώντας ένα πράγμα: η αστυνομία του 2009 δεν έχει καμιά σχέση με την αστυνομία του 2008. Και οι αντιεξουσιαστές του 2009 δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το οργισμένο πλήθος που διαδήλωνε το 2008.
Μη σας πω ότι λυπηθήκαμε τους μπάτσους...

Τη μάσκα μου κι έφυγα!

Και επειδή γνωρίζουμε πόσο απαιτητική είναι η πελατεία μας που δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το καλύτερο, μερικές ιδιαιτέρως καλαίσθητες μάσκες που μπορείτε να βρείτε στο κατάστημα, μέρες πό'ρχονται θα γίνουν το απόλυτο must!
Έλα, πάρε πάρε!

Μάθημα ζωής

Είχαμε βγει με τον Νικηφόρο. Βράδυ, πλάι στη θάλασσα, κάπου στη Βάρκιζα, οι δυό μας. Το φεγγάρι καθρεφτιζόταν στα νερά κι όλα, ουρανός και θάλασσα είχαν ένα βελούδινο σκούρο μπλε χρώμα. Ο Νικηφόρος χαμογελούσε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο και με κοίταζε, έτοιμος να μου κάνει μάθημα, όπως παλιά. Ξαφνικά ακούστηκε ένας διαπεραστικός ήχος. Άνοιξα τα μάτια μου, το φως έμπαινε από τη μπαλκονόπορτα, εγώ ήμουν στο κρεβάτι μου κι ο Νικηφόρος έχει πάψει να είναι μαζί μας από τον Απρίλη, μαζί με την Ανδρομέδα, τη Βερενίκη και τον Ορέστη." Ίσως να ήθελε να σου πει κάτι", ψιθύρισε η πολυλογού εσωτερική φωνούλα.
Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό το πιο σημαντικό μάθημα ζωής που μου έκανε αυτός ο υπέροχος φίλος. Ήταν απόγευμα, στο σπίτι της οδού Ζ. Πηγής, εγώ σε μια κρίση γκρίνιας κακομοίριαζα το σύμπαν και κλαψούριζα σαν κουτάβι για το καταραμένο το πανεπιστήμιο που δεν έλεγα να τελειώσω. Και φυσικά αμπελοφιλοσοφούσα σε αποχρώσεις του μαύρου ( τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, γιατί ζούμε, για να υποφέρουμε κι άλλα παρόμοια χαρωπά). Ο καημένος προσπαθούσε να με συνεφέρει και να μου αποδείξει ότι τα πράγματα δε γίνεται να είναι ΤΟΣΟ άσχημα κι ότι σε κάθε περίπτωση, όλα ξεπερνιούνται. Χαμπάάάάρι η χώστες...
Και τότε, ο καλός φίλος έκανε την κίνηση ματ: όπως πηγαινοερχόμουν μέσα στα νεύρα σαν το τραίνο της Μαλακάσας, σηκώθηκε και με μια λαβή μου έκλεισε στόμα και μύτη κρατώντας με σφιχτά. Στην αρχή το πέρασα για κάποιο βλακώδες αστείο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα ότι το χέρι του ήταν σταθερό. Ο αέρας λιγόστευε και άρχισα να χτυπιέμαι για να απελευθερωθώ. Σκεφτόμουν πόσα πράγματα είχα αφήσει στη μέση, ότι αν πέθαινα δεν θα ξανάβλεπα τους δικούς μου, τους φίλους μου, το κουτάβι μου, τα δέντρα, τα νερά, τον ήλιο. Σε εκείνο το σημείο, ο Νικηφόρος με άφησε. Πήρα βαθιά ανάσα, συνήλθα και του έδωσα ένα καλό κροσσέ στο στέρνο, κατευθείαν στο ηλιακό πλέγμα. Ούρλιαξα "είσαι ηλίθιος;" Χαμογέλασε πονεμένα και με τράβηξε να κάτσω κάτω. Και μου είπε: "Μήπως κατάλαβες ποιό πράγμα είναι το πιο πολύτιμο στον κόσμο;" Εγώ τον κοίταζα τσαντισμένη και το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώνει με το μάθημα που μόλις είχε αρχίσει. Απάντησε μόνος του "μα φυσικά, το οξυγόνο. Και ένα παράγωγό του, το νερό. Αυτά είναι τα δύο πολυτιμότερα πράγματα στον κόσμο". Τον κοίταξα αποβλακωμένη, συνειδητοποιώντας πόσο δίκιο είχε.
"Άκου, μικρή μου Κλαιράνς. Είσαι πολύ τυχερή γιατί γεννήθηκες σε έναν πλανήτη που έχει μπόλικο και από τα δύο και που είναι αρκετά κοντά στον ήλιο, ώστε όλα αυτά μαζί να δημιουργούν και να συντηρούν ζωντανό αυτό τον κόσμο που βλέπεις γύρω σου" μου είπε. "Και μπορείς το πρωί να δεις τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από την πόλη και να πας για καφέ, ή από την απέναντι ραχούλα και να πας σε έναν καταπράσινο λόφο για περπάτημα, ή μέσα από το πέλαγος και να πας για πρωινό μπάνιο. Ξεκινώντας από τη σκέψη πόσο εύκολο είναι να στερηθείς τη δυνατότητα να εκτελείς την αυτόματη λειτουργία της αναπνοής, σκέψου πόσο πολυεπίπεδα και σημαντικά είναι όλα τα υπόλοιπα. Και στην τελική, πόσο όμορφη είναι η ζωή, όταν μπορείς να κάνεις οτιδήποτε θες από όλα αυτά και δεν είσαι ένα πράσινο ανθρωπάκι σε έναν άνυδρο πλανήτη με κρατήρες".
Είχε απόλυτο δίκιο. Η πιο απλή, μηχανική λειτουργία του οργανισμού είναι και η πιο σημαντική. Αν έχεις αυτό, έχεις τα πάντα. Και μπορείς να κάνεις ότι θες, γιατί η τάση του ανθρώπου είναι η βελτίωση. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογία... Κάθε φορά που με πιάνει η απαισιοδοξία μου σκέφτομαι εκείνο το απόγευμα και "ισιώνω"... όλα θα πάνε καλά!
Primum vivere, deinde philosophari...

Υ.Γ. Γι'αυτό και δεν αντέχω τους καπνιστές.