Make my day

Είμαι η Freedom και μόλις έφευγα...

2010-06-09T17:07:00.003+03:00

Παίρνω αμπάριζα από το spoiler της Ελπίδας που δε θέλει να πάει στο Αμπού Ντάμπι και βγαίνω στην τελετή λήξης λειτουργίας του χώστεν ουντ ντελικατέσσεν. Ώρα να πάρουμε τα κουβαδάκια μας και να φύγουμε, να πάμε αλλού. Διότι απλώς ανανεωνόμαστε, δεν εγκαταλείπουμε. Και όπως πολύ ορθά είπε και ο γιατρός μας, αναλαμβάνει το PR του μαγαζού, καθότι εις τας επαρχίας που βρήκε να πάει, δεν έχει να κάνει απολύτως τίποτα, εφημερεύων ή μη.
Αυτό εδώ το μπλογκ δημιουργήθηκε για να επανορθωθεί μια στιγμή τρέλας. Οι πρώτες αναρτήσεις που βλέπετε να υπάρχουν εδώ (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008) αρχικά κυκλοφόρησαν στο μπλογκ "Τα νέα του Μπίθουλα", πάλι υπό την διεύθυνση της υποφαινομένης και υπό λίγο διαφορετική σύνθεση. Σε μια στιγμή υπερβάλλοντος συναισθήματος / ηλιθιότητας / άντε πεστε το κομψά τρέλας, το μπλογκ αυτό έκλεισε για το κοινό, αλλά οι αναρτήσεις κρατήθηκαν στο σεντούκι και ξαναβγήκαν στο φως με τη δημιουργία του μαγαζού τούτου.
Η χρονική εκείνη περίοδος ήταν μαύρη για την ιδιοκτήτρια. Μια λάθος επιλογή οδήγησε σε πολλαπλές αρνητικές συνέπειες. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο ήταν εμφανής στις αναρτήσεις μου η ψυχική ταλαιπωρία στην οποία είχα βλακωδώς μόνη μου οδηγηθεί, πάντως συγκυριακά ήταν ο χειρότερος κυκεώνας στον οποίο έχω βρεθεί. Μαζί με μένα, και οι άνθρωποι που με αγαπούσαν / αγαπούν.
Το πρόβλημα με μένα είναι ότι δεν εγκαταλείπω τις κάθε είδους ανθρώπινες σχέσεις μου ( φιλικές, συγγενικές, ερωτικές) αν πρώτα δεν έχω βεβαιωθεί ότι έγιναν όλα όσα θα μπορούσαν να περισώσουν την κατάσταση. Αυτό, ξέρετε, είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο, οδυνηρό και ατελέσφορο, μιας και ό,τι τελειώνει μέσα μας, καλύτερα να αφήνεται να το πάρει το ποτάμι. Και καλά αν τελειώσει. Τι γίνεται αν δεν έχει υπάρξει ποτέ;
Γιατί σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις δε χωράνε αλχημείες. Ή κολλάς με κάποιους ανθρώπους, ή δεν κολλάς. Και είναι κουτό να προσπαθείς να κολλήσεις με το ζόρι. Οι σχέσεις, όπως έχουμε ξαναπεί (κι έχουν πει άλλοι πριν από μας!) είναι σαν τα ρούχα. Αν "τραβάνε" από δω, αν "κρεμάνε" από κει, τα αφήνεις και φεύγεις. Γιατί ότι και να κάνεις, ποτέ δε θα είναι όπως πρέπει και πάντα θα έχεις μια περίεργη αίσθηση να σε συνοδεύει. Κάπως σαν το παζλ, που όλα τα κομμάτια είναι μέσα, αλλά όχι απαραίτητα στη σωστή θέση. Και κάποια στιγμή που κοιτάς από πιο κοντά, το βλέπεις καθαρά ότι έχουν μπει τουρλουμπούκι.
Έτσι είναι. Οι σχέσεις δε θέλουν δουλειά. Ταίριασμα θέλουν. Ταίριασμα ψυχών και εγκεφάλων. Να δουλεύουν στα ίδια μήκη κύματος. Όχι να συνυπάρχουν με το ζόρι και με χίλες υποχωρήσεις. Να είναι οι φίλες σαν την Ελπίδα, τη Δώρα, την Ευγενία, τη Μαρία, τη Mady και τη Heida. Να είναι οι ιστοφίλες σαν το Ελενάκι που ξέρω ότι δε μου κράτησε κακία που δεν της ευχήθηκα στη γιορτή της γιατί έκανα παρέα στα νυστέρια, να μη νιώθουν μοναξιές.
Τέσσερις μέρες έμεινα στην Αθήνα. Οχτάωρα στο μαιευτήριο, να βλέπω τον κούκλο νεογέννητο μακρυμάλλη ανηψιό μου (θα γίνει ο πιο όμορφος καστανός γαλανομάτης μεταλλάς της Αθήνας, χαλαρά) να ανοίγει τα όμορφα μπλε μάτια του και να μας κοιτάει απορημένος, να σταυρώνει τα πατουσάκια του και να κοιμάται, να κάνει φάτσες, να πίνει το γάλα του και να ψιλογκρινιάζει όταν τον κρατάνε κάπως και νιώθει άβολα.
Η οικογένεια φυσικά σε αναβρασμό ευτυχίας, τα κχτηνάκια μου που μετέτρεψαν το δωμάτιο του μαιευτηρίου σε κήπο με μπαλόνια επίσης ευτυχισμένα, ιδίως το νέο ζεύγος Άρης-Ελπίδα, που κανείς δεν πήρε χαμπάρι πότε δημιουργήθηκε και γενικά όλο το σκηνικό ήταν το ακριβώς αντίθετο από ότι ένα χρόνο πριν. Σαν να πήραμε στροφή 180 μοίρες και αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς νέα κατεύθυνση όλοι μας.
Και μετά τη φρίκη που φάγαμε συλλογικά με την εγχείρησή μου (αν και δεν θα έπρεπε), η ηρεμία. Σινεμά με την παρέα, εννιά νοματαίοι να κάνουν πλάκα, σόπινγκ, να παίζουν μπλιμπλίκια (ηλεκτρονικά) κι αυτό το κερατένιο παιχνίδι με το μικρό δίσκο που φεύγει με ταχύτητα πάνω στο μεταλλικό τραπέζι, που το κοπανάμε για να βάλουμε γκολ ο ένας στον άλλον και ποτέ δεν μπορώ να θυμηθώ πώς στην ευχή το λένε.
Μετά, ταινία. Αυτή που βλέπετε στο αμέσως επόμενο ποστ. Πέρσι, είχα δει το πρώτο μέρος καθισμένη άβολα, κατεβασμένο στον υπολογιστή, σε μαύρο χάλι ψυχολογικά και ενδυματολογικά, να είμαι με κάποιον που δεν ήθελα και να νοσταλγώ αυτόν που ήθελα, μόνη μου από κάθε άποψη, χωρίς τους κολλητούς μου, έχοντας χάσει ένα από τα δύο πιο αγαπημένα μου πρόσωπα. Μα τώρα, όλα ήταν τόσο διαφορετικά...
Εκείνος που ήθελα ήταν μαζί μου επιτέλους, ήμουν ξανά ο εαυτός που κάποτε είχα αφήσει πίσω μου, χωρίς τα βάρη του παρελθόντος, οι φίλοι μου ξανά μαζί μου, ο πόνος για τις απώλειες σε μια μικρή γωνίτσα στην καρδιά, συρρικνωμένος από τις χαρές του παρόντος και τις προσδοκίες του μέλλοντος και, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ολα τα κομμάτια του παζλ στη σωστή θέση, μια γλυκιά ηρεμία μέσα μου κι ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό μου.
Στο τραπέζι που ακολούθησε, έβλεπα τους φίλους μου να τρώνε, να πίνουν, να γελάνε και να πειράζονται μεταξύ τους και σκεφτόμουν πόσο πολύ αλλάζει η ζωή μας. Αρκεί ένα πλασματάκι τόσο δα για να κάνει το βλέμμα μιας γυναίκας που νιώθει ότι έχει χάσει τα πάντα, να ξαναγίνει αστραφτερό. Αρκεί ένα γελάκι από αυτό το πλασματάκι για να κάνει τους γονείς του να ξεχάσουν ότι τους πόνεσε. Αρκεί μια τέτοια στιγμή για να συνειδητοποιήσεις το νόημα του "η ζωή συνεχίζεται".
Κι αρκεί μια μικρή αφορμή για να νιώσεις ευτυχισμένος και πλήρης ξανά. Όταν έχεις ξεσκαρτάρει τις σχέσεις σου κι έχουν μείνει μόνο αυτοί που αξίζουν. Όταν έχεις δίπλα σου αυτόν που αγαπάς και τους πιο αγαπημένους σου φίλους όλους μαζί, γερούς και χαρούμενους, να σχεδιάζουν νέα ξεκινήματα στις ζωές τους. Όσο κι αν επιμένουμε στην παιδικότητά μας, ενηλικιωθήκαμε. Εργαζόμαστε, μένουμε στα δικά μας σπίτια, έχουμε επιλέξει τους συντρόφους μας (όχι όλοι)...ζούμε!
Το μέλλον είναι φωτεινό. Δεν υπάρχει οικονομική κρίση. Μόνο συναισθηματική κρίση υπάρχει. Κι εμείς την περάσαμε και βγήκαμε ζωντανοί. Απο δω και μπρος, μας περιμένουν γάμοι και γεννητούρια. Η παρέα θα μεγαλώσει, με πολλά μικρά πλασματάκια που θα πίνουν γάλα και θα μας κάνουν φάτσες. Και από το νέο ιστοχωριό μας, θα βλέπουμε τον κόσμο να αλλάζει μαζί μας. Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι...
Πάμε λοιπόν για νέα, υγιή και αγαπησιάρικα ξεκινήματα. Σε νέο χώρο, με καινούριες, θετικές ενέργειες. Η πιο αγαπημένη φίλη, μας έκανε το καλύτερο ποδαρικό. Περιμένουμε κι όποιους από τους υπόλοιπους μας αγαπάτε, να έρθετε. Είστε υπέροχοι, σας αγαπήσαμε, σας αγαπάμε και θα συνεχίσουμε να συμπορευόμαστε μαζί σας, για όσο κρατήσει το ταξίδι του καθενός. Το κλειδί του μαγαζιού, θα είναι στη γλάστρα με τις λευκές τουλίπες.

Sex and the city II

2010-06-07T00:42:00.009+03:00

Μερικά πράγματα είναι φτιαγμένα από άντρες για άντρες. Π.χ. mundial (γιακ). Μερικά άλλα, είναι φτιαγμένα από γυναίκες για γυναίκες. Π.χ. το Sex and the city. Το φεμινιστικό alter ego μου που ακούει στο όνομα Δώρα, μόλις άκουσε ότι είχα βγάλει εισιτήρια για το Sex and the city 2, στράβωσε. Φυσικά, η όποια αντίστασή της κάμφθηκε μπροστά στο επιχείρημα "για το καημενάκι μας το ξενιτεμένο, άλλωστε θα σου έχω και jello και nachos με cheddar".
Κι αφού η χειρουργημένη -και όμορφα αδυνατισμένη- μας λατρεία hostess ξαναγύρισε στα πάτρια εδάφη, μαζευτήκαμε οι τέσσερις κοπέλες (η Freedom, η Ευγενία, η Δώρα κι εγώ) και πήγαμε. Οι υπόλοιποι 5 σερνικοί (Ροβέρτος-Αλέξανδρος, Νικολάκης-το-αίσθημα-της-Ευγενίας, Rebesque, Θωμάς και Άρης) πήγαν να δουν Robin Hood. Μπαίνοντας στην αίθουσα, διαπιστώσαμε ότι όλες ήταν ντυμένες σαν να βγήκαν από την ταινία. Κοινώς, όλες είχαμε την ίδια έμπνευση. Ακολουθεί ενδυματολογική παρένθεση.
(Η Freedom ήρθε με navy blue παντελόνα, λευκή ζακέτα τριών τετάρτων με navy blue επίσης λεπτομέρειες στα μανίκια και στο γιακά, ένα μεγάλο σκούρο μπλε κόσμημα σε βελούδινο κορδόνι, ψηλοτάκουνα πέδιλα με αστραφτερές μπλε πέτρες και μικρό, σατέν, επίσης σκούρο μπλε τσαντάκι. Όλα σεταρισμένα στην εντέλεια και τα μαλλιά ψηλό κότσο.
Η Ευγενία μας, είναι μάλλον η πιο SATC από όλες μας. Είχε δει trailer της ταινίας και ήρθε ντυμένη Carrie: μπούκλες, πολύ ανοιχτό ξανθό στα μαλλιά (το ξανθό το Μενεγακί), turquoise φόρεμα στην ίδια γραμμή με της πρωταγωνίστριας (αυτό που βλέπετε παραπάνω), μεταλλιζέ χρυσά παπούτσια και τσαντάκι. Στο λαιμό, ένα κόσμημα ειδική παραγγελία, με το όνομά της με καλλιγραφικά γράμματα. Πόσο Carrie πια!
Η Δώρα μας, το αιώνια αντιδραστικό αγοροκόριτσο, εγκατέλειψε το ίσιο μαλλί και έγινε κάτι ανάμεσα σε Μαρία Σολωμού και afro. Ήρθε από το σπίτι μου σε τραγική κατάσταση: φόρμα, φανελάκι και αθλητικά. Όλα φυσικά στο αγαπημένο της χρώμα, το μαύρο. Τελικά, κατέληξε με μαύρο υφασμάτινο παντελόνι, μαύρη tunique με μαύρο τοπ από μέσα, μαύρα loafers και μαύρο κόσμημα από όνυχα στο λαιμό.
Εγώ πάλι, φόρεσα ένα απλό ροζ φόρεμα σε γραμμή Α, με ασορτί τσάντα και πέδιλα, έφτιαξα έναν απλό κότσο, φόρεσα ένα μικρό κολιέ κι έξω από την πόρτα.)
Η ταινία ήταν πολύ καλή. Ίσως ήταν η παρέα, η διάθεση, δεν ξέρω τι, αλλά όλες μας την ευχαριστηθήκαμε. Την πρώτη την είχαμε δει με τη Δώρα πολύ μετά την κυκλοφορία της και μας είχε μείνει μια πικρή αίσθηση. Αυτήν εδώ την απολαύσαμε! Έχει πολύ περισσότερο γέλιο, πάάάάρα πολλή χλίδα, και στο δεύτερο μέρος της, πολλή Μέση Ανατολή.
Αυτή τη φορά όμως, παρά τη χλιδή του πράγματος, αντικατοπτρίζει και πραγματικές καταστάσεις: μπορεί μεν οι πρωταγωνίστριες να ζουν σε σπίτια όπου ακόμα και οι κουρτίνες είναι Versace, ή να φορούν vintage Valentino φούστες ενώ φτιάχνουν cupcakes (κλασικά sex and the city συμπτώματα χλιδομανίας), όμως τα παιδιά τους είναι ώρες ώρες το ίδιο στριμμένα όπως και των υπολοίπων και οι άντρες τους βάζουν τα -αφόρετα- παπούτσια τους πάνω στο λευκό καναπέ όταν διαβάζουν εφημερίδα.
Η Carrie, παντρεμένη πια με τον Mr Big, βλέπει ότι ο γάμος είναι πολύ ζόρικη υπόθεση, ιδίως όταν ο άντρας σου γίνεται χαριτωμένος και γλυκός με άλλες (Penelope Cruz σε ρόλο-αρπαχτή των μερικών δευτερολέπτων) ενώ με σένα είναι μουντρούχος και όχι πια τόσο γοητευτικός. Η Miranda αντιμετωπίζει το σωβινισμό του αφεντικού της και βγάζει ένταση στην οικογένειά της, παγιδευμένη ανάμεσα στις φιλοδοξίες της και στην ηρεμία που αναζητά.
Η Charlotte, με δύο παιδιά πια, ψυχολογικό ράκος, προσπαθεί να μην υποψιαστεί ότι ο άντρας της μπορεί να ενέκρινε την νταντά τους επειδή δεν φοράει σουτιέν και γενικά να φερθεί φυσιολογικά. Η Samantha, προσπαθεί να κρατηθεί νέα, καταναλώνοντας ένα κάρο χάπια (αναφορά στον Michael Jackson?) και τρώγοντας διάφορες αηδίες που κάνουν καλό στο δέρμα.
Η ταινία ξεκινά με μια αναδρομή στο πώς ξεκίνησε η γυναικοπαρέα κάπου στα 80ς (με το ανάλογο κιτς στυλ- απίστευτο γέλιο!) και με το γάμο του Stanford Blatch, του γκέι φίλου της Carrie, με τον Anthony Marantino, τον γκέι φίλο της Charlotte. Πρώην άσπονδοι εχθροί, το ευτυχές ζεύγος κάνει έναν όμορφο γάμο στα κατάλευκα, με γκέι χορωδία, με ομοιώματα κύκνων και με τη Liza Minnelli σε ρόλο παπά και guest star. Η Liza σε τρελά κέφια, χορεύει, τραγουδάει, παντρεύει και τα σπάει.
Η Samantha αναλαμβάνει το PR του Smith Jerod, του πρώην της και στη διάρκεια του πάρτι, ένας σεΐχης την προσκαλεί στο Αbu Dhabi να μείνει σε ένα από τα ξενοδοχεία του για να το διαφημίσει ακολούθως στην Αμερική. Εκεί μαθαίνουμε ότι το Dubai είναι πια passe και ότι το Abu Dhabi είναι ο νέος προορισμός των rich and famous. Φυσικά η Samantha δεν μπορεί να πάει χωρίς τις φίλες της, οπότε όλες μαζί φεύγουν για την Ανατολή. Και εκεί ξεκινάνε τα μεγάλα κέφια.
Εντάξει, υπάρχει η Miranda που πάει διαβασμένη σε ταξίδι αναψυχής (τη Freedom μας μου θύμισε) η συνάντηση της Carrie με τον Aiden σε ένα παζάρι (της υπερβολής μου φάνηκε αυτό) ένα φιλί που ανταλλάσσουν, οι ενοχές της Carrie, το τηλεφώνημα στον Mr. Big, η Charlotte που σπάει νεύρα τηλεφωνώντας συνεχώς στο σπίτι μην τυχόν και η νταντά χωρίς σουτιέν έχει αποπλανήσει τον άντρα της, αλλά κατά τα άλλα, το γέλιο ρέει άφθονο.
Ιδίως στην προτελευταία ενότητα, όπου λόγω μιας κλασικής ατασθαλίας της Samantha με έναν Δανό σε μια παραλία, βρίσκονται όλες διωγμένες από την Εδέμ της χλιδής και μπλέκουν στο παζάρι καθ'οδόν προς το αεροδρόμιο, εκτυλίσσονται απίστευτα κωμικές σκηνές, οι μουσουλμάνες κάτω από τις μαύρες μπούρκες τους φοράνε πολύχρωμα συνολάκια γνωστών οίκων (παρατραβηγμένο!) και η γυναικεία αλληλεγγύη είναι δεδομένη από τις μουσουλμάνες προς τις αμερικανίδες (αυτό κι αν ήταν τραβηγμένο!).
Οι πρωταγωνίστριες κρατιούνται μια χαρά, χωρίς εμφανείς διαφορές, εκτός της Parker, η οποία έχει υποκύψει και ξαναυποκύψει στη γοητεία του botox και των πλαστικών. Τα παπούτσια πια δεν προβάλλονται τόσο όσο τα ρούχα, υπάρχει ένας άλφα κοινωνικός προβληματισμός με αυτούς που μεταναστεύουν σε πλουσιότερα κράτη για να βρουν δουλειά, αλλά το δωδεκάποντο, δωδεκάποντο, ακόμα και μέσα στην έρημο, ακόμα και πάνω στην καμήλα.
Σε γενικές γραμμές, οι γυναίκες θα το απολαύσετε. Οι άντρες, καλύτερα να δείτε Robin Hood. Αλλά να μην πάρετε μαζί σας αγοροκόριτσα γιατί θα τρώνε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, θα πίνουν κουβάδες Coca Cola και θα σας σπάσουν τα νεύρα.

Ελπίδα

Νεότερα από το μέτωπο

2010-06-01T15:42:00.004+03:00

Αγαπημένοι φίλοι του μαγαζού, βασικά καλησπέρα σας. Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος. Rebesque, κι εμείς στενοχωρηθήκαμε για τον Dio αλλά δεν κάναμε κι έτσι. Αγαπημένη χώστες, το μαγαζί είναι στη θέση του. Φίλοι και φίλες, η χώστες μας μπήκε εσπευσμένως στο νοσοκομείο την περασμένη Πέμπτη με αρχή περιτονίτιδας, εξ ου και οι Κωνσταντίνοι/ες και Ελένες δεν λάβατε τις ευχές της. Μου ζήτησε να τις διαβιβάσω εγώ, αλλά έχω χάσει τη μπάλα, οπότε, όσοι περνάτε, να ξέρετε ότι σας εύχεται ό,τι καλύτερο. Ο φλίτατος Rebesque βρήκε σε μας και στις μανούλες και των δύο εισιτήρια της τελευταίας στιγμής, τσιμπημένα μεν, μια χαρά δε και ούτως, πρώτα οι δύο ανήσυχες συμπεθέρες και την άλλη μέρα η αφεντιά μου μετά της χαριτόβρυσης δεσποσύνης Δώρας με τις αγκαθωτές γάμπες και του Rebesquότατου πετάξαμε για τας κρύας Γερμανίας. Με χαρμολύπη, ομολογώ, αφήνοντας πίσω το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής, ήτοι τον συνάδελφο και έτερο ιατρό του μαγαζού -πρώτο τη τάξει λόγω αρχαιότητος- Άρη και της καλής του Ελπίδος, οι οποίοι αναμένεται να μας χαρίσουν απίστευτες στιγμές γέλιου και πιτσουνοειδούς αγαπουλινίασης, καθώς ο φτερωτός μπασταρδίων αστόχησε και τους κοπάνησε μάλλον κατά λάθος.
Εκεί εις τας κρύας Γερμανίας, συναντήσαμε αφθόνους Γερμανούς, από φασισταριά άξια τσιμεντώματος και ανασκολοπισμού -Θωμάς Tepes, Θωμάς ο Παλουκωτής- έως εξαιρετικά σκεπτομένους ανθρώπους. Συναντήσαμε το ξενιτεμένο χρυσοζεύγαρο Αλέξη-Freedom εις το νοσοκομείον, ο εις όρθιος με μπάλες anti stressing στα χέρια δια να μη δαγκώνει τα νύχια του -λόγω βακτηρίων και μυκήτων- η ετέρα οριζοντιωμένη στο κρεβάτι του πόνου μετά την εγχείρηση, η οποία έγινε πριν φτάσουμε, εξ ου και δε βούτηξα τα χέρια μου σε αίμα. Εντάξει, παθολόγος είμαι, όχι χειρούργος, αλλά εδώ στο Ελλάντα, παθολογία και χειρουργείο ντίπλα ντίπλα. Ως ιατρός εθαύμασα τον επαγγελματισμό και την ευσυνειδησία συναδέλφων τε και νοσηλευτών, που στα ελληνικά νοσοκομεία συναντά κανείς μόνο κατ' εξαίρεσιν.
Συναντήσαμε τις μαμάδες του ζευγαρακίου, ήρεμες αφού τέλειωσε η εγχείρηση, να τα λένε σαν παλιές φιλενάδες, πράγμα σπάνιο για συμπεθέρες. Συναντήσαμε και τους γείτονες του ζευγαρακίου, οι οποίοι με πραγματική προσήλωση πρόσεχαν το -ομολογουμένως καλόγουστο αν και εντελώς βαυαροστυλάτο- σπίτι. Και αντελήφθημεν διατί το χρυσοζεύγαρο καθυστερεί την επάνοδό του εις τα πάτρια, γευόμενοι τα πεσκέσια της Mady και της Heida, των δύο στενών 40κάμποσο φιλενάδων-γειτονισσών της Freedom, με τους πιστούς και καθόλου αλκοολικούς -όπως πίστευα- συζύγους και τα εύτακτα και χαριτωμένα πιτσιρδέλια.
Συναντήσαμε κι έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από ότι πιστεύαμε: σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, οπλισμένοι με θράσος που θα έκανε τον αρχισυντάκτη της Bild να φάει τα εξτένσιον του, απεβιβάσθημεν εκ του αεροσκάφους με ύφος σταυροφόρου-θα-σας-φάω-το-επινεφρίδιο αναμένοντας αήθεις επιθέσεις άμα τη διαπιστώσει των ιθαγενών ότι είμαστε Έλληνες. Μετά δεν είχαμε τι να το κάνουμε γιατί οι Βαυαροί καραγουστάρουν (καθευαρέσκονται) Ελλάδα. Trivia: όταν είχε ανακύψει το θέμα με την Αφροδίτη της Μήλου έτοιμη να μας κάνει κολονοσκόπηση, εις καλοθελητής είχε πετάξει ένα αντίτυπο του Focus εις τους κήπους του σπιτιού του Αλέξη. Η πρωκτοφυλλάδα βρήκε τη θέση της εις τον της ανακυκλώσεως κάδον, την δε επομένη, εις τους ιδίους κήπους υπήρχαν καμιά δεκαριά σημειώματα που κατονόμαζαν τον "ένοχο". Μέχρι που ο φλίτατος Αλέξανδρος τον πήρε παράμερα και με την αιώνια ηρεμία και επιστημοσύνη του, του εξήγησε τι σημαίνει "Δίστομο-ξεκληρίζω ένα ολόκληρο χωριό","παίρνω τον χρυσό από το κρατικό θησαυροφυλάκιο της Ελλάδας κατά την άτακτη φυγή μου" όπως επίσης και τι σημαίνει "για καμιά 20ριά χρόνια βάζω τους γκασταρμπάιτερ να μου αναστηλώσουν την οικονομία" και ο μάλαξ έστρωσε ήθος και χαρακτήρα αδαμάντινο. Δεν ξέρω τι γίνεται εις τας λοιπάς κρύας Γερμανίας, πάντως εκεί στο Νότο, η αγάπη -για τους Έλληνες- κάνει κρότο.
Το βρισίδι δε που πατήσανε όλοι κατά της Focus και της Bild όταν τους μιλήσαμε για τα δημοσιεύματα -πρέσβειρα πολιτιζμού η αγαπητή Δώρα- δεν περιγράφεται. Μη νομίζετε ότι πρόκειται περί εντύπου περιωπής αυτό που μας έβρισε. Μια περιντροπής δήθεν πολιτικολογούσα κιτρινοφυλλάδα είναι, που μάλλον οι συντάκτες της έχουν χρόνια να... α, χμ -γερμανίδες γεροντοκόρες όλοι- γιατί είναι μέσα στα νεύρα και την εχθρότητα.
Η χώστες πήρε εξιτήριο όσο πιο σύντομα μπορούσε -η αιώνια αλλεργία της για τα νοσοκομεία- και πήγε σπίτι της, χαίρει άκρας υγείας και από το κρεβάτι του μετεγχειρητικού πόνου ανακοίνωσε την μετατροπή της επιχείρησης από χώστεν ουντ ντελικατέσσεν σε μικρή Βουλή, σε νέα ιστοδιεύθυνση, με ανανεωμένη εμφάνιση και ποικίλο περιεχόμενο. Όσοι μας αγαπάτε, θα λάβετε πρόσκληση. Το δε κατάστημα θα παραμείνει εδώ στην παλιά του θέση, άθικτο, αλλά επειδή winds of change blow over us που λέει και ο Μπρους ο Ντίκινσον, απαξάπαντες χρειαζόμαστε την ανανέωση. Ειρήσθω εν διόδω, οι Maiden κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους -όπως διαδίδεται- studio album με τίτλο Final Frontier και ξεκινάνε tour στην Αμερική. Τον Αύγουστο θα έρθουν κατά Ευρώπη μεριά και στις 5 Αυγούστου θα παίξουν στο Wacken Open Air -εγώ μόνο τη Wackenhut ήξερα- στο Χολστάιν -αυτό, από ότι μας είπε ο αγαπητός Αλέξης είναι τέρμα Θεού αρχή Οντίν στη Βόρεια Γερμανία, καμιά 850ριά χιλιόμετρα από το σπίτι τους, μια σοκολάτα δρόμος. Λογικά, θα έρθουν και στην Ελλάδα, αλλά μετά την κλοπή της κιθάρας του Adrian Smith τον Αύγουστο του 2008, τίθεται εν αμφιβόλω, οπότε για να είμαστε σίγουροι, αφού έχουμε και τα μέσα, θα ξαναπάμε εις τας κρύας Γερμανίας. Κι επειδή το Wacken Open Air είναι μεγάλο γεγονός και οι Γερμανοί δεν είναι σκυλάδες ως ημείς οι Έλληνες, ιδρώσαμε να βρούμε δωμάτια για όλους στο ίδιο ξενοδοχείο, αλλά άξιζε τον κόπο, γιατί προβλέπεται να είναι σαν πενταήμερη! Βασικά θα είναι πενταήμερη, γιατί μόνο το φεστιβάλ κρατάει 3 μέρες (πάνω από 30 μπάντες!), προσθέτοντας και τις δύο ημέρες ταξιδιού και ραστώνης, όπως συνηθίζουμε εδώ εις την Ψωροκώσταινα, εγένετο πενθήμερο. Και καθώς πέφτει κοντά στην ημερομηνία γνωριμίας του εν Γερμανία ζευγαρακίου (2/08/2008), ψυχανεμίζομαι ότι αυτό το event θα το θυμόμαστε για καιρό και για ποικίλους λόγους!
Αυτή εδώ είναι η 98η ανάρτηση. Η 100ή ανάρτηση θα σημάνει τη λήξη λειτουργίας του μαγαζού. Νιώθω μια μικρή μελαγχολία κάθε φορά που κάτι τελειώνει. Η αγαπητή Δώρα είναι στον αντίποδα, ενθουσιασμένη με το νέο ξεκίνημα. Ο Rebesque, στον κόσμο του Marlboro -του Old Holborn για να ακριβολογώ. Τα ζουζουνάκια Άρης- Ελπίδα και Ευγενία-Νικολάκης ζουν στον ροζ ζουζουνόκοσμό τους, οπότε, τιμής ένεκεν συμπεριλαμβάνονται στην ομάδα, χαϊρι και ανάρτηση μην περιμένετε, αγαπητοί. Το εν Βαυαρία ζεύγος -αυτούς τους αφήνω ακορόιδευτους γιατί μιλάμε για μια όμορφη σχέση που όμως πέρασε άσχημο λούκι για καμιά 10ριά μήνες, τα βλέπετε και λίγο παρακάτω- έχει πολλά να διευθετήσει, τις επιχειρήσεις του μακαρίτη παππού Ροβέρτου, τους τίτλους σπουδών της χώστες, τα γεννητούρια στα σπίτια οικείων και φίλων, βαφτίσια, γάμους, επιστροφή (σκεφτείτε το καλά), νέο νοικοκυριό, οπότε για κανένα χρόνο και βάλε, θα είμαι ο επίσημος PRολόγος ένθεν και ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν. Που και που δηλώνουν ευθαρσώς ότι το blogging έχει τελειώσει δι'αμφοτέρους, αλλά τους πείθω να μην το πιστέψουν κιόλας. Νεότερο ιατρικό ανακοινωθέν θα ακολουθήσει σύντομα.
Την εφημερία μου μέσα!

Δρ. Θωμάς
Παθολόγος-κυνοψυχολόγος-ενίοτε δε και ερασιτέχνης χειρούργος
(αλλά συνήθως με κλειδώνουν έξω από το χειρουργείο, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί)

Δηλαδή ΑΥΤΟΙ είναι καλύτεροι;

Τόσοι άθλιοι τραγουδιστές εκεί έξω, εσύ μας άφησες...

2010-05-20T00:23:00.016+03:00

Μόλις το έμαθα σταμάτησε ο χρόνος. Ronald James Padavona, όλοι σε θέλαμε κοντά μας, μα ο κύριος με το όνομά σου μάλλον αποφάσισε πως έπρεπε να σε κρατήσει κοντά του για να απολαύσει και ο ίδιος την φωνή που μεγάλωσε γενιές και γενιές ροκάδων και μεταλλάδων... Ronnie James Dio, δεν ξέρω που θα σε στείλει μετά ο άλλος DIO, μα εσύ μπορείς να κάνεις ακόμα και την κόλαση παράδεισο... Θα μας λείψεις ρε κωλόπαιδο!

Ένα τραγούδι, μια ιστορία.

2010-05-18T16:39:00.017+03:00

Here I stand all alone
Have my mind turned to stone
Have my heart filled up with ice
To avoid it's breakin' twice

Κούμπωσε το μπουφάν του και βγήκε στο δρόμο. Ήταν η πρώτη φορά που έφευγε μακριά της. Γύρισε και την κοίταξε να κλαίει μέσα από τη τζαμαρία. Και τα δικά του μάτια ήταν βουρκωμένα. Δεν ήθελε πραγματικά να φύγει. Πως να την αφήσει μόνη της; Εκείνη όμως του είχε πει ότι ήταν με κάποιον άλλον. Τόσους μήνες, εκείνος είχε κάνει τα πάντα γι’ αυτήν, ήταν η δύναμή της. Κι άξαφνα, ένας άλλος γινόταν το παρόν και το μέλλον της. Ένας ξένος, από το πουθενά. Κι εκείνη πώς μπόρεσε να ξεχάσει τα πάντα; Τις μέρες της γνωριμίας στις διακοπές, τις φωτιές στην παραλία, τα ξενύχτια στην πόλη, τις κουβέντες, τα λουλούδια, εκείνο το πρώτο μαγικό φιλί; Κάθε λεπτό της έδειχνε ότι ήταν όλος του ο κόσμος. Και ταυτόχρονα κρατούσε απόσταση για να μην την τρομάξει. Αυτό ήταν το λάθος, σκέφτηκε. Η απάντηση στο "γιατί" που τον βασάνιζε όση ώρα εκείνη του μιλούσε. Και οι φήμες από τα χαζά κοριτσάκια που τον ήξεραν και τον φλέρταραν. Πάλι θα είχε ακούσει τίποτα και πικράθηκε. Αυτό ήταν! Έπρεπε να ξεκαθαρίσει μια για πάντα. Έκανε να γυρίσει πίσω, να της μιλήσει ανοιχτά, να της πει ότι όλα όσα ακούει είναι βλακείες, ότι την αγαπάει όπως δεν αγάπησε ποτέ ξανά, να της πει ότι θέλει να την παντρευτεί και να ζήσει μαζί της. Το τραπέζι δίπλα στη τζαμαρία ήταν άδειο.

Thank to you, my dear old friend
But you can't help, this is the end
Of a tale that wasn't right
I won't have no sleep tonight

Τα πόδια της ήταν παγωμένα. Σαν την καρδιά της. Εκείνος είχε φύγει, χωρίς καν να κοιτάξει πίσω του. Πρώτη φορά που το έκανε αυτό. Τελικά δεν ήταν ο ιππότης που έδειχνε στην αρχή. Όλοι οι άντρες, ίδιοι. Εγωιστές. Γουρούνια. Δηλαδή θα προτιμούσε να τον παραμυθιάσει; Να μην του πει την αλήθεια; Τόσους μήνες περίμενε ένα βήμα από αυτόν. Ναι, σίγουρα, εκείνος ήταν πάντα εκεί όταν ήθελε κάποιον για να μιλήσει. Πόσες μέρες και πόσες νύχτες είχαν περάσει κουβεντιάζοντας... Τόσος ρομαντισμός, τόσες εκμυστηρεύσεις κι εκείνο το πρώτο φιλί... Σαν κεραυνός και σεισμός μαζί. Και μετά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Όλα στάσιμα. Όλα φιλικά. Ναι, δεν ήταν ενθουσιασμένη με τον νέο της δεσμό. Αλλά αυτός τουλάχιστον, την είχε διεκδικήσει. Ίσως όχι και τόσο ιπποτικά, αλλά δυναμικά. Εκείνος, είχε επαναπαυθεί. Ίσως τελικά να είχαν βάση οι φήμες που τον ήθελαν με άλλη. Αλλά τότε γιατί είχε φύγει έτσι οργισμένος; Σκέφτηκε να γυρίσει μήπως τον ξαναβρεί. Σιγά μην τον ξανάβρισκε. Εκείνος τώρα θα αναζητούσε παρηγοριά σε μια από τις πολλές του κατακτήσεις. Μια κουβέντα να της είχε πει, ένα "σ' αγαπώ" και θα τα διέλυε όλα. Αλλά επέλεξε να φύγει. Έβρεχε και είχε σκοτεινιάσει. Περιπλανήθηκε κλαίγοντας, φέρνοντας στο νου της το πρόσωπό του. Τέλος...

In my heart, in my soul
I really hate to pay this toll
Should be strong, young and bold
But the only thing I feel is pain

Αυτό τραγουδούσαν κι ένιωθαν και οι δύο τους επόμενους μήνες. Εκείνος, κλεισμένος στον κόσμο του. Ανέτρεψε όλες του τις κοσμοθεωρήσεις, σταμάτησε τη μποέμικη ζωή και την νεανική επανάσταση και γύρισε στο πατρικό του. Συνθηκολόγησε με μια δουλειά "στελέχους" κι έκοψε τα μαλλιά του. Μόνο απομεινάρι της παλιάς του ζωής, μια φωτογραφία μαζί της από τις διακοπές και η playlist που είχαν φτιάξει από κοινού. Ένας κόμπος στο λαιμό συνεχώς τον συντρόφευε και μια βαθιά ρυτίδα ήρθε και φυτεύτηκε ανάμεσα στα φρύδια του. Εκείνη, προχώρησε με τον νέο της δεσμό. Για να διαπιστώνει μέρα με τη μέρα τις χαοτικές τους διαφορές και να νιώθει όλο και πιο μόνη όσο περνούσαν οι μήνες. Θλιβερό απομεινάρι του παλιού της εαυτού, περιφερόταν άσκοπα στα παλιά. Ένιωθε υπεύθυνη που ο δεσμός της δεν πήγαινε καλά και προσπαθούσε να ξεγελάσει ακόμα και τον εαυτό της. Δεν είχε τίποτα δικό του, εκτός από την playlist που είχαν φτιάξει στις διακοπές. Ποτέ δεν είχε καταλάβει γιατί εκείνος επέμενε τόσο να συμπεριλάβουν αυτό το κομμάτι. Και να τώρα που το σιγομουρμούριζε βουρκωμένη, κάθε φορά που έμενε μόνη.

It's alright, we'll stay friends
Trustin' in my confidence
And let's say it's just alright
You won't sleep alone tonight

Έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου πίσω του. Χαμογέλασε. Ναι, σίγουρα, τον έσπρωχνε μακριά της, του έλεγε συνέχεια να φύγει και να μην την ξαναενοχλήσει. Αλλά τα μάτια της πετούσαν φωτιές, όπως τότε, στο πρώτο φιλί. Ο δεσμός δεν την έκανε ευτυχισμένη πια. Άραγε ήταν ποτέ ευτυχισμένη; Ακόμη και εκείνη την παγωμένη μέρα που του μίλησε για τη σχέση της, φαινόταν διστακτική, σαν να μην το εννοούσε πραγματικά. Ο κοινός τους κολλητός του έλεγε ότι ήταν δυστυχισμένη, ότι έκλαιγε συνέχεια, ότι λιποθυμούσε, ότι ήταν αδύναμη. Δεν περνούσε καθόλου καλά και είχε ξεχάσει τον αγέρωχο εαυτό της. Συνοφρυώθηκε. «Δε θα την αφήσω να πεθάνει, ούτε να είναι δυστυχισμένη» είπε μέσα του. «Έστω και σαν φίλος, θα τη βλέπω. Έστω και δήθεν τυχαία. Τώρα που ξέρω σίγουρα ότι δεν αγαπιούνται, θα την κυνηγήσω. Δεν την ξαναχάνω, ο κόσμος να χαλάσει.» Έκατσε στο γραφείο του, πήρε τη φωτογραφία τους στα χέρια του, βρήκε το κομμάτι στο playlist και η μελωδία ξεχύθηκε στο δωμάτιο. Ο Kiske δεν ακουγόταν πια τόσο θλιμμένος και ξαφνικά το ίδιο κομμάτι που άκουγε για μήνες δεν του φαινόταν πια το ίδιο. Το σόλο της κιθάρας αντηχούσε λιγότερο σαν κλάμα και περισσότερο σαν ερωτική υπόσχεση. «Θα ξαναγίνεις η λιονταρίνα που γνώρισα. Αυτό στο υπόσχομαι» είπε κοιτάζοντας τη φωτογραφία.

With my heart, with my soul
Some guys cry you bought and sold
They've been strong, young and bold
And they say, play this song again

«Αυτό ήταν», είπε στον εαυτό της κοιτάζοντας τη θάλασσα. Ο χωρισμός ήταν τελεσίδικος. Ο τρόπος ήταν παράξενος, αλλά το αποτέλεσμα μετρούσε. Η σχέση είχε γίνει εξίσου ανυπόφορη και για τους δύο. «Καλύτερα» σκέφτηκε. Ευτυχώς, είχε λήξει ειρηνικά, χωρίς προστριβές. Το ίδιο τραγούδι που τη συνόδευε τόσους μήνες, έπαιζε στα ηχεία. Σκέφτηκε εκείνον. Που άκουγε αυτό το κομμάτι και τη σκεφτόταν. Έτσι της είχε γράψει. Σε ένα από τα εκατοντάδες μηνύματα στον αριθμό-ινκόγκνιτο που της είχε χαρίσει ο κοινός τους κολλητός. But the only thing I feel is pain» τραγούδησε. «Η σχέση ήταν αταίριαστη από την αρχή… ενώ με εκείνον ήταν όλα τόσο αρμονικά…άραγε νιώθει τίποτα για μένα ακόμη;». Αποφάσισε να το ανακαλύψει. Θυμόταν τον αριθμό του απέξω. Χίλια χρόνια να περνούσαν, δε θα τον ξεχνούσε. Μια… δυο… τρεις… τέσσερις… «Ναι;» Η φωνή του κυμάτισε μέσα στην ψυχή της. «Καλησπέρα… ενοχλώ;» ρώτησε διστακτικά. «Εσύ ποτέ» της απάντησε. Από το βάθος ακουγόταν το ίδιο τραγούδι. «Ακούς κι εσύ τον Kiske να υποφέρει;» της είπε. «Ναι, υποφέρει όμορφα» του απάντησε. «Εσύ υποφέρεις;» τη ρώτησε. «Όχι πιά…» είπε εκείνη. «Πού είσαι; Έρχομαι» ήταν η τελευταία του κουβέντα.

In my heart, in my soul
I really hate to pay this toll
Should be strong, young and bold
But the only thing I feel is pain

σιγομουρμούριζε εκείνος, κοιτώντας τα αστέρια. Εκείνη στράφηκε παραξενεμένη. «Δεν είσαι ευτυχισμένος μαζί μου;» Την αγκάλιασε. «Μόνο μαζί σου είμαι ευτυχισμένος, μάτια μου όμορφα. Απλά μετράω την ευτυχία μου, κοιτώντας τη δυστυχία μου. Θυμάσαι πέρσι τέτοια εποχή;» «Ναι…αυτό το τραγούδι μας κράτησε συντροφιά για μήνες» του είπε. «Μα τώρα που ήρθα να σε βρω, με δαχτυλίδι και σταυρό, γίνε το φως μου και του κόσμου η ξαστεριά» της τραγούδησε παιχνιδιάρικα σε ρυθμό τζαζ. «Πάμε μέσα, Μπιθικάκι μου, μην μου κρυώσεις και χαλάσει η φωνή σου», του είπε χαδιάρικα.

Κεφάλαιο "Λυκοφιλία"

2010-04-03T18:39:00.001+03:00

Η μετακόμιση έλαβε τέλος με συνοπτικές διαδικασίες. Όταν άλλαξα περιοχή το Σεπτέμβρη και πήγα πιο βόρεια, το διαμέρισμα των Εξαρχείων έμεινε όπως ήταν να στεγάζει την ξαδελφούλα. Τώρα, το άδειασα, το καθάρισα, έκλεισα τους γενικούς, το διπλοκλείδωσα κι έφυγα. Οι γιαγιάδες της πολυκατοικίας με αποχαιρέτησαν...
"μας φεύγετε οριστικά;"
"δυστυχώς, ναι..."
"κρίμα... καλή τύχη και καλή εγκατάσταση όπου κι αν πάτε"
"σας ευχαριστώ πολύ... καλό Πάσχα και να είστε πάντα καλά"
Η ιδιοκτήτρια, στον ίδιο τόνο "τι κρίμα που φεύγεις, κοριτσάκι μου, πόσο καλό παιδί είσαι". (Τρεις μήνες τώρα, δεκάδες τηλεφωνήματα της έχουν κάνει για το σπίτι, μόνο 4 άτομα πέρασαν τις εξετάσεις της και οι 2 κόπηκαν από μένα. Γυναίκες, φυσικά, για να προσέξουν το σπίτι).
Μια μέρα πριν, η Φ., στο γνωστό και αγαπημένο (στην προ Ιρλανδού εποχή) καφέ, μόλις έμαθε ότι φεύγω, με φόρτωσε με δώρα. Η Φ. Που ούτε ένα πράσινο φύλλο δεν της είχα πάει ποτέ. Που σε κάθε περίπτωση, δεν μπορώ να πω ότι ήμουν φίλη της. Γιατί οι φίλοι σε παίρνουν τηλέφωνο, βγαίνεις μαζί τους, μιλάτε, λέτε όλα εκείνα τα χαζά και τα σοβαρά κι αν ακόμη έχετε να βρεθείτε καιρό, είναι σαν να μην πέρασε μέρα. Έτσι είναι οι φίλοι. Αδελφές ψυχές, που μπορείς να τους εμπιστευτείς τα πάντα και για πάντα. Και τούμπαλιν. Που όταν φεύγεις, στενοχωριούνται. Που όταν σε βλέπουν, χαίρονται. Έτσι αντέδρασαν τα κχτηνάκια μου. Το περίμενα. Έτσι αντέδρασε και η Φ. Αυτό δεν το περίμενα. Της είπα "επιστρέφω" και βγήκα έξω. Φόρεσα τα γυαλιά ηλίου μου και έμπηξα τα κλάματα. Περπάτησα πολύ και έκλαψα άλλο τόσο. Ένιωσα την ανάγκη να ανταποδώσω το δώρο. Συγκινήθηκε κι εκείνη όταν το είδε. Μια μεγάλη αγκαλιά. Αληθινή.
Μου λείπει η Φ. Και τα υπόλοιπα παιδιά που ξέρω από κει. Και κάπου εκεί, έκατσα να μετρήσω τους φίλους μου. Να δω πόσες φιλίες άντεξαν σε βάθος χρόνου. Τα κχτηνάκια εξαιρούνται. Και οι Νικηφόρος, Ορέστης, Ανδρομέδα και Βερενίκη επίσης. Όλοι τους απέδειξαν και αποδεικνύουν τι φίλοι είναι. Αλλά πού είναι οι νομικάριοι φίλοι μου; Και κάπου εκεί, ξεκίνησε η καταμέτρηση.
Πρώτο έτος. Κλασικά, σχεδόν αγοροπαρέα. Νικόλας, θρησκευόμενος στον υπερθετικό βαθμό, Δημήτρης, Θοδωρής, Νίκος, Άρης και Εβίτα. Μια μικροκαμωμένη Τσιριγώτισσα, με βραχνή φωνή, πολύ ώριμη και συγκροτημένη. Εγώ εντελώς στον κόσμο μου. Χάθηκε η Εβίτα, έμαθα από κάποιους ότι ξαναγύρισε στα Κύθηρα και ασχολήθηκε με τη φωτογραφία που έτσι κι αλλιώς λάτρευε. Αν παράτησε τη Νομική, δεν ξέρω, χαίρομαι πάντως που βρήκε το δρόμο της και έκανε αυτό που αγαπούσε. (Σε μια διάλεξη πριν από μερικές βδομάδες στον Δικ.Σύλλογο, η Βόζεμπεργκ μας είπε "η δικηγορία είναι έρωτας". Για μένα, είναι μάλλον γάμος συμφέροντος. Νομίζω ότι και για την Εβίτα έτσι ήταν. Αν βρήκε τα κότσια να πάρει... διαζύγιο, μπράβο της!) Καλός φίλος, ο Δημήτρης από την Ιατρική.
Μετά γνώρισα τον Γιάννη και την ΄Αννα. Φίλοι καλοί στο δεύτερο έτος. Κολλητή παρέα. Μαζί κάναμε τους πρώτους σινεμαραθώνιους, πήγαμε τις πρώτες βόλτες με το -νεότευκτο τότε- μετρό, τα πρώτα ομαδικά chat στο ίντερνετ. Από αυτά που όλη η παρέα παίρνει μέρος, δουλεύοντας τον -άτυχο- ανώμαλο ανώνυμο $%#@& στην άλλη άκρη (εκτός αν είχαμε πέσει επίσης σε ομάδες και αλληλοδουλευόμασταν...). Πρωινά, μετά από ξενύχτια, με αυτή την αίσθηση "πλέω σε ζελέ" να πηγαίνουμε με τα πόδια στη σχολή (ένα 5άρι χιλιομετράκια τουλάχιστον) και να μας παίρνει ο ύπνος πάνω στα έδρανα, να αλληλοσκουντιόμαστε και να ζητάμε σημειώσεις...
Στο τρίτο έτος, περισσότερα άτομα μπήκαν στο προσκήνιο: Ηλίας, Νίκος, Γιώργηδες, Δημήτρης,η Σ., οι Ιωάννες. Δυστυχώς, όσο πήγαιναν τα πράγματα, γινόντουσαν πιο επιφανειακά... Κάπου εκεί γνώρισα την Κ κι εκείνη μου γνώρισε την Ε, ενώ η παλιά παρέα είχε σπάσει. Σχέσεις επιδερμικές, παρέα για έναν καφέ και για μια έξοδο, με εξαίρεση τα κορίτσια, με τις οποίες συζητούσαμε τα θέματά τους. Όχι τα θέματά μου, γιατί απλούστατα, θα γινόντουσαν ανακοινωθέν. Ο Δημήτρης από την Ιατρική μου συστήνει τον Άρη, επίσης γιατρό και στο φροντιστήριο γνωρίζω την Μαρία, τον Βασίλη, που σήμερα είναι βουλευτής και κάποια άλλα παιδιά που αδυνατώ να θυμηθώ. Μεγάλα νούμερα οι περισσότεροι.
Τέταρτο έτος, καλοί φίλοι οι δύο Α με τα σπάνια ονόματα, η Κ και η Ε σταθερά παρέα μου, μέχρι που η Ε γνώρισε τον Δ, ο Δ μου την έπεσε, εγώ θεώρησα -βλακωδώς- καθήκον μου να της το πω κι εκείνη θεώρησε καλό να μη με πιστέψει και να με απομακρύνει. Η παρέα έσπασε και δεν ξανακόλλησε ποτέ. Στο μεταξύ είχα γνωρίσει τον Rebesque κι εκείνος μου είχε συστήσει τον Ορέστη, ο Ορέστης είχε φέρει την κοπέλα του, την Ανδρομέδα κι εκείνη, μια φίλη της, τη Βερενίκη. Μια φιλία που κρατούσε από τις μητέρες τους, και είχε περάσει στις ίδιες και στις αδελφές τους. Αξιοπερίεργο για μένα, που οι γυναίκες φίλες μου ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Η Βερενίκη είχε μια ετεροθαλή αδελφή, τη Δώρα κι ένα ταλαίπωρο παιδί που την πολιορκούσε, τον Κωνσταντίνο. Η Ανδρομέδα, είχε μια αδελφή, την Ελπίδα. Οποιαδήποτε σχέση με κχτηνάκια που γνωρίζετε εκ του μαγαζού, δεν είναι καθόλου συμπτωματική.
Έκτοτε, φρόντισα να απομακρυνθώ από τις ανθυγιεινές επιφανειακές σχέσεις των νομικάριων. Ο Νικηφόρος, πιστός φίλος πάντα, ετοιμαζόταν να φύγει για το Tubingen, θνησιγενή χαζοφλερτάκια έπαιρναν γενναίες δόσεις χυλόπιτας, οι... φίλοι έστελναν μηνύματα τύπου "χρόνια πολλά και να τα πούμε σύντομα", Εκείνος (με κεφαλαίο Ε) είχε σκοτωθεί το καλοκαίρι, οι φίλοι ήταν απόλυτα δίπλα μου και κάπου εκεί γνωριστήκαμε με τον Θωμά, ξάδερφο του Ορέστη, ο οποίος ήταν η χαρά της ζωής, αν και γιατρός. Ο Κωνσταντίνος της Βερενίκης, έφερε στην παρέα τον Ροβέρτο-Αλέξανδρο.
Το φροντιστήριο μου κληροδότησε έναν ακόμη "φίλο" που χάθηκε στην πορεία -δεν είχαμε και πολλά κοινά άλλωστε- κι έναν άλλο φίλο που αναρωτιέμαι για την ποιότητα και την έκταση της φιλίας του. Πολλές φίλες Μαρίες, τις οποίες εμπιστεύτηκα και διαπίστωσα ότι δεν έπρεπε (εξ ου και με το όνομα έχω ένα θέμα), εκτός από μία, με την οποία αναρωτιέμαι αν θα είμαστε ακόμη φίλες και όταν ξαναγυρίσω.
Σούμα: ο ένας Α, με τον οποίο βρισκόμασταν στη χάση και στη φέξη με αποχαιρέτησε με μηνυματάκι. Η Μαρία, στην οποία αναφέρομαι παραπάνω, μπλεγμένη στα επαγγελματικοπροσωπικά της, δεν τα κατάφερε. Ο Νικηφόρος, ο Ορέστης, η Ανδρομέδα και η Βερενίκη με βλέπουν από ψηλά. Η Φ. και ο Γ. από τα γνωστά καφέ στενοχωρήθηκαν. Ο Rebesque, αδελφός πια, έχει κατεβάσει πλερέζες, ο καημένος μου. Τα κχτηνάκια μου επίσης. Οι υπόλοιποι προαναφερθέντες, με όσους κρατήσαμε έστω επαφή, δεν το έμαθαν. Και δε χρειάζεται. Ψεύτικες συγκινήσεις και feau χαιρετισμούς τα γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.
Συμπέρασμα: η Νομική είναι κακό περιβάλλον για φιλίες. Τελεία και παύλα. Και δεν το παίρνω πίσω. Χαίρομαι που έφυγα. Που γλύτωσα από την υποκρισία τους. Που δε με ψεύτισαν. Και που δε με έκαναν ένα ακόμη τυπάκι "Βρε συ, να βρεθούμε καμία μέρα, να πάμε πουθενά, να πούμε τίποτα". Απεταξάμην λέμε!
Κατά τα άλλα, καλά να είναι γνωστοί, φίλοι, πρώην φίλοι, κάποτε φίλοι, παραλίγο φίλοι, λυκόφιλοι και οι λοιπές συνομοταξίες.
Και καλή Ανάσταση!

(Οι μεταλλάδες, προσοχή στα κεραμίδια. Οι υπόλοιποι στα βεγγαλικά. Οι γυναίκες στο μαλλί.)

Προκόπη, παρακολουθείσαι!

2010-03-25T21:04:00.012+02:00

20ή πέμπτη Μάρτη πάρτυ. Στο ρόλο του... τσολιά dj, ο συνήθης ύποπτος, Προκόπης Δούκας. Μας υποδέχτηκε με φουστανέλα και τσαρούχια και ήταν ένας κούκλος! Ελπίζω να μην το πιστέψατε... Ένα ξενέρωτο ανθρακί πουκάμισο φορούσε (και ήταν ένας κούκλος)....αν και, όπως βλέπετε, θα μπορούσε άνετα να είναι και εύζωνος (πρώτο μπόι γαρ). Το μαγαζί γνωστό και κλασικό, Pairidaeza. Βρήκαμε ίσως το τελευταίο άδειο τραπέζι του ισογείου, κάτσαμε και απολαύσαμε τη μουσική. Σαν ζεστή καλοκαιρινή βροχή, "βρώμικα" blues, funk, soul και jazz κομμάτια μας ταξίδεψαν από τη Νέα Ορλεάνη ως την Καλντέρα και πάλι πίσω. Η νύχτα έπεσε, τα φώτα χαμήλωσαν και η μουσική έγινε πιο χορευτική. Κάπου εκεί, με αυτιά χαϊδεμένα από τη μουσική και ψυχή γαληνεμένη, φύγαμε. Παρόλο που θα κάνω πολύ καιρό να ξαναδώ τον Προκόπη πίσω από τα πικάπ, ούτε τώρα έδωσα το "παρών" λόγω εξαιρετικά ατημέλητης εμφάνισης και όχι μόνο.

Προκόπη, πολλά συγχαρητήρια!

(sorry Προκόπη που έκανα χρήση της αφίσας, αλλά ήταν καταπληκτική!)

παρτ 2

Rebesquίου ανάρτησης το ανάγνωσμα

Ελαφρώς νωχελικό ύφος μουσικής τουλάχιστον στην αρχή (κάτι από lounge, jazz με εσάνς από soul και ωραίες φανκιές και μπλουζιές), κόσμος χαλαρός (καλά, αυτό έχει και τις εξαιρέσεις του), εξαιρετικό σέρβις, φιλικό και άμεσο, μια χαρά τιμές, μαγαζί με διακόσμηση που παραπέμπει σε 60ς-70ς. Κλίμα παρεϊστικο, ανάλαφρο, ο DJ μια χαρά τυπάκι, καμία σχέση με τον γραβατωμένο τύπο στο δελτίο (Προκόπη, σε μεγαλώνει η τηλεόραση!), εγώ κλασικά παρέα με την Miss Freedom που όλο θέλω να τη "δώσω" στεγνά στον Προκόπη κι όλο κάτι γίνεται και δεν τα καταφέρνω. Αν δεν είχα φάει για τρεις λόχους, θα μπορούσα να εκτιμήσω περισσότερο και το μαγαζί και τη μουσική και το -ελεεινό, πλην γνήσιο- χιούμορ της παρέας μου. (Όχι, αγαπητή Freedom, αν δε χωνέψω, δεν παίρνω τίποτα πίσω και οι ψευδεπίγραφες απειλές σου δε με τρομάζουν).

Προκόπη, δε θες να τη γνωρίσεις, θα σε αλλοτριώσει άσχημα!

Rebesque

Γυναίκα

2010-03-24T23:06:00.006+02:00

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι.
Άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό.
Στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ.

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο,
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα, λίγο έλειψε,
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής.
Γυναίκα, αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με.
Γυναίκα, αν είμαι σωστός μη μου το πεις.

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
-φτηνά- και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους, για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη.

Όσα θηρία με ζυγώσανε, τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου.
Μα οι άνθρωποι μ' άφησαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής.
Γυναίκα, αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με.
Γυναίκα, αν είμαι σωστός μη μου το πεις.

θυμάμαι, κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας.
Μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ' το αμάρτημα της φτήνιας.

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα,
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα,
μα δεν ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι'αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής.
Γυναίκα, αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με.
Γυναίκα, αν είμαι σωστός μη μου το πεις.

Απόψε, πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου.
Κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε,
πόνος στη γέννα, προσκυνώ την αρχοντιά σου.

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να 'ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας,
τη μύτη του, πριν ξεψυχήσω, να ματώσω.

Αγαπημένη hostess, ευχαριστώ για το "Σαν φως" που με συντρόφευε για μήνες και σου αφιερώνω το κομμάτι γιατί ξέρω ότι το λατρεύεις. Και μην ξεχνάς, μετά την Τουρκοκρατία έπεται η Βαυαροκρατία, πότε θα έρθεις;

Αλέξης

Bons vivants όλου του κόσμου, ενωθείτε (παρτ 2)

2010-03-21T23:42:00.003+02:00

Και συνεχίζοντας ό,τι αφήσαμε μισοτελειωμένο το πρωί, παραθέτουμε μερικά "όχι". Έχουμε μερικά ακόμη μέρη που αγαπάμε, αλλά επειδή μας διαβάζουν και άνθρωποι που επ'ουδενί θα θέλαμε να δούμε μπροστά μας, δεν τα παραθέτουμε ακόμα. Τα προτείνουμε απλώς, μέσα από το email στους καλούς ιστογείτονες.

Ξεκινάμε:

1. Ζώναρ'ς: Αισθητική και λάμψη, αλλά απέξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα.

Ο παγωμένος καφές υπήρχε στον κατάλογο, αλλά μας πληροφόρησαν ότι "δεν είχαν". Οι πάστες εξαιρετικές αλλά πολύ ακριβές για το μέγεθός τους ( ή πολύ μικρές για 10 ευρώ, όπως προτιμάτε). Η ζεστή σοκολάτα είχε μια εσάνς άπλυτης κάλτσας και φυσικά το νερό ήταν βρύσης, μολονότι το νερό του κέντρου της Αθήνας -ας το παραδεχτούμε- δεν πίνεται χωρίς παρενέργειες. Πήγαμε μόνο μια φορά -εκείνη τη θρυλική φορά που η Ευγενιά μας συνάντησε την παρολίγον/μέλλουσα πεθερούλα της- και δεν θέλουμε να ξαναπάμε. Στο πυρ το εξώτερον, μη σας πω και στο εσώτερον!

2. Boschetto. Στον Ευαγγελισμό, μέσα στο πάρκο. Τουλάχιστον 100 ευρώ το άτομο χωρίς κρασί, για να φάμε από μια σαλάτα (τρεις τυροκροκέτες πάνω σε τρία φυλλαράκια μαρούλι με τρία ντοματάκια, αν δεν την μπερδεύω με άλλο μαγαζί), ένα φιλέτο σε σάλτσα κρασιού (ένα μικρό πραγματάκι γύρω στα 150 γρ), καρπάτσιο μόσχου (μην το πάρετε αν δε σας αρέσει το ωμό κρέας, γιατί περί αυτού πρόκειται, ωμό μαριναρισμένο κρεατάκι λεπτοκομμένο) και γλυκάκι. Ωραία τα ψωμάκια του, ζεστά και φρέσκα, τα τιμήσαμε δεόντως, ενώ και το σέρβις ήταν εξαιρετικό, εκτός αν ανήκετε σε αυτούς που σιχαίνονται να γυρνάει ο σερβιτόρος γύρω από το τραπέζι σαν τη μύγα. Γενικά, δεν ξαναπατάω!

3. Block House στην Κηφισιά: γιακ και ξαναγιακ! Οι γκαρσόνες με ύφος 978 καρδιναλίων, οι γκαρσόνοι (εεεε;) με αυτή την ψεύτικη, γλοιώδη ευγένεια. Αισθητική μηδέν, η γκαρσόνα δεν μπορούσε να αντιληφθεί την έννοια του WC και με ρωτούσε με υπεροπτικό ύφος "τι έχει;" ώσπου να το εξηγήσω λέγοντας "η τουαλέτα, εκεί που πλένουμε τα χέρια μας, το...μέρος!" οπότε και κατάλαβε και μου απάντησε. Στη συνέχεια, ήρθε μια σαλάτα που πήγαινε για caesar's αλλά μια αλεπού έφαγε το κοτόπουλο καθ'οδόν κι ένας ιταλός κτηνοτρόφος την παρμεζάνα, νομίζοντας ότι ήταν η δική του, με αποτέλεσμα να καταλήξει στο πιάτο μας ένα μάτσο χοντροκομμένα (με το χέρι) φύλλα και κοτσάνια με μια μαγιονεζοσως και κάτι κομμάτια σκορδόψωμο. Αφού μαγευτήκαμε από τη σαλάτα, ήρθε και το κρέας, υποτίθεται 500 γρ, αλλά μάλλον τα 200 δεν άντεξαν τη θερμότητα του φούρνου και φύγανε. Το αριστούργημα τούτο, σερβιρισμένο σε πέτρα(!) για να μη χάσει το κρέας τη θερμοκρασία του. Klein Mein! Πολλή φιγούρα, λίγη ουσία, ως είθισται. Αν ξαναπάω εκεί, να μου τρυπήσετε τη μύτη και να μου κάνετε και φάλαγγα.

4. Α,ναι. Μην αφήσω απέξω και τη "Βιβλιοθήκη" στην πλατεία Κολωνακίου. Αν έχετε την ατυχή έμπνευση να κάτσετε εκεί, πάρτε μόνο καφέ. Αν κάνετε το λάθος να πάρετε κέικ, παραμείνετε ψύχραιμοι. Διότι αν τσαντιστείτε όταν θα προσπαθείτε να το κόψετε με το μαχαίρι και θα χρειάζεστε αλυσοπρίονο, μπορεί να σας έρθει να το πετάξετε όξω ή σε κανένα κεφάλι. Μην το κάνετε. Είναι από εκείνα τα ωραία αρτοσκευάσματα που τα πετάς στον τοίχο κι ανοίγεις τρύπα. Συγκρατηθείτε. Πιείτε τον καφέ σας, παιδέψτε λίγο την γκαρσόνα μπας και πάει η μύτη λίγο παρακάτω, για να μη νομίζει ότι έχει γραπώσει κάποιον από τα... αυτιά και πορευτείτε εν ειρήνη (και μετανοία).

5. Last but not least. Αν συχνάζετε Μοναστηράκι και τύχει να μπείτε σε ένα μαγαζί με πλαστικά προστατευτικά, όπου παίζουν κιθάρα και μπουζούκι κάτι τυπάκια και γενικά γίνεται ένα σχετικό κέφι, πάρτε μαζί σας και αντιόξινα γιατί μαγειρεύουν βαριά και θα έχετε καουρίτσες, Επίσης, τα ρούχα σας θα μυρίζουν απαίσια κι αν δεν είστε τυχεροί, θα πονάνε και τα αυτιά σας.

Αυτά τα ολίγα και με τη γευσιγνωσία. Θα ήταν περισσότερα, αλλά έχουμε σταθεροποιηθεί σε 2 μαγαζιά και τα έχουμε βολευτεί στον απόλυτο βαθμό, εξ ου και δεν τα αλλάζουμε.

Ο Προκόπης ζωγράφισε πάλι στα decks.

Ώρα για μπάνιο, δοντάκια και ύπνο... Πριν τις 12... Ουπς. Αυτό είναι κατάλοιπο, 15 μέρες έμεινα, κόλλησα συνήθειες από τα Γερμανίδια. Πω πω κούραση... Καληνύχτες...

Bons vivants όλου του κόσμου, ενωθείτε (παρτ 1)

2010-03-21T09:36:00.019+02:00

Καλημέέέέρα πέρα ως πέρα!

Πρώτα από όλα, να στείλουμε τα φιλιά και την αγάπη μας στους Έλληνες της Βαυαρίας που μας διαβάζουν και που σύντομα θα είμαστε κοντά τους.
Οι συνέλληνες της Ελλάδας και δη οι Αθηναίοι, καθίστε αναπαυτικά, διότι έχουμε ταξιδάκι στη γεύση. Επειδή η φτώχεια θέλει καλοπέραση και το πακετάρισμα θέλει το lunch break του, κατατάσσουμε τα φαγητοπωλεία στα οποία φάγαμε τώρα τελευταία. Αχμ!

Κολωνάκι, οδός Μηλιώνη (κάθετη στην Κανάρη)
1. "Πρυτανείον": σέρβις με ύφος 930 κάπου καρδιναλίων. Μην ξενερώσετε, είστε εκεί για να φάτε και ουχί για να παντρευτείτε τον σερβιτόρο. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους πελάτες, που συνήθως είναι κατά τι...να μην το πω ψηλομύτηδες, να το πω κρυόκωλοι, πράγμα αναμενόμενο για την περιοχή. Λατρεύουμε Πρυτανείον και είμαστε τακτικοί, διότι όλα του τα πιάτα είναι άνω του μετρίου έως πολύ καλά. Προσοχή μόνο στα συστατικά όσον αφορά τις σαλάτες κι αν δεν αντέχετε τις πολλές σάλτσες, τονίστε το στον σερβιτόρο, γιατί το ψιλοπαρακάνουν. Στο Πρυτανείον μπορείς άφοβα να φας θαλασσινά, το κρέας είναι μια ευχάριστη έκπληξη σε ποιότητα, κόψιμο, ψήσιμο, πολύ καλά ζυμαρικά και πεντανόστιμες σούπες. Γενικά, όλα τα πιάτα που δοκιμάσαμε, ήταν καλομαγειρεμένα, τα κρασιά του (οι ετικέτες, που λένε και οι sommelier) νομίζω ότι έχουν επιλεγεί προσεκτικά και όλος ο χώρος είναι πανέμορφος, με πέτρα, ξύλο και έργα τέχνης (γνήσια?). Δεν είναι από τα πανάκριβα, υπολογίστε κανένα 40ρι το άτομο (χωρίς κρασί). Αξιοπρεπής λύση όταν θέλετε να πάτε με την κοπέλα ή το αγόρι σας κάπου "κυριλέ" αλλά όχι πολύ ακριβά.
2. "Αθηναϊκόν": ουζερί κοντά στην Ομόνοια, αν δε με απατά η μνήμη μου, Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους. Μεζεκλίκια και ουζάκι. Το μαγαζί παλιό, παραδοσιακό στέκι διανοούμενων και καλλιτεχνών, τώρα, όπως λέει και η Κατερινιώ "πολλοί δικηγόροι!". Μην πτοείστε, αν παραβλέψετε τις σαχλοκουβέντες που όλοι οι δικηγόροι κάνουν στα διαλείμματά τους και επικεντρωθείτε στα δικά σας, μια χαρά θα περάσετε γιατί το φαγητό είναι καλό, το περιβάλλον ζεστό και οι σερβιτόροι (μέσος όρος ηλικίας άνω των 55) είναι εξαιρετικοί, γρήγοροι, ευγενικοί και χαμογελαστοί. Ενίοτε βάζουν και χέρι όταν παρατρως, όπως σε μας, που είχαμε την ...τυχία τελοσπάντων να συγκαταλέγεται στη βασική σύνθεση ο φλίτατος Rebesque, ο οποίος παράγγειλε 7 μεζέδες (χώρια τα δικά μας) οπότε και ο σερβιτόρος έφτασε στο αμήν, διακόπτοντάς τον και λέγοντας "ε, εντάξει, αν χρειαστείτε κάτι άλλο, εδώ θα είμαι". (Να σημειώσω εδώ ως προς τον φλίτατο ότι αφενός μεν "καθάρισε" το 80% των 7 πιάτων (τα υπόλοιπα τα φάγαμε άλλοι 3 νοματαίοι) και ότι αφετέρου, παρά το φαϊ, είναι 80 κιλά με 1.87 ύψος.) Δοκιμάστε μπεκρή μεζέ, σουτζουκάκια (σχεδόν μαμαδίσια), λουκάνικο και για ένα touch πολίτικης κουζίνας, πατσάγκα, ήτοι πίτα με παστουρμά και τυριά. Κανένα 20άρι το άτομο. Γιάμι!

Πάμε στα "ίσως"

Δε θα μιλήσω για τα TGI Friday's, γιατί όλα τους σχεδόν τα κρεατικά τα σερβίρουν με Jack Daniel's sauce, ένα γλυκίζον πράγμα που εμένα προσωπικά με χαλάει τρελά όταν είναι δίπλα -και κυρίως πάνω- στο κρέας μου. Καλά τα burger του, αλλά όχι κάτι το εξαιρετικό. Κι όταν η έρμη ζήτησα λεμόνι για το κοψίδι μου, μου απάντησαν ότι δεν έχουν λεμόνια, αλλά μόνο γλυκολέμονα (lime). Γενικώς, και ξινό να το θες το κρεατάκι σου, γλυκό θα το φας. Συμπερασματικά, αν σας αρέσει να τρώτε το κρέας σας σε κομπόστα, θα φάτε αξιοπρεπώς.

Στα έτσι κι έτσι:

1. "Jackson Hall" (επίσης στη Μηλιώνη). Αμερικανιές κι εδώ, burgers, κοτόπουλα, steaks και ζυμαρικά, άπαντα καλομαγειρεμένα, μόνο τα ραβιόλια του είναι υπερμεγέθη και θέλουν κόψιμο, που είναι μέγιστο λάθος για τους ειδήμονες, οπότε, τόμπολα! Όλα είναι λίγο μοντελουά, από τον μαιτρ μέχρι τον κόσμο, αλλά όπως προείπαμε, για φαϊ πάτε, όχι για συμπεθεριό. Οι μερίδες είναι αισθητά μικρότερες από του Πρυτανείου (όπου η αναλογία τιμή-ποσότητα-ποιότητα είναι εξαιρετική), οπότε γενικά, προτιμώ να πάω στο δεύτερο. Καλή κουζίνα, περιβάλλον για τα μπάζα. Ο κάτω όροφος, με τα ψαρικά, δείχνει πολύ καλύτερος, αλλά ο πάνω όροφος ή που πρέπει να δουλεύει ως μπαρ ή ως εστιατόριο. Ή παπάς-παπάς ή ζευγάς-ζευγάς. Αν δε με τραβολογήσουν, σιγά μην πάω (με έχουν τραβολογήσει πεντε-έξι φορές από πέρσι τον Αύγουστο). Γενικά όμως, αν θέλετε αμερικανιά καλή και όχι "πάω για να πουλήσω μούρη" ή "ερχόμουν εδώ με τον/την καλό/καλή μου", πηγαίνετε στα Hard Rock ή στα Applebee's, όπου όλα είναι large, ως αρμόζει σε μαγαζιά του είδους. Όξω ρεεε....
2. "Γιάντες" στα Εξάρχεια. Πεζόδρομος, ανάθεμα κι αν θυμάμαι πώς τον λένε. Βιολογικά προϊόντα κι άγιος ο Θεός. Μέχρι και βιολογική Coca Cola έχει, που φτιάχνεται από μήλο και κάτι άλλα. Γενικά αν σας αρέσουν τα βιολογικά, θα γίνει το στέκι σας. Εμένα δε μου άρεσε ιδιαίτερα, με εξαίρεση τα λουκάνικα αγριογούρουνου, που είναι μεν μπουκιά και συχώριο, αλλά είναι επίσης μπουκιά και ευρώ... συν ότι η αυλή θέλει κάμποση δουλειά ακόμη για να συμμορφωθεί πλήρως. Κατά τα άλλα, το σέρβις είναι ευγενέστατο και το φιλοδώρημα πρέπει να είναι γενναιόδωρο.
Ήθελα να γράψω και για τα "όχι", αλλά αφενός είναι μπόλικα, αφετέρου πέρασε η ώρα και θα αργήσω στην παραδοσιακή μάζωξη της Κυριακής στο Ζάππειο με τα κχτηνάκια, διότι το πρωί της Κυριακής είναι αφιερωμένο στη ραστώνη, στην πολυθρόνα, στην εφημερίδα, στον καφέ που τραβάει ώρες και στην παρέα που μιλάει επί παντός επιστητού. Άντε να δούμε που θα φάμε και σήμερα...
Σμουτς σε όλους, είστε γλυκουλίνια κι ας μην αφήνετε σχόλια, κακιασμένα μου....

Καλή Κυριακή νά'χουμε!

Make my night

2010-03-13T13:23:00.002+02:00

Αγάπες μου! Τις τελευταίες μέρες πήξαμε στις προσφορές. Και πριν μιλήσω για τα τερπνά και τα ωφέλιμα, θα απευθυνθώ στους εξ ανάγκης οικονόμους και στους εκ πεποιθήσεως τζαμπατζήδες (ελπίζω η δεύτερη κατηγορία να μη με διαβάζει, αλλά τι τα θέλετε, πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο).
Αγαπητοί οικονόμοι, μπαταχτσήδες, καβουροτσεπάκηδες! Υπάρχει το απόλυτο site δι υμάς: λέγεται http://www.forfree.gr/ με σήμα -τι άλλο;- το καβούρι! Ο απόλυτος οδηγός για τις δωρεάν εκδηλώσεις της πόλης. Βόλτες, παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, διαλέξεις, χορός, βιβλιοπαρουσιάσεις, παραστάσεις δρόμου, εκδηλώσεις for free ή και for less, δηλαδή με λιγότερα λεφτά. Τωρα λοιπόν που φτιάχνει ο καιρός, θα ξέρετε ότι κάθε Κυριακή μπορείτε να επισκέπτεστε τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους δωρεάν, αλλά και πολύ περισσότερα, όπως free συναυλίες στο Γκάζι, στο Bacaro στη Σοφοκλέους, στο Nosotros στα Εξάρχεια...Καλή διασκέδαση!
Φίλοι που αγαπάτε το ντελίβερυ! Το ξέρατε ότι μια πίτσα μόνη της μπορεί να κοστίζει 21.90 ευρώ, αλλά αν πάρετε και παγωτάκι Haagen Dazs κοστίζουν και τα δύο 19.90; Ε, τώρα το ξέρετε. Διότι καλή η φλιτάτη Δώρα, αλλά η σχέση της με την κουζίνα είναι σχέση μίσους. Παραγγέλνουμε λοιπόν πιτσοειδή για να ρημαδοφάμε πριν πάμε για ξύδια και ακούμε την ευγενεστάτη κυριούλα να μας ρωτάει αν θέλουμε παγωτό. Τι παγωτό, μανδάμ, έχει παγώσει το μέσα μας; "Μα αν πάρετε και παγωτό, θα πληρώσετε 19.90, ενώ αν πάρετε μόνο την πίτσα, 21.90". Κοιταχτήκαμε συναμετάξυ μας έκπληκτοι. Αλλά ο λογαριασμός δεν έλεγε ψέματα και το παγωτό δεν ήταν ληγμένο! Αν λοιπόν θέλετε να φάτε το πιτσόνιο με τους φίλους σας (Champions League, χώρισε η κολλητή σας, μάζωξη κάθε είδους) και θέλετε να υπάρχει κάτι να γλυκάνει το δόντι σας, πάρτε Pizza Hut και θα με θυμηθείτε...
Last but not least! Πρόταση για σκληρούς ροκάδες με ευαίσθητο ουρανίσκο. Hard Rock στη Φιλελλήνων: ωραία ροφήματα για το πρωί και το απόγευμα, πεντανόστιμες αμερικανιές για το μεσημέρι και το βράδυ, εξαιρετικά αλκοολούχα και μη κοκτέιλς για πριν και μετά το φαγητό. Αν πάρετε Pepsi, ζητήστε τη χωρίς πάγο και θυμηθείτε ότι γίνεται refill (ξαναγέμισμα). Προτείνουμε ανεπιφύλακτα: Quesadillas με κοτόπουλο, nachos (χωρίς φασόλια), potato skins, fajitas και με κοτόπουλο και με μοσχάρι, twisted mac, chicken and cheese, σχεδόν όλα τα steaks και τα burgers γιατί έχουν καταπληκτικό μπιφτέκι που τα κάνει όντως legendary. Αν σας αρέσει η BBQ sauce, θα σας αρέσουν και τα hickory, εμείς τα βρήκαμε πολύ γλυκά για τη γεύση μας. Α, και οι σαλάτες ωραίες, Haystack και Caesar's (βάλτε τηγανιτό κοτόπουλο και θα με θυμηθείτε) εξαιρετικά! Πολύ κοτόπουλο, ρε παιδί μου...Μερίδες χορταστικές, καλή αναλογία κόστους-ποιότητας (υπολογίστε γύρω στα 10-13 ευρώ το κάθε πιάτο συν κανένα 7.50άρι το αναψυκτικό).
Να μην ξεχάσω τη συλλογή ρούχων και αξεσουάρ, αυθεντικών Hard Rock, που μπορείτε να αγοράσετε (μέχρι και Rocabilly Barbie είδαμε!) και φυσικά σε όλους τους τοίχους μπορείτε να δείτε ρέπλικες μουσικών οργάνων και ρούχων αγαπημένων καλλιτεχνών (εγώ πχ καθόμουν το μισό βράδυ κάτω από τη βιτρίνα με το μπουφάν του λατρεμένου μου Bruce Dickinson των Iron Maiden και το αντιλήφθηκα λίγο πριν φύγουμε!) και ακούστε τώρα τι άλλο παίζει: Αν πας βράδυ, με την απόδειξη του φαγητού, μπορείς να κατέβεις και να ακούσεις και live. Μικρά συγκροτήματα με εμμονές σε μεγάλες ροκ μπάντες, καλές φωνές, αλλά αν η σχέση σας με το ροκ δεν είναι καλή, αφήστε το, γιατί και η μουσική είναι εκκωφαντική και οι παριστάμενοι είναι τρελαμενάκια κι αν δεν είστε εξίσου τρελαμενάκια ή που θα σας πάρουν παραμάζωμα ή που θα σκυλοβαρεθείτε. Και πολύς καπνός!
Σας εύχομαι να έχετε ένα όμορφο σαββατοκύριακο και θα σας κάνω μερικές ακόμη ξεναγήσεις πριν φύγω πάλι για τας Βαυαρίας.
Φιλιά και να προσέχετε!

Τέλος εποχής (μην το διαβάσετε, ρίχνει τη διάθεση)

2010-03-10T02:45:00.005+02:00

Yeeeeeah! Γυρίσαμε στα πάτρια εδάφη. Προσωρινώς. Γιατί έχουμε άφθονα θέματα να διευθετήσουμε. Μεταξύ άλλων, και του σπιτιού. Του σπιτιού στα Εξάρχεια. Ένα μικρούλι διαμέρισμα, πολύ οικονομικό σε ενοίκιο, κοινόχρηστα και καθαριστικά. Μετά από παραμονή σε Λυκαβηττό-Κηφισιά-Κολωνάκι-Λυκαβηττό, η μοίρα με έφερε στα Εξάρχεια.
Χαρά ο μπαμπάς που κάποιος ξαναγύριζε στην γειτονιά που κι εκείνος έζησε, δισταγμός η μαμά γιατί άκουγε τα χειρότερα, ενθουσιασμός η αδελφή και προκάτοχος του εν λόγω σπιτιού, ούτε κρύο, ούτε ζέστη ο αδελφός. Οι φίλοι το λάτρεψαν και το λάμπρυναν με την παρουσία τους, οι γείτονες, ως επί το πλείστον γηραιοί, αναντάμ παπαντάμ κάτοικοι Εξαρχείων, με τρομερή παιδεία και ευγένεια, παραδείγματα για όλους μας. Πλην εξαιρέσεων, φυσικά, (Γονιδομανής-Γεωργιανοί) που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Στο σπίτι αυτό έζησα τα πάντα εδώ και 3 χρόνια. Τρελούς χειμώνες με μαραθώνιους ταινιών και ξενύχτια στη μοκέτα με την παρέα, οινοποσία και γκουρμεδοκατάσταση, επιτραπέζια που γίνανε επιδαπέδια, χαρές και λύπες. Τρελά καλοκαίρια, που το σπιτάκι γινόταν σημείο συνάντησης της παρέας για να ξεκινήσουμε για τα νησιά. Άσυλο για χωρισμένους, τσαντισμένους, πονεμένους, ερωτευμένους φίλους και ψυχαναλυτικό κέντρο με καφέ φίλτρου.
Αυτό το σπίτι στέγασε εμένα και τα όνειρά μου, τις ανησυχίες και τις ελπίδες μου. Εκεί προσευχήθηκα για έναν μεγάλο έρωτα, που όμως δεν αναγνώρισα όταν ήρθε, πέταξα την καρδιά μου στα σκυλιά και βίωσα μήνες μοναξιάς. Από αυτή την αβάσταχτη μοναξιά που νιώθεις όταν είσαι σε μια σχέση που δε σε καλύπτει, που ξέρεις ότι είναι λάθος κι όμως συνεχίζεις όσο πάει, που σε κάνει να νιώθεις πιο μόνος κι από όταν ήσουν μόνος σου. Εκεί έληξε το μαρτύριο και ξανάρχισε η ζωή. Εκεί τα κομμάτια ξανάγιναν άνθρωπος και οι αποτυχίες και η κακοδαιμονία έδωσαν τη θέση τους στις επιτυχίες και την ελπίδα.
Κι αν έφυγα το Σεπτέμβρη, το σπίτι έμεινε να στεγάζει τα όνειρα της ξαδελφούλας, με τη νομική μορφή της υπεκμίσθωσης. Γούρικο σπίτι. Φενγκ σούι καταπληκτικό. Και κάπως έτσι βγαίνουν οι προκαταλήψεις: οι τρεις προκάτοχοι, μπήκαν ελεύθερες και βγήκαν τουλάχιστον αρραβωνιασμένες. Εγώ... δε μιλάω για τα προσωπικά μου. Η ξαδελφούλα, από τον Φλεβάρη συζεί με τον καλό της στο Βύρωνα.
Η ιδιοκτήτρια έκανε τηλεφωνική οντισιόν. Άβατο το σπιτάκι. Αυστηρά κριτήρια και κόπηκε πολύς κόσμος. Αυτοί που πέρασαν τις εξετάσεις της ιδιοκτήτριας, έπρεπε να περάσουν και τις δικές μου. Διότι η ιδιοκτήτρια, εκτός των άλλων, με έχρισε και αντιπρόσωπό της και μου ανέθεσε εν λευκώ την αξιολόγηση των υποψηφίων ("αν δε σου αρέσει, πες του/της ένα πολύ υψηλό ενοίκιο για να φύγει, σου έχω εμπιστοσύνη"). Του Χαϊλάντερ το κάγκελο. Κόψαμε, κόψαμε, στο τέλος έμεινε μόνο ένας. Γιατί ερωτεύτηκε το σπίτι με την πρώτη ματιά, "κόλλησε" απόλυτα στο χώρο και το ενοίκιο (το πραγματικό φυσικά) του φάνηκε μια χαρά.
Συμβόλαια και συμβολισμοί. Μαζί με το συμβόλαιο νιώθω να τελειώνει και η φάση της ζωής μου που άνοιξε με την απόκτηση της φοιτητικής ιδιότητας. Κι αναρωτιέμαι... από δω και μπρος τι μέλλει γενέσθαι; Τα κεφάλια μέσα ή απλά αλλάζουμε ωράρια; Θα γίνω μια Μαίρη Παναγιωταρά ή θα συνεχίσω να είμαι χάι χούι; Αθήνα ή Μόναχο; Should i stay or should i go? Το μόνο που ξέρω είναι ότι πακετάρω και μελαγχολώ. Και που να χτυπιούνται τα Γκρεμλινάκια μου, χαμόγελο βγαίνει με το ζόρι. Δεν ξέρω τι θέλω μου φαίνεται.
Όχι, ξέρω. Θέλω να σας βάλω όλους σε ένα ιδιωτικό τζετ ( θα γίνω κυρίαρχη των αιθέρων με τόσα σούρτα-φέρτα με αεροπλάνο, πάει η παλιά, χεζουλινίτσα Freedom) και να πάμε στο Erding για χιονοπόλεμο και σοκολάτα. Μου λείψατε! Αλλά αν μπαίνω στα μπλογκ σας από τη Γερμανία, θα μου λείψουν όλα και θα γυρίσω πίσω... Πολύ νόστιμο το ρημάδι το ήμαρ...
Σας αγαπώ!

Καλό μήνα!

2010-03-01T05:29:00.004+02:00

Το αγαπημένο βαλς των δυο ξενιτεμένων μας παιδιών

Το αγαπημένο κομμάτι της hostess Freedom

Και το αγαπημένο του Αλέξη

Ελπίδα

Η τριαντάρα κι ο δεκαεννιάρης (που δήλωνε εικοσάρης)

2010-02-26T19:05:00.009+02:00

.

..και μας στοίχισε σε αξιοπιστία, αλλά αν είναι να το πάρει το κορίτσι, χαλάλι του. Ναι, αγαπημένοι μου, περί της μικρής Εugenia ο λόγος και του Nεαρού της, σε απευθείας μετάδοση, με ελπίδες και ευχές κάθε νέα ανάρτηση να είναι για καλό και όχι για μπινελίκι.
Θυμάστε που η μανδάμ λόγω του αλκοόλ που έτρεχε στις φλέβες της και περιείχε λίγο αίμα αλλά κυρίως λόγω των αυτοκαταστροφικών της τάσεων, είχε βγει παγανιά και όπως -εύστοχα- παρατήρησε ο φλίτατος κχτηνίατρος Θωμάς "γέμισε το Πόρτο-Ράφτη εξαρτήματα αυτοκινήτου"; Ε, ενώ όλοι περιμέναμε ότι μετά από αυτό δεν θα υπήρχε συνέχεια και ότι η φλιτάτη συνεργάτις-τεκνατζού θα το έπαιρνε απόφαση, δοκιμάσαμε -με δυσπιστία, ομολογουμένως- μια ευχάριστη έκπληξη.
Λένε για την ελληνίδα μάνα ότι γίνεται κακή πεθερά. Για την λατίνα μάνα τι έχετε ακούσει; Διότι η μανούλα του Νεαρού είναι γιατρός, με καταγωγή από την Λατινική Αμερική (κράτος δε θυμάμαι, θαρρώ Ουρουγουάη) και μόλις έμαθε τα καθέκαστα, πήρε τον αριθμό της Ευγενιώς από τον Νεαρό και την πήρε τηλέφωνο για να συναντηθούν και να μιλήσουν. Και νά'μαστε στου Ζώναρ'ς (επιλογή της πεθεράς, εμείς θέλαμε Βιβλιοθήκη να παίζουμε εντός έδρας) όλο το επιτελείο: η Ευγενία με το L'officiel στο χέρι και το άγχος να βγάζει μάτι, στο μπροστινό τραπέζι η Δώρα με την Ελπίδα και τον Άρη να μιλάνε ασταμάτητα με τον εφημερεύοντα Θωμά στο κινητό, κάνοντας αναμετάδοση κι εγώ με τον αγαπημένο Αλέξη και τον αδελφό Ρεμπέσκιο (μην τυχόν και πιαστούν βαφή με βαφή) δίπλα ακριβώς στο τραπέζι της Eugenia, να ακούμε και τι λένε, κοινώς σε σχηματισμό Γ, και στη γωνία η Ευγενία.
Όταν βλέπω ανθρώπους, με κάποιο περίεργο τρόπο, χωρίς να ξέρω ποιοι είναι, μπορώ να τους συσχετίσω και να υποθέσω με μεγάλη ασφάλεια ποιοι είναι. Αυτό συνέβη με την πεθερούλα της Ευγενιώς: σαν να έβλεπα τη φίλη μου σε αρνητικό. Μελαχρινή, με μαύρα μάτια, σίγουρα καλλονή στα νιάτα της, με ύφος "κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ", με στυλ μοντερνοκλασικό, τη βλέπω μέσα από το τζάμι, σκουντάω τα παιδιά και τους λέω "η μαμά του πιπινίου, ότι στοίχημα πάτε". Μπαίνει μέσα, καρφώνεται με τη μία το μάτι της στην Ευγενία που κοίταζε κατά του Καίσαρη. "Ατσού" κάνει ο Ρεμπέσκ πίσω από την εφημερίδα του για να δώσει σήμα, γυρνάει η Ευγενιώ να του πει "bless you" και βλέπει τη συμπεθέρα. "Χμ, χμ" κάνω εγώ διαβάζοντας -για 80ή φορά- το ίδιο άρθρο για τη σήραγγα του Βοσπόρου, που στην προσυμφωνημένη μας διάλεκτο σήμαινε "αυτή είναι, έμπαινε Γιούτσο". Σηκώνεται η Ευγενιώ, παίρνει ύφος διπλωμάτη τερμινέιτορ και πάει προς την πλευρά της -"Η κυρία Τάδεζ;" -"Η ίδια, εσύ είσαι η Ευγενία;" -"Ναι, εγώ είμαι, ελάτε".
"Ενικό ακούω να χρησιμοποιεί η συμπεθέρα και δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα" ψιθυρίζει ο Αλέξης απαισιόδοξα, κάνοντας ότι διαβάζει για τις Εβρίδες και η Δώρα τον επιβεβαιώνει στέλνοντάς μου μήνυμα "πολύ τσαούσα η μαμά, τις βλέπω να γίνονται μαλλιοκούβαρα". Στο μεταξύ ο Άρης μιλάει συνθηματικά με τον Θωμά και η Ελπίδα με κοιτάζει συνωμοτικά πάνω από το περιοδικό της γνέφοντας "σκούρα τα πράγματα". Εγώ σκέφτομαι ότι όλοι κάνουμε πως διαβάζουμε και μάλλον έχουμε κατακαρφωθεί, γιατί η λατίνα μας κοιτάει περίεργα. Πεθερά και νύφη συζητάνε. Ξεκινάνε τα πρώτα χαμόγελα. Μη φανταστείτε, της κοινωνικότητας. Συζητάνε πολύ. Τα πρόσωπα και των δυο μαλακώνουν. Τα χαμόγελα γίνονται όλο και πιο αυθεντικά. Από τις κινήσεις τους φαίνεται ότι και οι δύο μπορούν να πάρουν το πάνω χέρι, αλλά η καθεμιά προσφέρει την πρωτοκαθεδρία στην άλλη. Η συνάντηση λήγει μετά από μιάμιση ώρα. Πολύ καλός χρόνος για πρώτη γνωριμία. Σηκώνονται, δίνουν τα χέρια, φιλιούνται σταυρωτά, η πεθερά φεύγει, η νύφη μένει. Μας λέει να πάμε στη La pasteria και να τα πούμε τρώγοντας. Ανηφορίζοντας για την Τσακάλωφ, σφίγγα η Ευγενιώ, ούτε λέξη! Κι αφού μας ψυχοβγάζει, καθόμαστε και μας λέει τα καθέκαστα. Τα ύστερα του κόσμου, αδέρφια μου αλήτες, πουλιά.
Η συμπεθέρα τον στρίμωξε τον γιόκα της. Σταμάτησε να του μιλάει για μια βδομάδα. Κι έδωσε γραμμή και στην υπόλοιπη οικογένεια να κάνουν το ίδιο. Δυο μεγαλύτερες αδερφές κι ο πατέρας, εμπάργκο κανονικό. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, βρε να την παίρνει τηλέφωνο και να του το κλείνει στη μούρη, φρίκαρε ο μικρός. Διότι η μανούλα εθίγη προσωπικά από τη συμπεριφορά του γιόκα της και έδωσε σε όλες μας μάθημα πώς πρέπει να φερόμαστε στους γιους μας. Διότι πριν κηρύξει το εμπάργκο, τον ξέ..σε ελαφρώς τον Νεαρό. "Δε σε μεγάλωσα έτσι, εγώ κι ο πατέρας σου σε μάθαμε να σέβεσαι τους άλλους και δη τις γυναίκες κι εσύ φέρθηκες σαν αλήτης. Λες στην κοπέλα ότι την αγαπάς, μας μιλάς γι' αυτή και κάθεσαι και σαχλαμαρίζεις με άλλες;" "Μα να σου εξηγήσω..." "Δεν ακούω λέξη, μέχρι να στρώσεις χαρακτήρα δε σου ξαναμιλάω, δεν έκανα παιδί εγώ, τέρας έκανα" και άλλα εδώδιμα και αποικιακά η λατίνα.
Κλαίγοντας στην αγκαλιά της Ευγενίας της τα έλεγε ο μικρός και της ορκιζόταν ότι δε θα ξανασήκωνε τα μάτια του να κοιτάξει έστω άλλη. Και ως τώρα έχει κρατήσει την υπόσχεσή του, τέτοιο παιδί τρυφερό, δεν υπάρχει άλλο! Η λατίνα του το δήλωσε "η κοπέλα είναι εξαιρετική, αν δεν την παντρευτείς, θα είσαι εντελώς βλάκας". Αυτά όταν του ξαναμίλησε μετά την κρίσιμη βδομάδα. Διότι μπορεί ο μπαμπάς και οι αδελφές να έσπασαν την απαγόρευση στο 4ήμερο, αλλά η μαμά το κράτησε και τον έτσουξε πολύ τον νεαρούλη. Και το είπε της Ευγενιώς "ακόμη και τώρα που η μάνα μου δε μου μιλάει, εσύ είσαι δίπλα μου". Κάπως έτσι γίνονται οι πετυχημένοι γάμοι. Αν και έχουν διατυπωθεί αντιρρήσεις ως προς αυτό, λόγω δυναμικού χαρακτήρα μαμάς και νύφης. Ή που θα γίνει της Τιτανομαχίας, ή που θα τον συντρίψουν τον μικρό οι Συμπληγάδες.
Αλλά μας έστειλε αδιάβαστους η κυρά-Τάδεζ, όταν πήρε την Ευγενία τηλέφωνο πριν μερικές μέρες να ρωτήσει τι κάνει. Κλείνοντας, της λέει "πολύ συμπαθητικά παιδιά οι φίλοι σου...και πολύ μελετηρά". Εμ...η αλεπού 100, τα αλεπουδάκια 120; Α μπα...

Το έγραψε η Freedom πριν λίγο καιρό και είπαμε να το δημοσιεύσουμε. Το τραγούδι παραμένει ως έχει, γιατί είναι από τα αγαπημένα της παρέας.
Για την αντιγραφΘωμάς

Intermission

2010-02-24T04:28:00.006+02:00

Αγαπημένοι μου ιστογείτονες

Υπήρχε πάντα ένας στίχος που με έκανε να ανατριχιάζω:

"There's a feeling i get
when i look to the West
and my spirit is crying for leaving"

Ούτω και εγένετο...

Σε μερικές μέρες φεύγω εκτός συνόρων με κατεύθυνση βορειοδυτική και το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο μαζί μου. Τον Μάιο θα με κάνουν θεία, τον Ιούνιο θα γίνω νονά και τον Σεπτέμβρη θα σοβαρευτώ -αν με εννοείτε. Στο μεταξύ, η διαχείριση του -θρυλικού πλέον- Make my day περνά στα μικρά, χαριτωμένα Γκρέμλινς: Δώρα η άγρια, Ελπίδα η γλυκιά, Ευγενία η αισθηματίας, Ρεμπέσκ ο βάρβαρος, Θωμάς ο γκουρμέ, Άρης ο ανήσυχος.
(Θα το κάνουν αμέρικαν μπαρ, το ξέρω, αλλά ελπίζω να δημοσιεύσουν και μερικά κειμενάκια που υπάρχουν στο "πρόχειρο".)

Σας αγαπώ όλους και σας στέλνω σφιχτές αγκαλιές και πολλά φιλιά
Mermyblue - Roadartist - Φοράδα στ' αλώνι - Dorothy - Μiou popofotitsa - Δώρα Τσίρκα - Ανεπίδοτη - Γιαγιά Αντιγόνη - Ελένη - Αθήναιε - Οδοιπόρε - Προκόπη Δούκα - Τσαλαπετεινέ - tsalapeteine - Masterpcm
και θα μου λείψετε.

(Αλλά θα ξαναγυρίσω κάποτε. Κι αυτό δεν είναι προειδοποίηση, είναι απειλή!)

Πατινάζ, όχι κατινάζ!

2010-02-17T23:02:00.005+02:00

Χειμώνας... Ωραία εποχή! Κρύο, βροχή, ενίοτε χιόνι, λατρεμένος γκρίζος καιρός, δερμάτινα γάντια, εσάρπες, κασκόλ, καπέλα και ομπρέλες. Η παρέα μαζεύεται στο σπίτι και το καλλιτεχνικό πατινάζ έχει την τιμητική του, παρέα με πλούσιες, βελουτέ σούπες. Αθλητές και αθλήτριες με όμορφη, σχεδόν απόκοσμη κίνηση, που στροβιλίζονται πάνω στον πάγο. Φέτος δεν είδαμε το αγαπημένο ζευγάρι πρωταθλητών Maria Petrova - Aleksey Tikhonov, γιατί η Maria την 1η Φεβρουαρίου γέννησε το παιδάκι τους (να τους ζήσει η μικρή Paulina) και μας έλειψαν, τα παλιόπαιδα! Οπότε, προς το παρόν, θα αναφερθούμε στον αθλητή που υποστηρίζουμε σταθερά από το 2000.

Mesdames et monsieurs,υποδεχτείτε τον....

Evgeni Plushenko
Vancouver 2010, σύντομο πρόγραμμα ανδρών
(προσέξτε τον συνδυασμό 4πλού toe loop, 3πλού toe loop και 3πλού loop)

O... παραφουσκωμένος Evgeni, παντρεμένος στα 26 του για δεύτερη φορά, δείχνει πώς τα κατάφερε... Απολαύστε τον!

Εδώ, ο Evgeni στους χειμερινούς Ολυμπιακούς του Torino, το 2006, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Τι να πει κανείς...

Κι αν θέλετε να γίνετε Κωστάλας στη θέση του Κωστάλα, εδώ σας έχουμε όλο το μενού:
Salchow (σάλχο), flip, loop, toe loop (τόλουπ), lutz, axel, περιστροφές (προς τα πίσω, Biellman, καθιστή, παράλληλη) lifts, βηματισμοί, σπιράλ. Πάρε πάρε!

Υπόθεση "ζαρντινιέρα" (ή "πού στην ευχή θα φυτέψω τη ρημαδο-μπιγκόνια;")

2010-02-12T00:55:00.008+02:00

Εντάξει, δεν τρελαινόμαστε κι από αγάπη για (όλους) τους Κυπρίους, πολλοί εκ των οποίων μας φωνάζουν ".....-καλαμαράδες" ενώ σπουδάζουν στα καλαμαροπανεπιστήμιά μας αλλά η υπόθεση Δημητρίου μας αναφουρφούλιασε με τη βαρβαρότητά της και δεν θα μπορούσαμε να μην καταδικάσουμε τη στάση των... οργάνων. Έλα μου όμως που η εισαγγελική αρχή δεν έχει την ίδια γνώμη! Και σήμερα το διαβάσαμε κι αυτό στο zougla.gr:

Υπόθεση «ζαρντινιέρα»: Από θύμα… θύτης!

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010, 10:38

Στο εδώλιο του κατηγορουμένου θα καθίσει στις 12 Απριλίου 2010 ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε άγρια από αστυνομικούς, τον Νοέμβριο του 2006, στη Θεσσαλονίκη. (Το θυμόμαστε.)

Οι εισαγγελικές Αρχές της Θεσσαλονίκης, με μία απόφαση που ξεπερνά κάθε λογική, έκριναν ότι υπάρχουν στοιχεία πως, το μοιραίο βράδυ, ο Κύπριος φοιτητής γρονθοκόπησε αστυνομικούς, πέταξε μάρμαρα και πέτρες κατά των ΜΑΤ και αντιστάθηκε κατά τη σύλληψή του… (Κοινώς, ο Δημητρίου την είδε Μπρους Λι και άρχισε να μοιράζει γροθιές και κλωτσιές, γιατί είναι και σωματώδης, είναι και εκπαιδευμένος -χρόνια σε μονή Σαολίν, μην το συζητάς, χρυσέ μου- και τους έδερνε χαλαρά 7-8 νοματαίους).

Οι εισαγγελείς προφανώς… δεν έχουν δει το video – ντοκουμέντο, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ο ξυλοδαρμός του φοιτητή. (Ωρέ μπας και τους στείλατε λάθος λινκ;).

Η δίκη θα γίνει στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με τον νεαρό φοιτητή να αντιμετωπίζει σωρεία κατηγοριών για στάση, διατάραξη κοινής ειρήνης, διακεκριμένες φθορές και απόπειρα πρόκλησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης. (Και ας πούμε ότι είναι διακεκριμένη φθορά, γιατί η ζαρντινιέρα σύμφωνα με το 382 παρ.2 του Ποιν. Κώδικα "είναι πράγμα που χρησιμεύει για κοινό όφελος". Εμ πώς στο διάτανο βγαίνει δράστης όταν τον έχουν κοπανήσει πάνω της -για τους γνωρίζοντες, αυτό δεν είναι κλασική περίπτωση vis absoluta; Και με απλά λογάκια, αν πετάξεις μια πέτρα και σπάσεις ένα τζάμι, θα κατηγορήσεις την πέτρα;)

Το κατηγορητήριο που υπογράφει η εισαγγελέας Πρωτοδικών, Αγορίτσα Καράτζιου, προκαλεί ανατριχίλα:

«Ενώ έχει διαφύγει από τον προαύλιο χώρο του Χημείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατευθύνθηκε προς τη διασταύρωση των οδών Εγνατία και Αγγελάκη, όπου έγινε αντιληπτός από αστυνομικούς της διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και, όταν αυτοί επιχείρησαν να τον συλλάβουν, τους απώθησε με τα χέρια του και τους χτύπησε με γρονθοκοπήματα και με τα πόδια του, προκειμένου να τους εξαναγκάσει να μην πραγματοποιήσουν τη σύλληψη», αναφέρεται στο κατηγορητήριο. (Μισό, κυρία εισαγγελεύ: τους απώθησε και τους γρονθοκόπησε ή τους πέταξε πέτρες και μάρμαρα; Ή και τα δύο μαζί; Μπας κι έκανε και τίποτε άλλο και δε μας το λέτε μη μας στενοχωρήσετε; Καλύτερα που παραλίγο να του βγει το μάτι, για να μη βγει σε μερικούς το όνομα... Πάντως, δε φαίνεται να αντιστάθηκε και πολύ... A, ωραία τα λέτε!)

Σύμφωνα με το κλητήριο θέσπισμα που έλαβε ο Κύπριος σπουδαστής, πριν συλληφθεί, συμμετείχε στα επεισόδια που εκτυλίχθηκαν μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. «Εκσφενδόνισε επανειλημμένως τεμάχια μαρμάρων και σκυροδέματος κατά των αστυνομικών, οι οποίοι εκτελούσαν νόμιμη διατεταγμένη υπηρεσία», σημειώνεται στο κατηγορητήριο και επισημαίνεται: «Μπορούσε να προκαλέσει κίνδυνο για τη ζωή τους λόγω των επικίνδυνων μέσων που χρησιμοποίησε για να τους πλήξει με αυτά σε ευπαθή σημεία και ακάλυπτα σημεία του σώματος, πλην όμως η πράξη του δεν ολοκληρώθηκε όχι με δική του θέληση, αλλά επειδή οι αστυνομικοί απέφυγαν τα χτυπήματα». (Αίλουροι... Γατόνια...)

Στις 16 Δεκεμβρίου 2008, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε σε φυλάκιση τριών ετών τέσσερις από τους κατηγορούμενους αστυνομικούς για φυσική αυτουργία στο αδίκημα της πρόκλησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης και τέσσερις σε φυλάκιση 15 μηνών για συνέργια στο ίδιο αδίκημα. Η ποινή και των οχτώ ήταν εξαγοράσιμη. (Φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών λέει ο Ποινικός Κώδικας ότι είναι η ποινή για την πρόκληση επικίνδυνης σωματικής βλάβης και τους ρίξανε 3 χρόνια! Μην είμαστε και αγνώμονες. Χαλαρά θα ήταν εξαγοράσιμη. Που ο τυπάκος κινδύνεψε να πεθάνει, είναι άλλο θέμα... By the way, η συνέργεια, γράφεται με ει, όχι με ι. Οχτάποδα.)

Ο φοιτητής έχει καταθέσει αγωγή με την οποία ζητά αποζημίωση ύψους 1.000.000 ευρώ για τον ξυλοδαρμό του από αστυνομικούς της Ασφάλειας. Η υπόθεση συζητήθηκε πριν από έναν μήνα στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. (Μεγάλο χαϊρι και προκοπή θα δει. Και θα τα πάρει μην πω ποιού Αγίου ανήμερα).

Ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση; Στο βίντεο, ο τυπάκος συλλαμβάνεται και οδηγείται στο ΑΤ περπατώντας. Πόσο ξύλο να του ρίξανε εκεί μέσα και κατέληξε έτσι;

Ο φίλος του, πάντως, ακολουθώντας το δόγμα "του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε" έκανε ένα σπριντ άλλο πράγμα... Οι Αφρικανοί σπρίντερ, σου λέει, το είδανε και πάθανε κρίση ταυτότητας. Αυτά. Shower time. Καλό σας βράδυ, λατρείες.

Η τριαντάρα κι ο δεκαεννιάρης (που δήλωνε εικοσάρης)

2010-02-08T19:20:00.005+02:00

Ναι, αγαπημένοι μου, καινούρια επεισόδια! Το 2009 έφυγε για την Eugenia μας με μπόλικο κλάμα και πολλή πίκρα. Το 2010 τη βρήκε να απαισιοδοξεί, ακούγοντας κλαψοτράγουδα σε ψυχική αποσύνθεση. Όλον αυτό τον καιρό, ο μικρός δεν είχε σταματήσει να τη βομβαρδίζει με μηνύματα αγάπης, τηλέφωνα που έκλειναν στα μούτρα του (εγώ τα έκλεινα, γιατί η αγαπημένη Eugenia ήταν επιρρεπής σε ξανακυλίσματα), με άφθονο λουλουδικό και δώρα κάθε λογής. Και διαβεβαιώσεις περί της αθωότητάς του και της αγάπης του. Έχοντας χάσει τη σιγουριά "σε μένα θα γυρίσεις", με τη μούρη στο χώμα, ιδίως από τη στιγμή που η -λατίνα- μητέρα του τον στόλισε καταλλήλως όταν της είπε τι είχε συμβεί.
Του επισήμανε ότι δεν τον μεγάλωσε έτσι, ότι τη ντρόπιασε (ω,ναι, υπάρχουν και τέτοιες μανάδες που αποδοκιμάζουν την τακτική του γιου "κομάντο:χτυπάμε-και-φεύγουμε", αλλά μάλλον πρέπει να πάει κανείς ως την Ουρουγουάη για να τις βρει) και διέκοψε κάθε επικοινωνία μαζί του για μια βδομάδα. Η γραμμή πέρασε και στην υπόλοιπη οικογένεια κι έτσι, μητέρα, πατέρας και δύο μεγαλύτερές του (αλλά μικρότερες της Ευγενίας) αδελφές έκοψαν κάθε επαφή μαζί του. Ο μικρός φρίκαρε. Η Ευγενία αυτομόλησε και πήγε να τον βρει. Ο μικρός έπεσε με κλάματα στην αγκαλιά της. Και προέβη σε ομολογίες πρωτάκουστες. Καταρχήν της είπε την ηλικία του. Γεννηθείς το '91 (της ήρθε κόλπος της γεννηθείσας το '79), της είπε ψέματα όταν στην αρχή της είπε ότι είναι 28 και κατόπιν όταν της είπε ότι είναι 20. Ακολούθως της ομολόγησε ότι την είχε παρακολουθήσει και στο σπίτι και στη δουλειά της, ότι είχε ρωτήσει για εκείνη, ότι την είχε δει με τον τριαντακάτη τον άχρηστο και άλλα πολλά που είχε ανακαλύψει αλλά δεν της είχε πει. Της είπε ότι είχε δίκιο που τον στόλιζε όταν την άφηνε μόνη, όμως σχετικά με το θέμα της απιστίας για το οποίο τον κατηγορούσε, δεν υπήρχε καμιά γυναίκα στη ζωή του, ούτε περαστική, ούτε μόνιμη, παρά μόνο η ίδια. Καμμένη πλειστάκις από κερατοδουλειές, κροκοδείλια δάκρυα και feau διαβεβαιώσεις αγάπης η Ευγενιώ, διέκρινε μια αλήθεια στα μάτια του. "Δε σε πιστεύω" του είπε "αλλά αν θες να ξαναγυρίσω, πρέπει να μου αποδείξεις ότι είσαι ειλικρινής".
"Θα κάνω τα πάντα" της είπε το πιπίνιο "γιατί δεν θέλω καμιά άλλη. Μόνο εσύ και η μάνα μου με αγαπάτε αληθινά. Τώρα που η μάνα μου δε μου μιλάει, εσύ είσαι δίπλα μου. Δεν το έκανα με καμιά, ούτε σε παράτησα ποτέ. Απλά έπιασα δουλειά για να μπορώ να σου προσφέρω ακριβά δώρα αλλά μετά είχα εξετάσεις και την παράτησα. Είμαι άχρηστος. Αλλά σ'αγαπάω αληθινά και μου αξίζει που δε μου μιλάνε οι δικοί μου γιατί έγινα μ...κας απέναντί σου και σε έκανα να νιώσεις ότι σε εγκαταλείπω και να θες να αυτοκτονήσεις".
"Όπου ακούς πολλά κεράσια" τη συμβούλεψα, όταν μου είπε τα καθέκαστα "κράτα και μικρό καλάθι". Πήρε τηλέφωνο στην εταιρεία που της είχε πει ότι δούλεψε, δήθεν ως αδελφή του, να ρωτήσει μην τυχόν είχε δημιουργήσει κανένα πρόβλημα όσο ήταν εκεί. Το αφεντικό επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του μικρού. Τα βρόντηξε λόγω εξετάσεων και δεν ξαναγύρισε, αλλά στο γενικό του ήταν μια χαρά υπάλληλος και μάλιστα του είχε μιλήσει και για το αίσθημά του με μια κοπέλα. Μια από τις επόμενες μέρες, ο μικρός της έφερε αποδείξεις, μισθοδοσίες κτλ μην αφήνοντας κανένα κενό για αμφιβολίες. Οι σχέσεις με την οικογένεια αποκαταστάθηκαν, η Ευγενία τον συγχώρεσε και από τότε ο μικρός είναι κερί αναμμένο. Συνέχεια τηλέφωνα, μηνύματα και -σχεδόν- πάντα στην ώρα του. Μόνο που τώρα, η τριαντάρα βλέπει τα πράγματα πολύ πιο ψύχραιμα. Όσο κι αν είναι όμορφος ο μικρός, όσο κι αν τον αγαπάει, δεν θα κρεμαστεί κι από πάνω του. Και να αργήσει, δεν τρέχει και τίποτα. Και τηλέφωνο να μην πάρει, επίσης. Σκηνικά πολλά και διάφορα έγιναν, αλλά η Ευγενιώ ψύχραιμη. Ο μικρός άλλωστε το δήλωσε ευθαρσώς "όταν μου είπες ότι πήγες να αυτοκτονήσεις, τρελάθηκα. Καθόμουν και σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν ξυπνούσα μια μέρα και δεν απαντούσες στο τηλέφωνο, δεν ξανάβλεπα από το δρόμο τα παράθυρά σου φωτισμένα, δεν ξανάβλεπα ποτέ τα μάτια σου και δεν ξανάκουγα τη φωνή σου. Και πραγματικά, ένιωσα ότι τίποτε δεν είχε αξία πια".
Κι όσο πιο ψύχραιμη εκείνη, τόσο πιο απίκο ο μικρός. Ιδίως μετά το τελευταίο ταξίδι της Ευγενίας στη Μ.Βρετανία, όπου στο αεροπλάνο γνωρίστηκε με έναν Σιχ παρακαλώ, ο οποίος την είδε ξανθιά, γαλανομάτα και τροφαντή και ξετρελάθηκε. Και δως του συναντήσεις στη Μ.Βρετανία (ο μικρός στην πρίζα) και στην Ελλάδα ( ο μικρός τους παρακολούθησε και παραλίγο να σπάσει το μαγαζί) και συζητήσεις στο facebook για υποθετικά σενάρια γάμου. Εγώ με τα δύο τελευταία διαφωνώ: η ασφάλεια προσωπικών δεδομένων στο facebook είναι ακόμη υπό συζήτηση, όσο για τα σενάρια του Σιχ, ψιλοspooky είναι, όχι και γάμος με το "καλημέρα". Ο Νεαρός πάντως, έχει στρώσει χαρακτήρα όσο δεν πάει: πρόταση ο Σιχ; Αντιπρόταση ο μικρός. Ανθοδέσμη ο Σιχ; Κήπο ο μικρός. Στο "Βυζαντινό" ο Σιχ; Στο "St.George" ο μικρός. Ευγενής άμιλλα. Και η τεκνατζού -και μη ταράνδω, όπως απεδείχθη, βρωμόγλωσση Δώρα- σε πελάγη ευτυχίας... Ρε πως αλλάζουν τα πράγματα... Άντε και στα δικά σας!

Κολοκοτρώνεις

2010-01-30T03:34:00.005+02:00

Πολλή συζήτηση και ακόμη περισσότερη παραφιλολογία. Οι μετανάστες, τα παιδιά τους και η υπηκοότητα. Ποιοι είναι Έλληνες, ποιοι δεν είναι, και ποιοι θα μπορούσαν να είναι. Μαξιμαλισμοί και μινιμαλισμοί με τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν χωράνε. Αλλά και κουβαρνταλίκια με έννοιες όπως η υπηκοότητα ή η ιθαγένεια, επίσης.

Τα παιδιά των μεταναστών να πάρουν την υπηκοότητα. Σύμφωνοι. Αλλά υπό προϋποθέσεις. Αρκετές και αρκετά γραφειοκρατικές, αλλά κατ'εμέ αναγκαίες.

1. Να έχουν γεννηθεί εδώ
2. Να έχουν λάβει την υποχρεωτική εννεαετή εκπαίδευση.
3. Να είναι "μετέχοντες της ημετέρας παιδείας" με την ευρύτερη έννοια, ενταγμένοι στον τρόπο ζωής, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου όπου ζουν
4. Να θεωρούν την Ελλάδα ως πατρίδα τους, να εκδηλώνουν δηλαδή τη βούληση να δεθούν με αυτό τον τόπο και να ριζώσουν.
5. Να αποκηρύξουν ενδεχομένως -αν και μου φαίνεται λίγο σκληρό αυτό, αλλά όταν πρόκειται για γειτονικές τουλάχιστον χώρες, είναι μάλλον επιβεβλημένο- την χώρα καταγωγής τους
6. Να αποφασίσουν με ποιά χώρα θα συντάσσονταν σε περίπτωση που η χώρα καταγωγής τους διεξήγαγε κάποιο πόλεμο με τη χώρα παραμονής τους.

Αυτές πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη μου, πάνω-κάτω οι προϋποθέσεις. Και να αποτελέσουν υποχρεώσεις νομικά δεσμευτικές, ώστε η παραβίασή τους να συνεπάγεται κυρώσεις. Αλλιώς, θα γίνει του Λονδίνου το κάγκελο. Καλό το multi-culti αλλά μη χάσουμε και το μέτρο, όπως οι Βρετανοί...Και από τις προϋποθέσεις, η πιο βασική είναι η πρόθεση να αποτελέσουν τμήμα αυτού του λαού. Η αναγνώριση της Ελλάδας ως πατρίδας τους. Όχι εξ ανάγκης αλλά εξ επιλογής.
Κατά τα άλλα, λέμε ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Αλλά το ποιοι είναι Έλληνες, σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Γιατί ο αυτοϊκανοποιούμενος (δεν είπα μαλάκας!) που φοροδιαφεύγει δεν ανήκει σε έθνος αλλά σε συνομοταξία. Το πνευματικά ανάπηρο ον που καίει τη σημαία, το ίδιο. Και ο εξίσου αυτοϊκανοποιούμενος που κοιτάει να αποφύγει τη στράτευση, όποιος Απίθανος Απιθανόπουλος κι αν είναι, όποια klein mein πάθηση ή θεωρία μου κατεβάσει για να δικαιολογηθεί, επίσης δεν είναι Έλληνας. Δε λέω να φτάσουμε σε υστερικές εκδηλώσεις εθνικοφροσύνης. Αν ο "δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ" -είτε Αλβανός είναι, είτε Πακιστανός, είτε Φιλιππινέζος- δεν θέλει όντως να γίνει Έλληνας, δεν τον κρατάμε με το ζόρι, στο καλό κι από το πεζοδρόμιο. Ούτε χαζοσυνθήματα χρειάζονται, ούτε χαζονταηλίκια. Και απλά, ως κράτος, δεν του απονέμεις δικαιώματα όπως το εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Περαστικός είναι, ας πάει να ψηφίσει στην πατρίδα του.
Από την άλλη, δε θα πω μάγκα, ούτε και Έλληνα αυτόν που δεν υπηρετεί ή αυτόν που αρνείται τις υποχρεώσεις του απέναντι στην πατρίδα του με τη δικαιολογία "και μένα τι μου προσφέρει αυτή η χώρα, διεφθαρμένοι πολιτικοί" και κολοκύθια τούμπανα. Κι αν το βλαμμένο θέλει σώνει και ντε να μυρίσει καμμένο πανί, να κάψει το βρακί του στην πλατεία Συντάγματος, δεν έχω και κανένα ζόρι. Ίσως να έχει ο υιός Βαρβιτσιώτης που επί παλαιοτέρου είχε πει το αλήστου "και η σημαία ένα πανί είναι" και που μπορεί κάλλιστα να κάψει τα Γκούτσι κοστούμια του, μιας κι αυτά είναι επίσης πάνινα, αλλιώς ράβεται Ρόμποκοπ και Τερμινέιτορ γωνία. Τους διεφθαρμένους πολιτικούς εγώ κι εσύ τους βγάζουμε, ζωάκι μου. Κι αν δε σου αρέσει η χώρα και αγανακτείς, τράβα γίνε κάτοικος Άνω Κογκό και άσε μας να φάμε τα κέρατά μας. Κι εγώ έχω αγανακτήσει. Κι εμένα μου έχει καρφωθεί η ιδέα να σηκωθώ να φύγω. Δε φεύγω. Όχι γιατί δε μπορώ. Απλά γιατί ξέρω ότι θα ξαναγυρίσω. Γιατί -μαζοχιστικά ίσως- θέλω να μείνω στον τόπο που γεννήθηκα και να το παλέψω. Κι αυτό με καθιστά εξίσου Ελληνίδα όσο και η καταγωγή μου.

Όπως κάνει και αρκετά Έλληνα τον Αλέξη (Ροβέρτο-Αλέξανδρο) το γεγονός ότι επέλεξε συνειδητά να είναι Έλληνας -από τη μητέρα του- και στη χώρα του πατέρα του, τη Γερμανία, πάει ως τουρίστας, καθώς και ότι ενώ θα μπορούσε να μην υπηρετήσει στον Ελληνικό στρατό, το έκανε. Και σε ζόρικο σώμα. Και πήρε και βαθμό. Και αυτήν εδώ τη χώρα την αγαπάει πιο πολύ από κάτι 100% Ελληναράδες, γιατί έχει κατανοήσει κάποια απλά -αλλά όχι και αυτονόητα- πράγματα.
Τέτοιους Έλληνες θέλω στη χώρα μου. Συνειδητοποιημένους. Κι ας είναι και κατά το ήμισυ Έλληνες. Η και καθόλου. Αν αγαπάνε αυτόν εδώ τον τόπο, τον νιώθουν πατρίδα τους και θέλουν να προσφέρουν, ας πάρουν την υπηκοότητα κι αύριο. Αυτά τα παιδιά που λένε με τα όμορφα ελληνικά τους "εγώ εδώ γεννήθηκα, στην ...... (χώρα καταγωγής) δεν έχω πάει καν, η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου", που μορφώνονται σε ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια και δουλεύουν για αυτόν εδώ τον τόπο, για μένα αξίζουν να συμπεριλαμβάνονται στους Έλληνες. Οι υπόλοιποι, που ήρθαν εδώ για να στήσουν βρώμικες μπίζνες, να εγκληματίσουν ή να απομυζήσουν μια ήδη καταρρέουσα οικονομία "με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής" δε χρειάζονται δικαιώματα.
Γιατί όταν κάποιος απεμπολεί από μόνος του την ταυτότητά του και μου έρχεται εδώ με ανύπαρκτα ή με πλαστά χαρτιά, δε θα του απονείμω εγώ δικαιώματα που ο ίδιος έχει εξαρχής αποποιηθεί. Και το όνειρο μιας καλύτερης ζωής είναι και ελληνική υπόθεση πια, για τη γενιά των 700 ευρώ (που σε διάφορες περιπτώσεις, δεν ξεπερνάνε τα 400 ευρώ). Μόνο που θα παραμένει όνειρο και για τους Έλληνες όσο υπάρχει η μαύρη τρύπα στην οικονομία από λεφτά που φεύγουν στο εξωτερικό στη ζούλα, τόσο από τους μετανάστες, όσο και από κάτι "Έλληνες" μεγαλοκαρχαρίες. Τα σύκα-σύκα και η σκάφη-σκάφη. Αν θέλουμε να ανοίξουμε τη ντουλάπα και να βγάλουμε το σκελετό της μετανάστευσης, ας βγάλουμε και το σκελετό των off-shore, των σημαιών ευκαιρίας και των επενδύσεων σε ξένες τράπεζες.
Η εποχή των ξεκλείδωτων σπιτιών και της εθνικής ομοιογένειας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Με θλίβει, όπως και όλους τους νοσταλγούς της αθωότητας των παιδικών μας χρόνων, αλλά είναι αργά για να γίνει κάτι. Κι όλα αυτά για τους μετανάστες δεν τα γράφει κάποια που -όπως πολλοί θα σπεύσουν να μου πουν- δεν ξέρει τι είναι μετανάστευση. Τα γράφει κάποια, που ο ένας της παππούς, εν έτει 1908 μπήκε σε ένα σαπιοκάραβο από την Ελλάδα για να βγει μετά από 50 μέρες ταξίδι σε συνθήκες εξόντωσης στο Ellis Island και να περάσει -με αντοχές υπό κατάρρευση- ΟΛΕΣ τις αναγκαίες διατυπώσεις για να μπει στην τότε γη της Επαγγελίας, την Αμερική. Που δούλεψε μαζί με τους μαύρους στρην κατασκευή του σιδηροδρόμου που ένωνε την Ανατολική με τη Δυτική Ακτή και που κατάφερε να ορθοποδήσει, όντας όμως ΝΟΜΙΜΟΣ και πληρώνοντας με συνέπεια τους φόρους της πολιτείας της Καλιφόρνια.

Γιατί ναι, και τότε και τώρα, το να είσαι νόμιμος μετανάστης, κάνει τεράστια διαφορά...Και υπενθυμίζω ότι

Στο βιντεάκι, ο λατρεμένος Andre Rieu ξεσηκώνει το Royal Albert Hall με συρτάκι.

Λίγο βυζαντινοgossip

2010-01-24T16:10:00.006+02:00

Α, τέρμα. Δεν ξαναφήνω τα κχτηνάκια-Γκρέμλιν-συνεργάτες να ξαναδουν Ράδιο Αρβύλα. Γιατί αυτά τα παιδιά είναι βιντεάκι και απορία. Παρασυρμένα λοιπόν από τον Άδωνι (τον Γεωργιάδη, α πα πα κάτι απορίες που έχει ο κόσμος, έναν τον έχουμε, τον μπουμπούκο!) "που πάει τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου με τη σειρά" αρχίσανε να με ρωτάνε πόσοι ήταν κι αν εγώ μπορούσα να τους πω με τη σειρά. Τους είπα "όχι" για να με αφήσουνε ήσυχη κι επειδή εγώ ήξερα καμιά σαρανταριά, σε ποια δυναστεία ανήκε ο καθένας, αλλά όχι και την περίοδο διακυβέρνησης, κοίταξα στη wikipedia και διαπίστωσα για μια ακόμη φορά το μέγεθος της αμάθειάς μου.
Χώσε μάστορη τα στατιστικά: 13 Δυναστείες, να σε χαρώ και -αν μέτρησα σωστά- 102 αυτοκρατόρια! Με 16 αυτοκράτορες μόνο από τη Μακεδονική Δυναστεία: λατρεία ο Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος που ήταν σου λέει ο ικανότερος αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ήταν αυτός που διεξήγαγε έναν από τους πρώτους ψυχολογικούς πολέμους, υπόδειγμα για κάθε στρατιωτικό: μετά τη νίκη του στη μάχη στο Κλειδί, μάζεψε τους αιχμαλώτους και τους χώρισε σε 100δες. Δεν τους εκτέλεσε, γιατί ήταν μεγάλος μάγκας, απλά έδωσε εντολή να τυφλώσουν και από τα δύο μάτια τους 99 από τους 100 και να αφήσουν μονόφθαλμο τον πρώτο να τους οδηγεί. Δεν ξέρω πόσοι ξέρανε καλή γεωγραφία για να οδηγήσουνε τους γκαβωμένους πίσω, αλλά πήγανε πολλοί, τους είδε ο Σαμουήλ, ο Βούλγαρος βασιλιάς και πέθανε από συμφόρηση. Χώρια που γεμίσανε μια Βουλγαρία κινούμενα πτώματα, άντε μετά να σκεφτεί ο Βούλγαρος να κατέβει Θεσσαλονίκη για ψώνια. Πριτς που το σκεφτότανε.
12 από τη δυναστεία των Παλαιολόγων: μεγάλες αδυναμίες ο Μιχαήλ Β' (και στρατιωτικός και διπλωμάτης, εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ, στα οικονομικά τα μούσκεψε λίγο γιατί η διπλωματία έχει πολλά έξοδα, μόνο τα Ferrero Rocher να υπολογίσεις, βουλιάζει ο προϋπολογισμός, αλλά κατά τα άλλα, μεγάλη επιτυχία) και ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Δραγάτσης που βρήκε το Βυζάντιο σε ημιβυθισμένη κατάσταση, να βάλλεται από παντού και κυρίως εξ ανατολών (οι Δυτικοί κάνανε την κορόιδα, οπότε στου κουνγκ-φου την πόρτα οι εκκλήσεις), αλλά το υπερασπίστηκε ως το τέλος κι έπεσε μαχόμενος, όχι σαν κάτι άλλους, όνομα και μη χωριό!
11 από τη δυναστεία του Ηρακλείου: Ο ίδιος ο Ηράκλειος μεγάλη μορφή, στις αναμετρήσεις πάντα μπροστά να εμψυχώνει τους στρατιώτες, διοικητικά χώρισε την αυτοκρατορία σε Θέματα, ενίσχυσε τα δημόσια ταμεία, καθιέρωσε την ελληνική ως επίσημη γλώσσα και αντικατέστησε αυτά τα χαζά των Ρωμαίων "Imperator Caesar Augustus" με το απλό, λιτό, απέριττο "Βασιλεύς" ενώ στα θρησκευτικά και παραθρησκευτικά προσπάθησε να εξομαλύνει τα πράγματα με τα δόγματα και τις αιρέσεις, που γινότανε της ακολασίας ως τότε.
10 αυτοκρατόρια από τη δυναστεία των Ισαύρων: ο Κωνσταντίνος Ε' Κοπρώνυμος κορυφή, τον λέγανε έτσι γιατί είχε βγει βρώμα στο Βυζάντιο από κάτι παλιογλωσσάδες εικονολάτρες ότι τα τσούρνισε μέσα στην κολυμπήθρα, το μωρουλίνι-χεζουλίνι, αλλά συκοφαντίες και ανυπόστατα ψεύδη όλα αυτά, από τα νεύρα τους τα λέγανε γιατί ο Κώστας ήταν εικονομάχος εκ πεποιθήσεως και πολύ τους χάλαγε τον έρωτα.
Οι υπόλοιπες δυναστείες βγάλανε λιγότερους από 10 αυτοκράτορες η καθεμιά, εξ ου και αναλύουμε μόνο το top 4. Πιο αδύναμος κρίκος, η δυναστεία Ραγκαβέ (με έναν και μοναδικό αυτοκράτορα) κι αμέσως μετά, η Φρυγιανή δυναστεία, με μόλις 3 αυτοκράτορες, εκ των οποίων ο ένας ήταν τραυλός και αμόρφωτος, ο άλλος μέθυσος, γυναικόδουλος και χάλιας εν γένει και μόνο ο Θεόφιλος ήταν κάπως της προκοπής.
Κάπως, γιατί άμα σας πω πώς παντρεύτηκε θα σας σηκωθεί η πέτσα: Όταν ο Τεό έφτασε σε ηλικία γάμου, η μαμά του, η κυρά Φρόσω, είχε οργανώσει ένα παρτάκι για το γιόκα της και είχε καλέσει κάτι κοπελίτσες που τον καλοβλέπανε τον Θεόφιλο. Μιά από αυτές ήταν η Κασσιανή και μια άλλη η Θεοδώρα (όχι της Ντενίση, η γνωστή, μια άλλη, καλή κοπελίτσα, αλλά μουτζωμένη κι αυτή). Η Κασσιανή, σε λέει ο ιστορικός, ήταν θεά,σαν τα κρύα τα νερά. Για τη Θεοδώρα, δεν έχω ιδέα, θα σας γελάσω και δεν κάνει.
Κρατάει λοιπόν το χρυσό μήλο ο Τεό για να το δώσει στην εκλεκτή του και πλησιάζει την Κας. Σκέφτεται "δε θα ρωτήσω για την περιβαλλοντική μόλυνση, σε όλα τα καλλιστεία τα ίδια ρωτάνε, άσε που είμαι μια χιλιετία πίσω". Πρωτοτυπεί, λοιπόν, ο νέος: "Εκ γυναικός τα χείρω" γυρνάει και λέει στην Κας. Ότι και καλά από τη γυναίκα έχουν προέλθει όλα τα άσχημα, από την Εύα και μετά. Τσαμπούκι μεγάλο όμως η Κας, βασιλιάς-ξεβασιλιάς, σιγά μην κώλωνε, σκέφτεται "τι λες ρε μάστορα" και του πετάει "και εκ γυναικός τα κρείττω", δηλαδή "από τη γυναίκα έχουν προέλθει και όλα τα καλά" όπερ εστί μεθερμηνευόμενον "αν δεν υπήρχε η Παναγία, ρε κακομοίρη, πώς θα ερχόταν στον κόσμο ο Χριστός, θα φύτρωνε;"
Κλασικός κακομαθημένος γιος ο Τεό, η κυρά-Φρόσω δεν του έφερνε και πολλές αντιρρήσεις, λέει μέσα του "δε μου τα λέει καλά το γκομενάκι" μουλαρώνει και δίνει το μήλο στη Ντόρα (τη Θεοδώρα ντε) που ως κλασική γυναίκα που έχει στο μυαλό της το γάμο, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε (τα άφηνε κλασικά για μετά τη στέψη). Έβαλε τα χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του ο Τεό, διότι ερωτευμένος με τη μεν, πήγε και σαχλοπαντρεύτηκε τη δε. Μέγα λάθος, διότι τα απωθημένα σου τρώνε το μέσα σου. Και παρέμεινε, που λέτε, ερωτευμένος με την Κασσιανή, η οποία όμως σιχτίρισε άσχημα μετά από αυτό και πήγε κι έφτιαξε ένα μοναστήρι, έγινε ηγουμένη, περνούσε και μόνη της καλά, τα κατάφερνε μια χαρά.
Αλλά ο κερατούκλης που δεν την είχε ξεπεράσει (διότι, αγάπη μου, τα απωθημένα είναι ίδια και για τον σκουπιδιάρη και για τον αυτοκράτορα, δεν έχουν ταξική διαστρωμάτωση) πήγε, σου λέει, στο μοναστήρι να τη βρει πριν πεθάνει (ο Τεό, όχι η Κας, διότι όπως έλεγε και μια ψυχή, οι γυναίκες και οι γάτες δεν παθαίνουν τίποτα). Χαζολογούσαν οι μοναχές στον κήπο, χαμπάρι δεν πήραν την ακολουθία του αυτοκράτορα, κάτι άκουσε η μαγείρισσα στην αυλή, βγαίνει στο παράθυρο, κοιτάει κάτω, βλέπει τους μαντραχαλάδες, γουρλώνει τα μάτια. Πάει γραμμή στην Κας "έρχεται, ο άχρηστος" της λέει, "πες του ότι δεν είμαι εδώ" της απαντάει η Κας και βουρ στη ντουλάπα γιατί είχε και το μαλλί άλουστο πέντε μέρες. Μπαίνει μέσα ο Τεό, κοιτάει από δω, κοιτάει από κει, πουθενά η Κας. Βλέπει κάτι στίχους που έγραφε η Κας, "έτσι είσαι;" σκέφτεται και το κάνει λεύκωμα, θυμάστε, αυτό που ο καθένας έγραφε το κοντό του και το μακρύ του.
Κι ενώ είχε πιάσει η κοπελιά τον ειρμό κι έγραφε ύμνο, αυτόν με την περιπεσούσα γυνή, που λέει "Κύριε, θα σου φιλήσω τα άχραντα πόδια και θα τα σφουγγίσω με τις μπούκλες μου" πάει ο χαμένος και της πετάει την κακία του "αυτά τα πόδια, που όταν η Εύα τα άκουσε να περπατάνε το δειλινό, κρύφτηκε από το φόβο της". Μετά τόσα χρόνια, ακόμα με την Εύα την πιλάτευε τη μαύρη την Κασσιανή, γκαμηλίσια μνήμη, παιδί μου, οι άντρες, άμα θέλουν θυμούνται τα πάντα. Το πιάσατε το υπονοούμενο, ε; Φυσικά, διότι είστε γατόνια και τσαμπιόνια στους γρίφους (εγώ πάλι δεν είμαι, μια ψυχή ξέρει γιατί το λέω). Τα έχωσε λοιπόν και ο Τεό και την έκανε με ελαφρά, λένε ότι πήρε το μάτι του την Κας που ήταν εντοιχισμένη αλλά δεν είπε τίποτα, διότι ως αυτοκράτωρ και υιός της Φρόσως ήτο και ευγενής παιδί. Έφυγε, λοιπόν, το παλικάρι, αποτέλειωσε και η Κασσιανή τον ύμνο (την κακιούλα την κράτησε και της έκανε και ρίμα) και από τότε τον λένε τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Βέβαια, αυτός ο Τεό ήταν σκέτο φαρμάκι, όποια γυναίκα τον πλησίαζε, την έτρωγε το μαύρο ράσο. Διότι οικειοθελώς μεν η Κας, μετά από πιέσεις η Ντόρα (η σύζυγος) και οι δυο στο μοναστήρι καταλήξανε. Ευτυχώς όχι στο ίδιο, γιατί θα το κάνανε θερινό το μαγαζί, αλλά από μοναστήρια τότε άλλο τίποτα, όποιος έβλεπε τα ζόρια, γινόταν μοναχός. Και ποιός την έκλεισε ξέρετε; Ο αδελφός της ο Βάρδας και ο γιος της ο Μιχαλάκης. Κάνε παιδί να δεις καλό, σου λέει μετά. Άμα λέω γω ότι τα παιδιά είναι παιδεμός, χαμογελάει η μήτηρ μου. Αυτά κάνανε στο Βυζάντιο άμα θέλετε να ξέρετε και τα υπόλοιπα είναι ξένοι δάκτυλοι και να πάνε να τα πουν στους Μάο Μάο. Δεν ξέρει τώρα ο Συμεών ο Μεταφραστής, ο Γεώργιος ο Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός που τα γράψανε; Έλα, μην τα πάρω!

Από κάμπους και λαγκάδια ξεκινάει η αγροτιά

2010-01-20T09:30:00.012+02:00

Καλημερούδια αγαπημένοι και αγαπημένες. Από τον -αποκομμένο- νομό Αττικής, στέλνω έκκληση στα αγρότια να ανοίξουν τους δρόμους. Βρε Κούρκουλοί μου, βρε άρχοντες του κάμπου, ανοίχτε βρε καμάρια μου να περάσει ο κόσμος, τα πήρανε οι Βούλγαροι και προσέφυγαν στην Κομισιόν! Που έκλεισαν και τις παράπλευρες οδούς, το μάθατε, αγαπητοί μου; Και να μην το ξέρατε, σας το μαρτύρησα, γιατί δεν κλείνω και το ρημάδι μου, η χώστες! Πάντως, η εικόνα δίνει λύση στο θέμα. Αλλά βλέπεις, γίναμε Ευρώπη και πήραμε τρακτέρ. Ενώ παλιά που και στην ημεδαπή είχαμε την ίδια τεχνοτροπία με τον σοκολατοσκατί κυριούλη, δεν κλείσανε ποτέ οι δρόμοι! Πόσα γαϊδουρια να μαζευτούν πιά; Α, όσοι κανονίζατε απόδραση το Σ/Κ με το αίστημα, ακυρώστε το. Διότι μένουμε Ελλάδα, δε λέω. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε και ελεύθεροι να πάμε όπου θέλουμε. Ελευθερία μετακίνησης και αηδίες. Το Σύνταγμα στο παλαιότερο ζευγάρι γαλότσας του αγρότη, βουτάμε τα "τραχτέρια" και βουρ στις εθνικές. Άντε να σε δω πού θα πας, εσύ με το ΙΧ.
Καλέ σαν να το βλέπω μπροστά μου σε λέω: Οι χαϊστες εραστές αποφασίζουν να πάνε εις Καρπενησίους για χειμερινή απόδραση. Κι άντε, στο "πήγαινε" χρησιμοποιούν την παλιά εθνική. Φτάνουν στην εξωτική Ευρυτανία μετά από πολλές στροφές και περιστροφές, πάνε στη Σεμέλη ή στη Μοντάνα, χλαπακιάζουν, κάνουν βόλτες, κλαμπάρουν, λυσσάνε και κάποια στιγμή την Κυριακή αποφασίζουν να πάνε πίσω στο ρημαδιακό τους. Και κάπου εκεί στην παλιά εθνική, βλέπουν τα αγρότια με τα αγροτικά τους εν παρατάξει, να τους κάνουν σήμα να γυρίσουν πίσω. Ε, άμα η χαϊστρια δεν αρχίσει το μπίρι-μπίρι στον χαϊστα συνοδό της, που όσο περνάνε οι ώρες θα γίνεται πιο δυνατό και οξύ, θα σας κάνω το τραπέζι στη Σπονδή. Μέχρι που θα φτάσει βραδάκι, εκείνη θα είναι όλη μέρα με το ίδιο μακό και με κέφι κακό, οπότε και η φωνή της θα πιάσει ένα ντο 5ης (φωνάρα, σκέτη Κάλλας) μόνο που δε θα ακούγεται κάτι σαν άρια, αλλά κάτι ανάμεσα σε παρλάτα και σόλο ηλεκτρικής κιθάρας (Σατριάνι, Μάλμστιν, κάτι τέτοιο τελοσπάντων).
Ο χαϊστας πάλι, όπως όλοι οι άντρες -και είναι ιατρικό πόρισμα, δεν τα βγάζω από την κοιλιά μου- με το που θα πιάσει εκείνη τις ψηλές οκτάβες, θα πάψει να ακούει λέξεις και θα ακούει το βουητό της μέλισσας. Που τι καταλαβαίνεις από αυτό; Μόνο αν η μέλισσα είναι αρκετά μακριά και είσαι ασφαλής ή αν είναι κοντά και είσαι για αμμωνία γιατί το τσίμπημα δεν το γλιτώνεις (κοινώς θα πέσει καμιά ξανάστροφη). Ε, αυτή θα παραπονιέται σε νότες κολορατούρας, αυτός θα έχει νεύρα σαν χορδές πιάνου, το ρεσιτάλ δε θα το γλιτώσουν τα αγροκτηνοτρόφια, θα το φάνε στη μάπα θένε δε θένε και να προσέχουν άλλη φορά να μην κλείνουν το δρόμο. Γι'αυτό σας λέω, αγάπες μου, αράχτε εκεί όπου μένει ο καθένας, θα γλιτώσετε πολλή βενζίνη, πολλά νεύρα και πολλά αναπάντεχα. Γιατί στην προηγούμενη υπόθεση εργασίας, αν το χαϊστοζεύγαρο κατέβει και προσπαθήσει να έρθει σε διαπραγματεύσεις με τους Κούρκουλους, εκτός του ότι εκείνος θα ρίξει-μούτρα-στα-Τάρταρα "μα σε παρακαλώ, κι εγώ εργαζόμενος είμαι, δουλεύω αύριο", εκτός του ότι θα βριστεί σαν ημιονηγός και το κλίμα θα θυμίζει κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ, ρετσίνα στη Μαρσίλια, εκείνη θα κάνει τα γλυκά μάτια στους πιο ευειδείς και μουσκουλωμένους νεαρούς αγρότες και αν ποτέ φύγουν, θα έχει τιγκάρει τις τσέπες του παλτού της χαρτάκια με τηλέφωνα. (Το πρόβλημα βέβαια θα είναι να βρει κι εκείνος στις τσέπες του χαρτάκια με τηλέφωνα μετά το μπλόκο!)
Αχ, έκανα ζάπινγκ κι έπεσα πάνω στον Αυτιά "κομμένη στα 4 η Ελλάδα" Μπουά χα χα χα, στα πόσα είπες, μάστορη; Μάλλον στα 1014 είναι κομμένη. Πώς λέγανε παλιά "κάθε λιμάνι και καημός"; Ε, τώρα είναι "κάθε δρομάκι και τρακτέρ, κάθε τρακτέρ κι αγρότης". Αυτά κάνουν και μου στενοχωρούν την Κατ (Μπατζελή). Τα αποτελέσματα του ζάπινγκ δε, απογοητευτικά: Στο ένα κανάλι Αυτιάς, στο άλλο... παγιέτες! Έλα τρακτέρ στον τόπο σου, πρωινιάτικο! Από την άλλη μεριά, ένας ταλαίπωρος άνθρωπος έχει φτάσει στον Ά(γ)ρειο Πάγο ακούστε: γιατί του κλέψανε το αυτοκίνητο, συνελήφθησαν, δεν του το δίνουν πίσω και ειλικρινά, πολύ θα ήθελα να διαβάσω την πρωτόδικη απόφαση και την απόφαση του δευτεροβάθμιου, γιατί αν είναι να φτάνεις στον ανώτατο βαθμό δικαιοσύνης για να πάρεις πίσω κάτι δικό σου, στα κακουργήματα είναι να πάμε για φούντο.
Στο Mega, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (Η ΛΑΤΡΕΙΑ) μιλάει για το Βυζάντιο. "Η γλώσσα είναι το λογισμικό ενός πολιτισμού" τι κουβέντα είπε! Πώς να μην τη λατρέψεις, αυτή η γυναίκα έχει ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ παιδεία και απλότητα στο λόγο της. Γεννημένη για να διδάσκει, ενδιαφέρουσα, δυναμική, με ξεκάθαρες τεκμηριωμένες απόψεις, από τα ελάχιστα γυναικεία πρότυπα που είχα ποτέ. Και κυρίως, όσο μορφωμένη είναι, τόσο απλή είναι η έκφρασή της: σε αντίθεση με τους ΒελτσοΖουράριδες, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς λεκτικές εξτραβαγκάντσες, λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και σε κάθε φράση λέει "και θα σας πω γιατί" χωρίς να χρειαστεί καν να τη ρωτήσουν. Πόσο μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι... "Όπου υπάρχει ένα "θέλω", υπάρχει και ένα "μπορώ": αυτή ήταν η φράση με την οποία έκλεισε. Υποκλίνομαι στην Πρύτανη με ευγνωμοσύνη για τα λεπτά παραμονής στην πνευματική όαση. Και την τελευταία φράση μάλλον πρέπει να τη γράψω σε ταμπελίτσα πάνω από την πόρτα μου.
Καλέ διώχτε με να φύγω, μεσημέριασε και δεν μαγείρεψα η ασθενής! Κοτόσουπα αυγολέμονο σήμερα. Και ζεστό μπάνιο να συνέλθουμε. Περαστικά σας!
(Και να σκεφτείτε ότι ξεκίνησα για να μιλήσω για τις Κυριακές και για τον Σέρλοκ Χολμς... αϊντα, το μυαλό της χώστες είναι σαν τη ζούγκλα του Αμαζονίου, αν μπεις χωρίς πυξίδα, δε βγαίνεις, τι να κ...ει κι ο Τζον Μάλκοβιτς...)

Όχι άλλο Μόνικα!

2010-01-11T13:54:00.004+02:00

Δεν το είπα εγώ! Ο φλίτατος παθολόγος-κυνοψυχολόγος dr.Thomas το είπε. Διότι η παρέα τάσσεται αναφανδόν κατά του indie-alternative-καψουροτράγουδου (παραλίγο να χάσουμε τη φλιτάτη Μονικο-πληγείσα Έλπα, αλλά με πολλαπλές εγκεφαλοπλύσεις με τα τραγούδια του καλού μου Michael Kiske τη συνεφέραμε). Διότι τασσόμεθα κατά του καψουροτράγουδου εν γένει. Διότι η καψούρα δεν μας ταιριάζει. Και διότι σε γυναίκες έξυπνες και δυναμικές δεν μπορεί να έχει απήχηση το θρηνητικό "you don't call me anymore...don't you love me anymore" ή κάπως έτσι (για τους άντρες που σέβονται τον εαυτό τους δεν το συζητώ καν)και φυσικά jamais de la vie το -γνώμη μου- βλακώδες και δεν-έχω-ούτε-ρέστα-από-αξιοπρέπεια-και-αυτοσεβασμό "you can laugh at me for days, you may spit me if you want". Αντιθέτως, η αηδής αυτή περίπτωση ατομακίου (ο μη τηλεφωνών και εγκαταλείψας) αντιμετωπίζεται με το εύγλωττο εσ-εμ-εσε "There’s a time for us all and I think yours has been, can you please hurry up cause I find you obscene... I can’t wait for the day that you’re never around, when that face isn’t here and you rot underground" ή αν δε θες να του χαραμίσεις 2 μηνύματα, το απλό λιτό κι απέριττο Σανέλ εσεμέσε "Pray to God I can think of a nice thing to say... but I don't think I can, so DUCK YOU anyway" (το τυπογραφικόν είναι εσκεμμένον, μη σοκαριστούν τα ανήλικα).

Περί της Μόνικα ο λόγος, λοιπόν. Που τραγουδοποιό με ένα σιντί στο ενεργητικό της δεν τη λέω που να έρθει ο κόσμος τούμπα. Πολύ νωρίς και ένα και μοναδικό δείγμα γραφής. Σαν να λες τη Δήμητρα Λιάνη- Παπανδρέου συγγραφέα επειδή έβγαλε μια βιογραφία. Παρά ταύτα όμως, η γνωστή άγνωστη μαρκετατζού και μαζοχίστρια φίλη Eugenia κατέπλευσε χθες στην οικία μου, όπου τα...λυκόπουλα είχαμε πάλι ολο-μέλια κι από τα ακουστικά της ερχόταν κατιτίς το πένθιμο. "Τι ακούς, γλυκιά μου;" τη ρώτησα. Ενθυμούμενη τις φλύκταινες που πετάχτηκαν πανολούθε μου άμα τη αστόχω ερωτήσει που μου απηύθηνε προ μηνών "σου αρέσει η Μόνικα;", μου απήντησε με συστολή κορασίδος "τίποτα". Δεν ξεγελιούνται όμως τα αυτιά και οι νευροδιαβιβαστές της χώστες, που επί παλαιοτέρου δεχόταν καταιγισμό επαναλήψεων και πληροφοριών από Μονικομανή γνωστό της. "Η αχ-άπονε παίζει στα decks;" Τι να κάνει, το παραδέχτηκε. Αμέσως κινητοποιήθηκε όλη η προσκοπική ομάς. Ο δρ. Άρης -που τρώει το ψωμί του dr. House- αντικατέστησε το μουσικό χαλί (ήτοι το playlist "somewhere back in time" από την τελευταία και ομώνυμη περιοδεία των λατρεμένων Maiden) με συλλογή από lounge κομμάτια, του ελαφροκυνηγιού, η Δώρα τον διόρθωσε, επισημαίνοντάς του ότι είμαστε σε φάση θεραπευτική (γνωστή πλέον και ως "φάση Kiske") η Έλπα πήγε να φέρει καφέ, και το mp3 της αγαπημένης φίλης πέρασε αόρατα από χέρι σε χέρι για να καταλήξει στον αγαπημένο Αλέξη που έκατσε μπροστά στον υπολογιστή, καλωδίωσε επιτυχώς και με καίριες παρεμβάσεις καθάρισε την playlist από οτιδήποτε ρίχνει την διάθεση στα μαύρα Τάρταρα. "Αυτά ακούς, κυρά μου, και γεμίζεις το Πόρτο-Ράφτη εξαρτήματα αυτοκινήτου;" -με την καλή κουβέντα στο στόμα ο κυνοψυχολόγος Θωμάς- για να συμπληρώσει "και γιατί δεν ακούς Πλούταρχο; Κλαψιάρης, ειλικρινής, όχι δήθεν "κάνω τέχνη", αυθεντικός καψουροτραγουδιάρης." "Ε, όχι και Πλούταρχο! Πλούταρχος και Μόνικα ίσα κι όμοια;" εξανέστη η απατημένη, για να επέμβει οργίλος ο έτερος ιατρός και να της πει "όχι, ο Πλούταρχος είναι καλύτερος". Μας κυρίευσε θυμηδία και του ρίξαμε αυστηρά βλέμματα. Δικαιολογήθηκε "εχει ελληνικό στίχο και εκφράζει το μέσο Έλληνα". "Να το άκουγα αυτό από τον Μήτσο τον νταλικέρη, να το καταλάβω. Να το ακούσω από μαθητευόμενο στο Johns Hopkins δεν το περίμενα" του απάντησα.

"Βρε Eugenia, τι το ωραίο βρίσκεις σε αυτό το πονεμένο άλμπουμ;" ρώτησε ο Αλέξης. "...εεε, με εκφράζει σε αυτή τη φάση" για να πεταχτεί η Δώρα "κάνεις γενική; Γιατί αυτό δεν είναι "περνάω φάση", είναι "βρίσκομαι στα πατώματα και παριστάνω την παρκετέζα". Αυτό είσαι; Παρκετέζα;" και να λάβει την απάντηση διά των ρητορικών ερωτήσεων "Εσύ ρε Δώρα δεν έχεις ερωτευτεί; Δεν σε έχουν προδώσει; Τι άκουγες τότε; Το σιντί των "ζουζουνιών";" Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται και σιγά μην αφήσει η Δώρα κουβέντα να πέσει χάμω: "Πρώτον, ναι, όπως πολύ καλά ξέρεις, στραβώθηκα κι ερωτεύτηκα ένα βλήμα. Δεύτερον, τον έστειλα στο γερο-διάολο μετά τιμών και επαίνων γιατί ξεθάρρεψε και μου το έπαιζε άντρας βαρύς και ντερτιλής. Κι εσύ το ίδιο θα έπρεπε να κάνεις, όχι που τον συγχώρεσες και τον δέχτηκες πίσω, απατημένη Βίρνα Δράκου! Και τρίτον, σιγά μην άκουγα Μόνικα! Πήγαν οι Queensryche σύννεφο! Και τα "ζουζούνια" επίσης!". Η Έλπα παρενέβη πυροσβεστικά "η αλήθεια είναι ότι κι εγώ που ψιλοάκουγα Μόνικα, ένιωθα χειρότερα... νομίζω ότι όταν περνάς τέτοια φάση, θες κάτι να σε ατσαλώσει, όχι να σε ρίξει..." για να ρίξει η χώστες την επιλογή "το "i will survive" και δη από τους cake, ας πούμε, ή το we're not gonna take it από τους twisted sister, που έρχεται έτσι πιο αλέγκρο και εφηβικό". Προβληματίστηκε και γύρισε σε μένα "μα, λένε να πολεμάς τη φωτιά με φωτιά" . "Οχι και την κατάθλιψη με κατάθλιψη, βρε κουκλίτσα μου, όμως" της είπα και πετάχτηκε ο εως τότε σιωπηλός Ρεμπέσκ, που έπαιζε με τον Χιου, το λαμπραντόρι "ε, δε θα βγάλουμε μακάκα όλη την ανθρωπότητα που ως τώρα πολεμούσε τη φωτιά με νερό..."

Το επιχείρημα της φλιτάτης νεοπροσληφθείσας κατερρίφθη πανηγυρικά και είδαμε μια λάμψη του παλιού της δεν-πα-να-γίνουν-όλα-στάχτη-και-burberry εαυτού στα μάτια της. Πες-πες, την πείσαμε. Και φυσικά, εν όψει Τραβιάτα στις 22 του μηνού τουτουνού, της αφιέρωσα το κάτωθι αθάνατο τεμάχιο... Avanti, maestro!

Ανοιχτή επιστολή προς τον Δήμαρχο Αθηναίων

2010-01-05T17:59:00.004+02:00

Λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τις δημοτικές εκλογές, στις οποίες δήλωσε οτι θα θέσει υποψηφιότητα “ότι και να συμβεί”, ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης εξαγγέλλει και προχωρεί σε αναπλάσεις, στην περιοχή του Ιστορικού Κέντρου. Πρώτα με την πεζοδρόμηση του Ψυρρή, που αντιμετωπίζεται μόνο ως κέντρο διασκέδασης και στη συνέχεια με την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς. Αναγγέλει μάλιστα οτι για τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου θα καλέσει και τους κατοίκους να συμμετάσχουν με τις απόψεις τους - ωστόσο δεν έχουμε υπ΄όψιν μας καμία ειδοποίηση.

Θεωρούμε οτι οι κινήσεις αυτές πρέπει να υπακούουν στις εξής γενικές αρχές:

- Τα έργα πρέπει να εντάσσονται σε ένα συνολικό πρόγραμμα που καθορίζει προτεραιότητες και που κατασκευάζονται ύστερα από πλήρεις μελέτες (κατανομή στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανάγκη και όχι τη μεγαλύτερη προβολή, διερεύνηση των επιπτώσεων και των ωφελειών, σχέσεις κόστους-ωφέλειας κλπ.)

- Πληροφόρηση και διαφάνεια: Είναι ανάγκη να γνωρίζουν οι δημότες, αλλά κυρίως οι Δημοτικοί και οι Διαμερισματικοί Σύμβουλοι όλα τα παραπάνω, ώστε να μπορούν να αποφασίζουν τη σκοπιμότητα ενός έργου, έναντι ενός άλλου.

- Υπάρχουν ήδη μελέτες για περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως οι έξι μελέτες και η μελέτη “πλαίσιο” της ΕΑΧΑ (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας), που μπορούν να αξιοποιηθούν.

- Το ιστορικό κέντρο και οι γύρω περιοχές βρίσκονται σε ραγδαία υποβάθμιση. Έχουν απόλυτη προτεραιότητα για μια συνολική παρέμβαση, που απαιτεί ασφαλώς και εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών, αλλά και την υποστήριξη του Δήμου.

Ειδικά για την οδό Αθηνάς, που την ύμνησε και ο Μάνος Χατζιδάκις: Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό και πολιτιστικό υπαίθριο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Κρεαταγορά - Ιχθυαγορά - Βαρβάκειος οπωραγορά, εξειδικευμένα καταστήματα οικοδομικών υλικών, μηχανήματα, ναυτιλιακά, εκκλησιαστικά, γκαλερί και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, που εξυπηρετούν όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας. Χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή, ευαισθησία και "τρυφερό βλέμμα" σε κάθε πρόταση ανάπλασής της.

Ρωτάμε τον κύριο Κακλαμάνη:

- Τηρείται το ΦΕΚ 693 Β΄/19-8-96 (Αριθ. 85782/5435) παρ. Β, σύμφωνα με το οποίο Γραφείο Ιστορικού Κέντρου πρέπει να είναι ενήμερο, ώστε να γνωμοδοτήσει, για οποιαδήποτε αλλαγή στην κυκλοφορία;

- Υπάρχει πολεοδομική μελέτη για την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, που θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στις σημερινές χρήσεις γης και θα ανατρέψει τον χαρακτήρα της περιοχής;

- Σε ποιό πρόγραμμα του Δήμου εντάσσεται η πεζοδρόμηση και η ανακατασκευή της; Γνωρίζει το Δημοτικό Συμβούλιο τους στόχους και το περιεχόμενο του έργου;

- Έχουν μελετηθεί οικονομικές, κοινωνικές, κυκλοφοριακές και πολεδομικές επιπτώσεις από το έργο; Πού θα διοχετευτεί η κίνηση Ι.Χ. και λεωφορειακών γραμμών; Πώς θα γίνονται οι μεταφορές των εμπορευμάτων;

- Πώς εξασφαλίζεται η παραμονή των υφιστάμενων εμπορικών εξειδικευμένων καταστημάτων, αφού δεν υπάρχει Π.Δ. χρήσεων γης και τα μεγάλα πεζοδρόμια θα διώξουν τα εμπορικά υπέρ καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, δηλαδή μπαρ, κέντρα διασκέδασης κ.α. (όπως έγινε στον Κεραμεικό, στου Ψυρρή και στο Κολωνάκι), που μπορούν να καταβάλλουν μεγαλύτερο ενοίκιο;

- Έχει ληφθεί υπ’ όψιν οτι η μεταβολή του χαρακτήρα της οδού Αθηνάς μπορεί να αποτελέσει αλλοίωση της φυσιογνωμίας και της “μνήμης” της πόλης;

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Καθρέφτες, μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία.

2010-01-04T20:03:00.003+02:00

Βιβλιοκριτική. Ημιτελής. (Είμαστε ακόμη στη σελίδα 134.)

Ο αγαπητός tsalapeteinos, λατινολάτρης μέχρις εσχάτων, με πληροφόρησε ότι αυτό τον καιρό διαβάζει τους "Καθρέφτες" του Eduardo Galeano. Και σήμερα, ενώ καθόμουνα -στο πατρικό μου σπίτι- δίπλα στο τζάκι, πήρε το μάτι μου τη στοίβα των φρεσκοαγορασμένων βιβλίων που είχε ακουμπήσει ο αδελφός μου στο γωνιακό τραπεζάκι. "Καθρέφτες" είδα να λέει το ένα και είπα μέσα μου "ε, ποτέ". Προφανώς το αδέρφι είχε την ίδια έμπνευση με τον "νονό νο1" tsalapeteino και μιας και ήθελα ούτως ή άλλως πληροφορίες, είπα να το ξεφυλλίσω.

Ο Eduardo Galeano, αγαπητά μου παιδιά, 70χρονος πλέον, Ουρουγουανός, ξεκίνησε στα 13 του, παρακαλώ, στο χώρο του εντύπου ως γελοιογράφος για την El Sol. Δημοσιογράφος και συγγραφέας, τo '73 εξορίζεται λόγω πεποιθήσεων, το '76 ανακηρύσσεται persona non grata και μόλις το '85 επιστρέφει στην πατρίδα του. Έχει βραβευθεί για το συγγραφικό του έργο και είναι από τους πιο θερμούς υπερασπιστές των ατομικών ελευθεριών. Το βιβλίο είναι μια συλλογή 600 μικρών αφηγημάτων της μισής σελίδας. Λόγω του μεγέθους τους αλλά και του ενδιαφέροντός τους, τα αφηγήματα διαβάζονται απνευστί, πιστέψτε με...

Όπως λέει και στον τίτλο, οι "Καθρέφτες" είναι "μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία". Ο Galeano καταπιάνεται κυριολεκτικά με όλα: την εξέλιξη του πολιτισμού, το ρατσισμό, τα κοινωνικά φαινόμενα, τον Μεσαίωνα, τους κονκισταδόρ, τις αποικίες, την Αμερική. Με καθαρή, κοφτερή γλώσσα, αναφέρει, κρίνει και στηλιτεύει. Αν το δείτε σε βιβλιοπωλείο, μη διαβάσετε το οπισθόφυλλο, διαλέξτε ένα από τα πιο μικρά κείμενα και διαβάστε. Προσωπικά, αναγνώρισα το μέγεθος της άγνοιάς μου. Παραθέτω αυτούσιο αφήγημα για δειγματοληψία και ελπίζω ο αγαπητός tsalapeteinos να μην κακοκαρδιστεί αλλά να γράψει τη δική του κριτική που σίγουρα θα είναι πληρέστερη.

Εργατικά δικαιώματα

Ο Ροσινάντης, το άλογο του Δον Κιχώτη, ήταν ένα μάτσο κόκαλα:

-Είσαι μεταφυσικός.

-Βέβαια, αφού δεν τρώω.

Ο Ροσινάντης μουρμούριζε τα παράπονά του, ενώ ο Σάντσο Πάντσα διαμαρτυρόταν για την εκμετάλλευση του σταυλίτη από τον ιππότη. Παραπονιόταν για το μεροκάματό του, δηλαδή για το ξύλο, την πείνα, τις κακουχίες και τις υποσχέσεις, κι απαιτούσε ένα αξιοπρεπή μισθό σε ρευστό χρήμα.

Για τον Δον Κιχώτη αυτές οι χυδαίες εκφράσεις ματεριαλισμού ήταν αξιοκαταφρόνητες. Αναφερόταν στους συναδέλφους πλανόδιους ιππότες, λέγοντας:

Οι σταυλίτες δεν λαβαίνουν ποτέ μισθό, μόνο επιβράβευση.

Και υποσχόταν στον Σάντσο Πάντσα να τον κάνει κυβερνήτη στο πρώτο βασίλειο που θα κυρίευε, κι ότι θα του έδινε τον τίτλο του κόμη ή του μαρκήσιου.

Όμως ο πληβείος ήθελε μια μόνιμη θέση εργασίας κι ένα σίγουρο μισθό.

Έχουν περάσει τέσσερις αιώνες. Και βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση.

Καλή χρονιά!

2009-12-31T23:36:00.012+02:00

Λοιπόν, αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών,

και ιδίως σε σας που μας τιμήσατε διά σχολίων και σεντονίων

(με αλφαβητική σειρά, η ψηφοφορία των κχτηνακίων με γνώμονα "παλαιότητα-συχνότητα συμμετοχής" δεν ήταν αδιάβλητη εξ ου και την αλλάξαμε, αφού ανακινούσε και άλλα θέματα)

Αθήναιε (gastronomer guru)

Ανεπίδοτη (ευαίσθητη ψυχή)

Γιαγιά Αντιγόνη (λατρεμένη ύπαρξη)

Δυο με γύρο (μεγάλη συμπάθεια)

Dora Tsirka (αδιαμφισβήτητο ταλέντο)

Dorothy (πολλά κοινά)

Eleni των κοχυλιών (relationship guru)

Εριφύλη (ευλογημένα χέρια)

Κ.Κ.Μοίρη (αστραφτερό πνεύμα)

Mermy Blue (ποιητική ματιά)

Miou-Popofotitsa (ψυχή-αγκαλιά)

Ξαβιέρα Χολάντερ (lifestyle guru)

Οδοιπόρε (ποιητή της καθημερινότητας)

Παιδί της πλατείας (επαναστάτη)

Pastaflora (αγαπημένη τσιφ χαιρ στάιλιστ)

Προκόπη Δούκα (αγαπημένε dj)

Roadartist (καλλιτεχνάκι μου)

Skroutzako (παιδί-χαμόγελο)

Τσαλαπετεινέ (αδελφέ ψυχή)

tsalapeteine (venceremos, νονέ)

Φοράδα στ'αλώνι (σύννεφο γέλιου)

φίλοι, γνωστοί, γείτονες, συνμπλόγκερς που μας επισκέπτεστε σιωπηλά

η διεύθυνσις του χώστεν ουντ ντελικατέσσεν, οι υπαλλήλοι, και τα φλίτατα κχτηνάκια ήτοι οι:

Freedom (διευθύντρια-για τα παράπονα)
Rebesque (αποδιευθυντής-συμβουλές πισί)
Ελπίδα (lifestyle-συμβουλές Feng Shui)
Θωμάς (επισκέπτης υγείας-σκυλοτροφές)
Δώρα (στο ταμείο-bodyguard)
Άρης (μάρκετινγκ-ελαφροκυνήγι)
Ευγενία (νεοπροσληφθείσα-θέματα καρδιάς)
Ροβέρτος-Αλέξανδρος (τουριστικός πράκτορας-κοινωνιολόγος)
σας ευχόμεθα

ό,τι το καλύτερο για τη νέα χρονιά και τη νέα δεκαετία! Να είμαστε καλά, να τα λέμε εδώ και αλλού και να βλέπουμε τις ζωές μας να ανθίζουν κάθε μέρα!

Φιλιά σε όλους, μεγάλες αγκαλιές και ό,τι ποθεί ο καθένας!
ΣΜΟΥΤΣ!

Η τριαντάρα κι ο εικοσάρης ΙΙΙ

2009-12-08T22:51:00.003+02:00

Στο τρίτο ραντεβού, εκείνη πήγε μπαρουτιασμένη από τη δουλειά. Του έβαλε τις φωνές γιατί εκείνος ήταν πάλι στα αγαπολούλουδα κι εκείνη στον πλανήτη των πιθήκων. Της είπε "σε παρακαλώ, μην πονάς για πράγματα που δεν αλλάζουν και μη σκέφτεσαι πολύ, πες μου ποιο είναι το πρόβλημα και θα ψάξω εγώ να βρω μια λύση". Εκείνη χάζεψε (πάλι). Συνηθισμένη σε σχέσεις ανταλλαγής, σε συγκεκαλυμμένους εκβιασμούς και πισώπλατα μαχαιρώματα, προσπάθησε να βρει την παγίδα σε όλα αυτά. Δεν υπήρχε. "Άσε με να σου κάνω λίγο μασάζ και μη σκέφτεσαι πολύ, θα μου κάνεις ρυτιδούλες" της είπε εκείνος. Εκείνη βούτηξε την τσάντα της και έφυγε. Χωρίς μασάζ και μάλλον με μπόλικες ρυτιδούλες.
Ο μικρός την λάτρευε. Κι εκείνη, αν και άργησε, τελικά ενέδωσε. Και "σ'αγαπώ" του είπε εν ευθέτω χρόνω, και "ο δεσμός μου" τον σύστησε σε μας, και για γάμους και παιδιά είπαν μπροστά μας. Αυτός να την κοιτάει στα μάτια, αυτή να είναι στον έβδομο ουρανό, να κοιτάει τη φωτογραφία του στο κινητό της και να αναστενάζει, να θέλει να ξεμαλλιάσει την έρμη την Έφη που απλώς είπε πόσο ωραίο παιδί είναι και γενικά ένα ευτυχισμένο συμπούρμπουλο. Τη συμβούλεψα να μη βιαστεί να κοιμηθεί μαζί του, αυτά δεν βγαίνουν ποτέ σε καλό. Με άκουσε μόνο εν μέρει και η...προσομοίωση έλαβε χώρα.
Εκείνη είχε παρατηρήσει ότι συγκεκριμένες μέρες και ώρες ο μικρός εξαφανιζόταν. Και μπορεί να το έκανε αραιά όταν ήταν στα πρώτα τους σκιρτήματα, μετά το ρημάδι το "σ'αγαπώ" όμως, είχαν αυξηθεί. Ξαφνικά εκείνος είχε γίνει πολύ υπναράς, ξαφνικά εκεί που μιλούσαν στο τηλέφωνο τον έχανε, ξαφνικά είχε πάψει να είναι συνεπής στα ραντεβού του. Εκείνη αμέσως σκέφτηκε ότι υπήρχε κάποια άλλη. Του το είπε και του δήλωσε ότι έφευγε από τη ζωή του. Εκείνος προκάλεσε διάφορους τραυματισμούς στον εαυτό του για να την κρατήσει. Την κράτησε αλλά εκείνη πια ήταν πολύ διαφορετική. Τον είχε πιάσει να της λέει ψέματα και μολονότι εκείνος δεν το παραδεχόταν, ήταν σίγουρη ότι υπήρχε τρίτο πρόσωπο.
Πριν μερικές μέρες, έχοντας δαγκώσει τη λαμαρίνα πολύ άσχημα, ήπιε πολύ. Βγήκε στους -έρημους ευτυχώς- δρόμους του Πόρτο-Ράφτη με το αυτοκίνητο και άρχισε να παριστάνει τον Σουμάχερ. Το κινητό στο χέρι, να τον καλεί μια, δυο, πέντε, δέκα, είκοσι, πενήντα φορές και το άλλο χέρι στο τιμόνι...τι να σου κάνει το ένα χέρι στο τιμόνι όταν τρέχεις με 150; Ξέφυγε από την πορεία της και χτύπησε στις προστατευτικές μπάρες, έκανε μερικές πιρουέτες και σταμάτησε. Τη βρήκε σε κακά χάλια, χτυπημένη, ματωμένη, τρομαγμένη και απολύτως ξενερωμένη ένα παιδί που πήγαινε σπίτι του μετά από βάρδια στο αεροδρόμιο.
Ο μικρός τρόμαξε όταν του το είπε. Κι ας ήταν ο πρώτος που είχε φτάσει στα άκρα. Ίσως γιατί εκείνος καλούσε κι ένα ασθενοφόρο καλού-κακού όταν έκοβε τις φλέβες του, όπως κάθε άνθρωπος που πραγματικά θέλει να αυτοκτονήσει... Φυσικά, αυτή η απελπισμένη της στάση, αντί να τον τραβήξει κοντά της, τον απώθησε κι άλλο. Δεν ήξερε, δε ρώταγε; Ο μπαμπάς της αγόρασε άλλο αυτοκίνητο και η χώστες μετά των κχτηνακίων την ανέλαβαν για ψυχανάλυση - ανασυγκρότηση - επανένταξη. Μακριά από τον μικρό και τα αρρωστημένα του. Όταν, δασκαλεμένη από την χώστες, πήρε τηλέφωνο τον μικρό για να του ανακοινώσει ότι χωρίζουν, εκείνος άρχισε τις συγγνώμες και τις γλύκες. Εκείνη ξανακύλησε κι άρχισε τα "σ'αγαπώ" και τα λοιπά μωρουδιακά.
Εδώ και μερικές μέρες του λέει ότι θα ξαναγυρίσει στον τριαντακάτη της κι εκείνος της λέει να μην το σκεφτεί καν. Κι από την άλλη μεριά, ενώ παραδέχτηκε το πόσο λάθος έκανε, ενώ της υποσχέθηκε ότι δεν θα την ξαναφήσει μόνη, ενώ της ζήτησε γονατιστός συγγνώμη και της είπε πόσο την αγαπάει, της τηλεφώνησε και ακύρωσε -για μια ακόμη φορά- το ραντεβού λέγοντας ότι νυστάζει. Εκείνη του είπε για μια ακόμη φορά ότι θα πάει στον τριαντακάτι ετών κι εκείνος της απάντησε "κάνε ότι θες, το πολύ σε μια βδομάδα πάλι σε μένα θα γυρίσεις". Τη συμβούλεψα να τον χωρίσει άνευ ετέρου, αλλά δεν με ακούει... Πιο καλή η μοναξιά, αγάπη μου...
Και μετά από τα τελευταία νέα, αναιρώ την από κάτω ανάρτηση (η οποία ισχύει για ελάχιστους και τυχερούς) και αφιερώνω στην ταλαιπωρόκαρδη Ευγενία το τραγουδάκι που παίζει στο μου-που-τρία και που αποτελεί βασική γραμμή πλεύσης του μαγαζιού, εκτός αν ανήκει κανείς στους ελάχιστους και τυχερούς που λέγαμε...

Η μόνη σωστή κουβέντα που ειπώθηκε αυτές τις μέρες...

2009-12-08T18:41:00.003+02:00

Βρέχει (δακρυγόνα) στη φτωχογειτονιά vol.3

2009-12-08T17:36:00.004+02:00

Τόση ηρεμία και τη δεύτερη μέρα, δεν την περίμενα. Αν εξαιρέσει κανείς τους δρόμους

που είχαν αυτή τη μορφή, στην Ακαδημίας, κάτω από τη Νομική

και τις στάσεις των λεωφορείων που ήταν -ελαφρώς καλέ!- σπασίμπα,

στους γύρω δρόμους, το αίσθημα ασφάλειας ήταν γενικευμένο. Πώς ψήφιζαν κάποτε και τα δέντρα; Ε, τώρα, προστατεύονταν ακόμα και τα Αβραμοκολωνάκια στα Κολωνάκια.

Έξω από τη Νομική, η φουφού του καστανά, γιατί, όπως λέει και ο τοίχος πάνω δεξιά, έχουμε πόλεμο

και στον αττικό ουρανό, το αγαπημένο γκατζετάκι με φακό μπροστά (τι να δει με το μπροστινό φανάρι; Πόσο κυκλοφοριακό να έχει πια πάνω από το κέντρο;)

Πάνω εκεί στην πρόσοψη του έρμου του Τραμπακόπουλου (εξαιρετικά πράγματα έχει φέτος!) ποιός στην ευχή σκάλωσε, ο Σουλτάν; Κι άντε και σκάλωσε, το Ρ και το Κ που πήρε, τι θα τα κάνει;

Ε, μετά από περιδιάβαση στο κέντροσπασίμπα, πας σπιτάκι, καλωδιώνεις το καταρραχτάκι Feng Shui που είναι σαν ουρανοξύστης του Χονγκ-Κονγκ και κάάάάθεσαι

και βλέπεις τηλεμαραθώνιο με τον Προκόπη Δούκα!

Βρέχει (δακρυγόνα) στη φτωχογειτονιά vol.2

2009-12-08T16:38:00.004+02:00

Αν είστε προπτυχιακοί φοιτητές, σπεύσατε να περάσετε τα μαθήματα και να ορκιστείτε, διαφορετικά σας βλέπω να ορκίζεστε στα Starbucks στην Κοραή (που αν είστε νομικάριοι, έτσι κι αλλιώς δεύτερο σπίτι σας έχουνε γίνει) γιατί τα νεοκλασικά του Τσίλερ δεν τα βλέπω καλά.

Καλέ ξεκλείδωτα τα αφήσανε και φύγανε μέσα στη νύχτα τη μαύρη;

Ου φονεύσεις ή kill the rich;

Τι είναι το Σ.Τ.Α.Ν.Ε. ρε παιδιά;

Οι ποιητές του δρόμου διακατέχονται από έντονο λυρισμό

36 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο...

...άλλη μια πύλη έπεσε

...μίλησε κανείς για μεντεσέδες; Τους ψευτίσανε πια...

Και τις πλάκες των πεζοδρομίων επίσης

Καλά που δε ζει ο Τσίλερ γιατί θα πέθαινε από πολλαπλό εγκεφαλικό

Η συμβουλή της ημέρας, στον ανδριάντα για να τη βλέπουμε...

Βρε τι ωραία περνάμε εις τας εξοχάς... Έξοχα!

Αλέξανδρου και Γρηγορόπουλου γωνία

2009-12-08T10:25:00.002+02:00

Βρέχει (δακρυγόνα) στη φτωχογειτονιά

2009-12-06T22:53:00.005+02:00

Γειά σας φίλοι και γειτόνοι.
Σήμερις εγκαταλείψαμε τα ήρεμα ΒΠ προς χάριν του αστυνομοκρατούμενου και επεισοδιακού κέντρου. Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το κλίμα βαρύ, οι δρόμοι άδειοι, τα βλέμματα και οι κινήσεις νευρικές. Τα πιτσιρίκια τσαντισμένα και οι μεγάλοι αποσυντονισμένοι.
Ξεκινήσαμε με εκκλησιασμό στον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων (προστάτης άγιος ο Saint Nicholas γαρ) και συνεχίσαμε με ανηλεές κοπροσκύλιασμα σε Κολωνάκι και Εξάρχεια. Και μολονότι ο Αλέξης γκρίνιαζε ότι αν γινόταν κάτι δε θα φτάναμε σώοι και αβλαβείς ως την Τσακάλωφ όπου είχε αφήσει το Α5, τα γεγονότα τον διέψευσαν. Να επισημάνω ότι ενώ κατέθεσα πρόταση στον Νικήτα από πέρσι κιόλας σχετικά με τον εορτασμό, πάλι δέντρο θέλει να στήσει στην πλατεία Συντάγματος! Ιδού τα τρυφερά ενσταντανέ από το κέντρο:

1. Στη συμβολή Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, λίγο πιο κάτω από το ΑΤ, η κορδελίτσα να κλείνει το δρόμο και το σκουπίδι να δίνει πάρτι στα στενά (πόσο χάρηκα που μετακόμισα!)

2. Έξω από το ΣτΕ, ηρεμία. Λίγο πιο κει, τα βλαμμένα καίγανε τους θάμνους έξω από τα νεοκλασικά τα οποία ξανάκαναν σύχριστα με τα σπρέι. Μα πόσο βλαμμένα...

3. Έξω από τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία γίνεται ένα σχετικό νταβαντούρι και τα όργανα δε μας αφήνουν να πλησιάσουμε.

4. Φυσικά, δε θα μπορούσαν να μην αναρτήσουν πανό στα Προπύλαια. Τα χημικά έρευσαν άφθονα, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση. Αααχ, τη δροσιά τους, βρε!

5. Και φυσικά, η περίοδος Σπασίμπα μόλις ξεκίνησε! Δειγματοληπτικά, ό,τι βρίσκαμε στο δρόμο μας.

Zara!

ΞαναZara

ΞαναμαναZara

6. Στου Ζολώτα, τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. Απλά ξεκίνησε μια ζαρντινιεροβεντέτα κι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Μία (έγινε) χώμα, χιλιάδες στον αγώνα!

7. Ο Lentzos, γυαλιά-καρφιά.

8. Η Wind μάλλον έχει χαρατσώσει πολύ άσχημα κάποιους από αυτούς, εξ ου και πήραν εκδίκηση για όλα τα "σπασμένα" που πλήρωσαν στην κινητή τηλεφωνία...

9, Και ο Giannetos τους έκατσε στο στομάχι... Μα τιμές είναι αυτές;

10. Η ταμπέλα του φαρμακείου πάντως δεν ήταν και ΤΟΣΟ χάλια...
(Το Wally καφέ ακριβώς δίπλα ανέγγιχτο!)

11. Η πλατεία Συντάγματος σε κατάσταση μισογκρεμισμένο γιαπί... Τι να γιαπεί κανείς!

12. Δε θα μπορούσε να λείπει η φιλοσοφία της ημέρας

Αλλά για όλη την καφρίλα, μας αποζημίωσε το όμορφο graffiti Άρχοντας των Δαχτυλιδιών - Σιλμαρίλλιον εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του Tolkien. Δε βάζω αριθμό, γιατί είναι άλλη κατηγορία (και θα πάει 13 και δε θέλω).

Αριστερά, ο Gandalf the Grey και μετέπειτα Gandalf the White, τρελό survivorάκι των Μάγων. Δεξιά, ο μπάρμπας με το μούσι το άσπρο είναι ο Ulmo, θεός των υδάτων, κάτι σαν Ευρωπαίος ομόλογος του δικού μας του Ποσειδώνα και ο άλλος -ο Klein-Mein- με το σπαθί, είναι ο Tuor, ο πρώτος Numenorian, παππούς του Elrond, πρόγονος του Aragorn και άλλα εδώδιμα και αποικιακά. Όσοι δεν καταλάβατε, τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα σας.

Προσθήκη

Νόμιζα ότι η μέρα είχε τελειώσει. Αν και δεν είχαμε ακόμη επιστρέψει ο καθένας στη βάση του και καθόμασταν στο φιλόξενο πατρογονικό τσαρδί της Ελπίδας κάπου στο Κολωνάκι, για μας η μέρα περιείχε ακόμη επιστροφή στα σπίτια μας, ντους και ύπνο. Αμ δε... Ο φλίτατος Rebesque πέταξε την ιδέα "ρε παιδιά, δεν πάμε Εξάρχεια;". Τον στραβοκοιτάξαμε όλοι γιατί σήμερα είχαμε περπατήσει τουλάχιστον 7 χλμ. και δεν τρελαινόμασταν για την ιδέα. Έλα μου όμως που κάτι μας φαγούριζε να πάμε (δε λέμε τι). Πεζώ 2 και πάλι και φτάνουμε στην πλατεία Εξαρχείων.
Διαθέσεις επαναστατικές, αντι-"μπατσικές", έτοιμοι όλοι να φωνάξουμε "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" σε όποιον μας ζητούσε ταυτότητα. Παντού μεγάλες ομάδες αστυνομικών, καμιά δεκαπενταριά τουλάχιστον μαζί. Εμείς, οι μισοί, 4 άντρες, 3 γυναίκες. Μας φοβόντουσαν; Προφανώς όχι. Κι όμως, ταυτότητα δε μας ζήτησε κανείς. Ίσα ίσα που μας είπαν ότι ήταν ασφαλές να πάμε προς τα Εξάρχεια, αλλά να προσέχουμε στην περιοχή του Πολυτεχνείου.
Και φτάνουμε στην πλατεία. Κι αντικρίζουμε το εξής θέαμα: Οι μπάτσοι, παρατεταγμένοι στη μια πλευρά, κάθονται Παναγίες, Ούτε μιλάνε, ούτε λαλάνε, ούτε κινούνται. Από την άλλη, οι "αντιεξουσιαστές". Κάτι τυπάκια μισομεθυσμένα, σε παραλήρημα χυδαιολογίας. Φτύνουν, βρίζουν, συμπαρασύροντας σε έναν οχετό μίσους ό,τι πιάνει η γλώσσα τους. Από την άλλη, οι μπάτσοι, εντυπωσιακά ψύχραιμοι. Δείχνουν ότι δε θέλουν να "τσαμπουκαλευτούν" και να δημιουργήσουν ένταση. Αντίθετα, προσπαθούν με την ουδέτερη στάση τους, να την αποσοβήσουν.
Περιμένουμε να φτάσουν σε ένα σημείο βρασμού και να επιτεθούν, αλλά τίποτα. Το παραλήρημα των "επαναστατημένων" συνεχίζεται, προκαλώντας μας αηδία. Δεν υπάρχει καμιά ιδεολογία, καμιά αιτιολογία, κανένας Γρηγορόπουλος εκεί μέσα. Μόνο τυφλό μίσος. Αηδιασμένοι από αυτή τη συμπεριφορά, την οποία ούτε εγκρίνουμε, ούτε στηρίζουμε, βλέπουμε το παραλήρημα να ξεφουσκώνει όσο η ώρα περνάει. Κάποια στιγμή, οι "αντιεξουσιαστές" πετάνε μπουκάλια στους μπάτσους κι εκείνοι απαντούν με προειδοποιητικές κραυγές.
Το πράγμα εκτονώνεται χωρίς δράματα, η μια διμοιρία αποχωρεί και οι "αντιεξουσιαστές" συνεχίζουν τις προκλήσεις. Μετά από λίγη ώρα, οι επαναστάτες αρχίζουν να πεινάνε, να διψάνε, να νιώθουν την ανάγκη να εκτονώσουν τις φυσικές τους ανάγκες και το όλο σκηνικό λήγει, η δεύτερη διμοιρία φεύγει και όλα τελειώνουν. Παίρνουμε ξανά το δρόμο για το Κολωνάκι -και αυτή τη φορά και για τα σπίτια μας- συνειδητοποιώντας ένα πράγμα: η αστυνομία του 2009 δεν έχει καμιά σχέση με την αστυνομία του 2008. Και οι αντιεξουσιαστές του 2009 δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το οργισμένο πλήθος που διαδήλωνε το 2008.
Μη σας πω ότι λυπηθήκαμε τους μπάτσους...

Τη μάσκα μου κι έφυγα!

2009-12-06T22:33:00.009+02:00

Και επειδή γνωρίζουμε πόσο απαιτητική είναι η πελατεία μας που δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το καλύτερο, μερικές ιδιαιτέρως καλαίσθητες μάσκες που μπορείτε να βρείτε στο κατάστημα, μέρες πό'ρχονται θα γίνουν το απόλυτο must!
Έλα, πάρε πάρε!

Μάθημα ζωής

2009-12-04T17:23:00.003+02:00

Είχαμε βγει με τον Νικηφόρο. Βράδυ, πλάι στη θάλασσα, κάπου στη Βάρκιζα, οι δυό μας. Το φεγγάρι καθρεφτιζόταν στα νερά κι όλα, ουρανός και θάλασσα είχαν ένα βελούδινο σκούρο μπλε χρώμα. Ο Νικηφόρος χαμογελούσε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο και με κοίταζε, έτοιμος να μου κάνει μάθημα, όπως παλιά. Ξαφνικά ακούστηκε ένας διαπεραστικός ήχος. Άνοιξα τα μάτια μου, το φως έμπαινε από τη μπαλκονόπορτα, εγώ ήμουν στο κρεβάτι μου κι ο Νικηφόρος έχει πάψει να είναι μαζί μας από τον Απρίλη, μαζί με την Ανδρομέδα, τη Βερενίκη και τον Ορέστη." Ίσως να ήθελε να σου πει κάτι", ψιθύρισε η πολυλογού εσωτερική φωνούλα.
Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό το πιο σημαντικό μάθημα ζωής που μου έκανε αυτός ο υπέροχος φίλος. Ήταν απόγευμα, στο σπίτι της οδού Ζ. Πηγής, εγώ σε μια κρίση γκρίνιας κακομοίριαζα το σύμπαν και κλαψούριζα σαν κουτάβι για το καταραμένο το πανεπιστήμιο που δεν έλεγα να τελειώσω. Και φυσικά αμπελοφιλοσοφούσα σε αποχρώσεις του μαύρου ( τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, γιατί ζούμε, για να υποφέρουμε κι άλλα παρόμοια χαρωπά). Ο καημένος προσπαθούσε να με συνεφέρει και να μου αποδείξει ότι τα πράγματα δε γίνεται να είναι ΤΟΣΟ άσχημα κι ότι σε κάθε περίπτωση, όλα ξεπερνιούνται. Χαμπάάάάρι η χώστες...
Και τότε, ο καλός φίλος έκανε την κίνηση ματ: όπως πηγαινοερχόμουν μέσα στα νεύρα σαν το τραίνο της Μαλακάσας, σηκώθηκε και με μια λαβή μου έκλεισε στόμα και μύτη κρατώντας με σφιχτά. Στην αρχή το πέρασα για κάποιο βλακώδες αστείο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα ότι το χέρι του ήταν σταθερό. Ο αέρας λιγόστευε και άρχισα να χτυπιέμαι για να απελευθερωθώ. Σκεφτόμουν πόσα πράγματα είχα αφήσει στη μέση, ότι αν πέθαινα δεν θα ξανάβλεπα τους δικούς μου, τους φίλους μου, το κουτάβι μου, τα δέντρα, τα νερά, τον ήλιο. Σε εκείνο το σημείο, ο Νικηφόρος με άφησε. Πήρα βαθιά ανάσα, συνήλθα και του έδωσα ένα καλό κροσσέ στο στέρνο, κατευθείαν στο ηλιακό πλέγμα. Ούρλιαξα "είσαι ηλίθιος;" Χαμογέλασε πονεμένα και με τράβηξε να κάτσω κάτω. Και μου είπε: "Μήπως κατάλαβες ποιό πράγμα είναι το πιο πολύτιμο στον κόσμο;" Εγώ τον κοίταζα τσαντισμένη και το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώνει με το μάθημα που μόλις είχε αρχίσει. Απάντησε μόνος του "μα φυσικά, το οξυγόνο. Και ένα παράγωγό του, το νερό. Αυτά είναι τα δύο πολυτιμότερα πράγματα στον κόσμο". Τον κοίταξα αποβλακωμένη, συνειδητοποιώντας πόσο δίκιο είχε.
"Άκου, μικρή μου Κλαιράνς. Είσαι πολύ τυχερή γιατί γεννήθηκες σε έναν πλανήτη που έχει μπόλικο και από τα δύο και που είναι αρκετά κοντά στον ήλιο, ώστε όλα αυτά μαζί να δημιουργούν και να συντηρούν ζωντανό αυτό τον κόσμο που βλέπεις γύρω σου" μου είπε. "Και μπορείς το πρωί να δεις τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από την πόλη και να πας για καφέ, ή από την απέναντι ραχούλα και να πας σε έναν καταπράσινο λόφο για περπάτημα, ή μέσα από το πέλαγος και να πας για πρωινό μπάνιο. Ξεκινώντας από τη σκέψη πόσο εύκολο είναι να στερηθείς τη δυνατότητα να εκτελείς την αυτόματη λειτουργία της αναπνοής, σκέψου πόσο πολυεπίπεδα και σημαντικά είναι όλα τα υπόλοιπα. Και στην τελική, πόσο όμορφη είναι η ζωή, όταν μπορείς να κάνεις οτιδήποτε θες από όλα αυτά και δεν είσαι ένα πράσινο ανθρωπάκι σε έναν άνυδρο πλανήτη με κρατήρες".
Είχε απόλυτο δίκιο. Η πιο απλή, μηχανική λειτουργία του οργανισμού είναι και η πιο σημαντική. Αν έχεις αυτό, έχεις τα πάντα. Και μπορείς να κάνεις ότι θες, γιατί η τάση του ανθρώπου είναι η βελτίωση. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογία... Κάθε φορά που με πιάνει η απαισιοδοξία μου σκέφτομαι εκείνο το απόγευμα και "ισιώνω"... όλα θα πάνε καλά!
Primum vivere, deinde philosophari...

Υ.Γ. Γι'αυτό και δεν αντέχω τους καπνιστές.

Ψυχή βαθιά

2009-11-27T02:30:00.009+02:00

Α, εγώ τους προειδοποίησα. Τους είπα: "οι κριτικοί δε λένε και τα καλύτερα". Και οι δύο μου είπαν με ένα στόμα, μια φωνή "δεν ασχολούμαι με τις κριτικές". Η διάθεση στα ύψη και μπαίνουμε στην αίθουσα. Τα "προσεχώς" φεύγουν, η ταινία έρχεται.
"Ψυχή βαθιά" είναι η πολεμική ιαχή των ανταρτών, μάλλον προερχόμενη από το ποίημα του Αιμίλιου Βεάκη:

"...για του Ανθρώπου την πάλη την αιώνια
για λευτεριά και δικαιοσύνη,
για τ' αγαθά - πανανθρώπινο χτήμα -
για τη γη, το νερό, τον αγέρα,
Ψυχή βαθιά κι ευλογητός ο Αγώνας!"

Ξεκινά με έναν στίχο του Μάρκου Μέσκου που συγκινεί με την απλότητά του: "Σε ποιον θάνατο πήγες. Περνούσε αεράκι από εκεί;" και με μια φρικώδη στατιστική: Στα πεδία των μαχών των Βαλκανικών πολέμων χάθηκαν 12.000 έλληνες στρατιώτες, στη Μικρασιάτικη εκστρατεία 37.000, στην Ιταλογερμανική επίθεση 15.000 και στον Εμφύλιο 70.000, στρατιώτες και αντάρτες. Αν και διαβάσαμε και το εξής: "Σχετικά με τις απώλειες αναφέρονται 70.000 νεκροί κατά την τελευταία πράξη του δράματος (τρίτος γύρος), συγκεκριμένα δε 25.000 αντάρτες και 45.000 του εθνικού στρατού. Ωστόσο, σύμφωνα με εκτεταμένη έρευνά μου επί πολλά χρόνια, βάσει στοιχείων των τριών Γενικών Επιτελείων και 16 συναφών εκδόσεων, προκύπτουν τα εξής συγκεντρωτικά στοιχεία: Απώλειες εθνικού στρατού: 18.058 την περίοδο 1946-49 και 21.857 συνολικά. Απώλειες ανταρτών, την τριετία 1946-49, 38.000-52.000. Σύνολο καταγραμμένων νεκρών σε όλους τους εθνικούς μας αγώνες, από το 1830 μέχρι το 1974, περίπου 94.000 (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: 15.796). Σύνολο νεκρών κατά τον Εμφύλιο (αντιμαχόμενων παρατάξεων και άμαχου πληθυσμού), μεταξύ 120.000 και 220.000. Οπως είναι γνωστό, η ηττηθείσα πλευρά δεν έχει ανακοινώσει ως σήμερα αριθμό θυμάτων της στον Εμφύλιο."
Και περνάμε στην υπόθεση: δύο αδέρφια, ο Ανέστης, 17 ετών και ο Βλάσης, 14 ετών, τσοπανόπουλα, οδηγούν, τον Εθνικό Στρατό ο πρώτος και τον Δημοκρατικό ο δεύτερος, στα βράχια του Γράμμου, που γνωρίζουν σαν την παλάμη τους. Είναι 1949 και ο Εμφύλιος είναι κοντά στο τέλος του. Η Ελληνική Κυβέρνηση, πιεσμένη από τους Αμερικανούς, αναζητά οριστική επίλυση του θέματος. Οι αντάρτες, εξαντλημένοι αλλά πιστοί στο όραμα και τον αγώνα τους, περιμένουν τις ενισχύσεις από τους Σοβιετικούς. Η μάνα Ζαχαρούλα (από μια άλλη οπτική, η ίδια η Ελλάδα) με τα γράμματά της προσπαθεί να κρατήσει τα παιδιά της το ένα δίπλα στο άλλο. Τον αντάρτη δίπλα στο στρατιώτη. Γιατί, ουσιαστικά και οι δύο πλευρές αποτελούνταν από τους ίδιους ανθρώπους: "φτωχοί εμείς, φτωχοί κι εσείς", φωνάζει στους στρατιώτες η κοκκινομάλλα αντάρτισσα Γιαννούλα σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης. Η ίδια αντάρτισσα που ενώ ανταλλάσσει χυδαία πειράγματα με τον ανθυπολοχαγό μέσω τηλεβόα, κουβαλάει τον πόνο από το θάνατο του μωρού της (και με σκληρότητα ηρωίδας αρχαίας τραγωδίας εκδικείται τον υπαίτιο) όσο και τη συνειδητοποίηση της θέσης της, όπως άλλωστε και όλες οι αντάρτισσες. Ο μικρός Βλάσης τη ρωτάει "Τι έκανες συναγωνίστρια πριν γίνεις συναγωνίστρια;" και εκείνη του απαντάει "Ράφτρα ήμουνα, κι όταν τελειώσουμε από δω πάλι ράφτρα θα είμαι".
Εξαιρετική δουλειά έγινε στο κάστινγκ. Τα πρόσωπα αντικατοπτρίζουν τον ρόλο τους: σκληροπυρηνικοί οι "ηγέτες" των δύο πλευρών, Ντούλας και Τριαντάφυλλος, με το ίδιο αετίσιο βλέμμα και το ίδιο πείσμα, αλλά και την αίσθηση της τιμής του πολεμιστή. Οι σύντροφοί τους είναι από συνειδητοποιημένοι πολεμιστές, μέχρι παιδιά που απλά στρατεύθηκαν στον ΔΣΕ ή χαβαλέδες στρατιώτες του ΕΣ. Και όλα αυτά φαίνονται ανάγλυφα στα πρόσωπά τους. Καταλυτικές οι μορφές των γερόντων: ο Θανάσης Βέγγος, μέσα σε 3 λεπτά, με δυο φράσεις και μερικές κινήσεις, δίνει όλο το νόημα. "Δεν είναι πόλεμος αυτός, είναι ντροπή. Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;" Απλές οι λέξεις, συντριπτικό το νόημα. Με τρεμάμενο χέρι αγγίζει την τρύπα από τη σφαίρα στο στήθος του εγγονού του και αμέσως το τραβάει. "Μου κάψανε το σπίτι μου. Τουλάχιστον να έχω ένα μνήμα να πηγαίνω". Συγκινητική και η σκηνή με την αντάρτισσα που μπαίνει σε ένα σταύλο για να κλέψει: η γριούλα νοικοκυρά της δίνει από μόνη της προμήθειες και τη φιλάει στοργικά σαν μάνα. Πόσες εκατοντάδες φορές να επαναλήφθηκε αυτή η σκηνή σε όλη την Ελλάδα τότε... Αν και συχνότερα συνέβαινε αυτό (αληθινό περιστατικό): "Ένα βράδυ μπήκε στο σταύλο μας ο Δ, ξάδερφος της μάνας μου, που ήταν αντάρτης. Τα αδέρφια μου φευγάτα. Ο Η ήταν στον στρατό, τον Ν. τον είχαν πάρει οι αντάρτες. Ο πατέρας στη φυλακή, δήθεν γιατί τους βοηθούσε. Ζωντανά πολλά δεν είχαμε, μας τα είχαν πάρει. Δυο κατσικούλες είχαν μείνει. Η μάνα μου τον παρακάλεσε: "Άσε μου βρε Δ. τη μια τουλάχιστον, να έχω γάλα για το παιδί..." Δεν της απάντησε. Την κοίταξε στα μάτια, πήρε τα ζωντανά κι έφυγε".
Η ταινία έχει πολλές ιδιαίτερα ωμές σκηνές: ένα πρόχειρο νοσοκομείο μετά από μια μάχη "σφαγείο", άφθονες συρράξεις, ένα κεφάλι μέσα σε ένα σακί (ο πατέρας μου, εκείνη την εποχή κάπου 10 ετών, είχε δει κάτι ανάλογο) και βέβαια, το αποτέλεσμα των ναπάλμ (που προσωπικά με συγκλόνισε). Έχει πολλές μεμονωμένες αληθινές ιστορίες και αναφορές (όπως πχ του στρατοδίκη με το προσωνύμιο "Κινίνο" που δεν ήταν άλλος από το στρατοδίκη Λαμίας, ο οποίος είχε ονομαστεί έτσι γιατί οι ποινές που επέβαλλε ήταν πάντα "εις θάνατον"). Έχει όμως και πολλή ανθρωπιά, πχ στη σκηνή όπου στρατιώτες και αντάρτες μαζεύονται στην ίδια σκηνή γύρω από την ίδια φωτιά: γεγονός που πραγματικά συνέβη στα Άγραφα, όταν αντάρτες και στρατιώτες προχώρησαν σε μια ιδιότυπη ανακωχή μέχρι την επόμενη μέρα, που πήραν πάλι θέσεις μάχης. Ο μεγάλος αδελφός πάντα φυλάει φαγώσιμα για τον μικρό, ο μικρός -όπως όλοι οι Βενιαμίν- δείχνει τάσεις ανεξαρτησίας απέναντι στον μεγάλο, ιδίως από τη στιγμή που από Βλάσης γίνεται συναγωνιστής Φλόγας και παίρνει παράσημο ως πολυβολητής. Η ανθρωπιά υπάρχει ακόμη και μέσα στους επιτελείς: ο Βαν Φλιτ επιβάλλει τη ρίψη ναπάλμ, ο έλληνας αρχιστράτηγος αντιτίθεται σοκαρισμένος αλλά αναγκάζεται να δεχτεί.
Η ταινία δεν εξιδανικεύει. Οι ήρωές της αμφιβάλλουν, φοβούνται, ερωτεύονται, παθαίνουν "φρίξη", κάνουν σχέδια, ονειρεύονται, παραληρούν, κλαίνε, γλεντάνε. Κάποιοι μένουν εχθροί ως το τέλος, όπως ο ανθυπολοχαγός Τριαντάφυλλος που φτύνει την νεκρή Γιαννούλα (αλλά δίνει την σφαίρα της αυτοκτονίας στον καπετάν Ντούλα). Κάποιοι προσπαθούν να μην αφήσουν εκκρεμότητες πριν πεθάνουν. Κάποιοι αναγνωρίζουν ανάμεσα στους νεκρούς της μάχης φίλους, γνωστούς, δικούς και δεν μπορούν να το αντέξουν. Ο ΕΣ υπακούει στις διαταγές των Αμερικανών, ο ΔΣΕ περιμένει τους Σοβιετικούς που ποτέ δεν έρχονται. "Το Κρεμλίνο έχει πολλούς διαδρόμους"...Το τέλος λέω να μην το αποκαλύψω, ώστε όσοι δεν την έχετε δει ακόμη, να σπεύσετε.
Ο Εμφύλιος τέλειωσε το '49, ίσως όχι τόσο λόγω των ναπάλμ (που επιτέλους έγινε ευρύτερα γνωστό ότι δεν πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στην Κορέα) όσο της φυσικής εξάντλησης των ανταρτών (υπάρχουν βέβαια σε όλη την Ελλάδα και μεμονωμένες περιπτώσεις ανταρτών που μετά το '49 κρυβόντουσαν επί χρόνια και παραδόθηκαν μόνοι τους).
Γενικά η ταινία απεικονίζει ιδιαίτερα ρεαλιστικά τα γεγονότα της εποχής, όσο μου επιτρέπουν να συμπεράνω οι αφηγήσεις των θείων μου (ο ένας στον ΕΣ και ο άλλος στον ΔΣΕ) και η δική μου μελέτη. Καλογυρισμένη, πολύ καλή δουλειά στη σκηνογραφία και την ενδυματολογία, εξαιρετικές οι ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών, λατρεμένη η Βικτώρια Χαραλαμπίδου -έτσι κι αλλιώς- απίστευτος ο Θανάσης Βέγγος. Με ένα λόγο, ακόμα ένα διαμάντι του ελληνικού κινηματογράφου. Και με ένα συγκλονιστικό soundtrack.
Όταν βγήκαμε από την αίθουσα, τα μάτια μου ήταν πρησμένα από το κλάμα. Ο αδελφός μου και ο Αλέξης (ο δικός μας Ροβέρτος-Αλέξανδρος) που με συνόδευαν, είχαν επίσης κόκκινα μάτια. Δεινοί μελετητές της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας και οι δύο, άρα και εξοικειωμένοι με τα γεγονότα, πρώην πεζοναύτες και οι δύο, άρα σκληραγωγημένοι και ψύχραιμοι, πίστευα ότι δε θα συγκινούνταν τόσο...
Προσωπικά, με άριστα το 10, θα έβαζα ανεπιφύλακτα 9.

Η τριαντάρα κι ο εικοσάρης II

2009-11-20T09:34:00.004+02:00

Η Έμπειρη αν και ενθουσιασμένη από τη γνωριμία της με τον Νεαρό, συνέχισε να ψάχνει την τύχη της στον αδυσώπητο κόσμο των 30+ ενώ ο μικρούλης την πολιορκούσε ανηλεώς: σε καθημερινή βάση μηνύματα στον τηλεφωνητή και πλήρης αναφορά για τις κινήσεις του στο facebook, διότι βλέπετε η φιλενάδα είναι προσεκτική αλλά το μικρό είναι γατόνιο και την ξετρύπωσε. Κι επειδή η κοπελιά είναι τρελό control freak, κατασυγκινήθηκε από τις αναφορές του μικρού, πλην όμως δεν του έδινε και μεγάλη σημασία.
Ο Νεαρός λοιπόν μουλάρωσε που δεν την έβρισκε ούτε στο fb ούτε αλλού και μια ωραία νύχτα την έστησε κάτω από το γραφείο της. Την περίμενε με λουλουδικό στο χέρι (κίτρινα τριαντάφυλλα που της αρέσουν) και ήταν μια από εκείνες τις απαίσιες νύχτες, όπου ο φραγκάτος 30+ σου λέει τη γνωστή μπούρδα "δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα (8 το βράδυ) έχουμε πολλή δουλειά (μάλλον αφήνουμε έγκυο την ιδιαιτέρα). Πληγωμένη από τον τριαντακάτη, κολακευμένη από τον εικοσάρη, ποιός χτύπησε το πέναλτι και μού 'κλεισε το σπίτι;
Ο μικρούλης έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση, καμιά σχέση με το 16χρονο που εκείνη ειχε γνωρίσει στο πάρτι: πουκαμισάκι κοντομάνικο (πέτρα από μέσα ο μυς), αξυρισιά 2 ημερών (να δείχνουμε και λίγο μεγαλύτεροι) και μπόλικο τζελ στο μαλλί. Κεφάλι κάτω "συγγνώμη που ήρθα ως εδώ, αν σε ενοχλώ να φύγω, απλά δέξου αυτά τα λουλούδια κι αν έχεις λίγη ώρα και θέλεις, πάμε κάπου για καφέ;" Εκεί η Έμπειρη έμεινε κάγκελο. Σαν γητευτής φιδιών, το πιτσιρίκι δεν υπέκυπτε σε τίποτα, αντίθετα πάντα έκανε κάτι που την άφηνε να κάθεται να τον κοιτάζει παγωμένη. Ο φρίκουλος 30+ ακόμα ήταν "στη δουλειά" για πολλοστή φορά...Του απάντησε "ναι, πάμε, αλλά δε θέλω να ξανάρθεις εδώ που δουλεύω".
Ο Νεαρός έσκασε ανακουφισμένο χαμόγελο της Crest και χωρίς αντριλίκια και γοητιλίκια της υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξαναέκανε, απλά ήθελε πολύ να τη δει. Την πήρε από το χέρι, "που θες να πάμε;" τη ρώτησε, "όπου θες εσύ" του απάντησε. Η Έμπειρη. Που αν το "Αθηνόραμα" δεν έχει αφιερώσει τουλάχιστον δύο σελίδες σε μαγαζί, δεν πατάει το πόδι της. Τα ύστερα του κόσμου... Το μικρό όλη αυτή την ώρα δεν είχε αφήσει το χέρι της. Ξεροκατάπιε. Ούτε στην εφηβεία της δεν το είχε ζήσει αυτό. Ευτυχώς εκεί κοντά υπήρχε μαγαζί αξιώσεων. Το μικρό δεν άφησε το χέρι της ούτε στιγμή. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, βρε πανάθεμα το κεφάλι σου θα πάθω αγκύλωση, τίποτα. Κάτσανε. Το χέρι κρατημένο σφιχτά, τα μάτια του στα μάτια της και τ'άστρο πάνωθέ τους.
Ο Νεαρός ήταν προσηλωμένος, όχι αστεία. Τέτοιο πράγμα, η Έμπειρη δεν το είχε ξαναδεί. Το μαγαζί γεμάτο εξώπρωκτα αλλά τα μάτια του σταθερά στο πρόσωπό της. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Βρε η Μόνικα Μπελούτσι να περνούσε δίπλα του και να του έκανε γλύκες, το πολύ πολύ να της έδινε παραγγελία... Τά'χασε η φιλενάδα, διότι οι 30+ που γνώριζε ως τότε ήταν της λογικής "βουρ στον πατσά". Φιλιά, αγκαλιές, ενίοτε χεράκια εκεί που δεν πρέπει και τα τοιαύτα. Εκείνος καμία σχέση: βλέμμα βαθιά στα μάτια, χαμόγελο, να λέει συνέχεια το όνομά της, (το χέρι μετά από αίτημά της το είχε αφήσει επιτέλους) και να προσπαθεί να μάθει τι της αρέσει και τι όχι.
Η Έμπειρη όμως, όσο και να τα έχασε από την επίθεση κομψότητας, επανέκτησε το attitude της και άρχισε τις ερωτήσεις. Και ο Νεαρός άρχισε τις αποκαλύψεις (μικρέ, αν διαβάζεις κατά κακή μου τύχη το μπλογκ, είναι ώρα να πας στο κολλέγιο-πανεπιστήμιο-όπου πας τελοσπάντων): "Δεν καπνίζω" (πολύ της άρεσε της φιλενάδας αυτό, γιατί ο τριαντακάτης κάπνιζε σαν το φουγάρο του Τιτανικού), "δεν πίνω και ούτε εσύ θέλω να πίνεις γιατί το αλκοόλ δεν κάνει καλό στον οργανισμό" (εκεί, η φιλενάδα που το τσούζει πότε πότε ένα Dimple με τον σχεδόν αλκοολικό τριαντακάτη της, στράβωσε άσχημα) "δεν τρώω κόκκινο κρέας, χοιρινά κτλ και ούτε εσύ θέλω να τρως γιατί έχουν πολλές τοξίνες" (εκεί, η φιλενάδα που χωρίς το χοιρινό κοψίδι της νιώθει σαν παιδάκι στην Ουγκάντα, επαναστάτησε) και.... "δεν έχω κάνει ακόμη σεξ" (η επανάσταση της φιλενάδας πήρε αυτομάτως αναβολή).
"Τι εννοείς;" τον ρωτάει. Διότι σε έναν κόσμο που ο κακάσχημος, ο αλογομούρης, ο στραβοχυμένος βρίσκουν γυναίκες για τα... περαιτέρω, πώς είναι δυνατόν το μελαχρινό τούτο ευειδέστατον πιπίνιον να μην έχει εμπειρία επί του θέματος; (Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, διευκρινίζω ότι ανέκαθεν μου άρεσαν οι ξανθοί γαλανομάτηδες και ουχί τα μελαχρινά πιπίνια). Με την ευγένεια και την διακριτικότητα που αποτελούν σήμα κατατεθέν της, τον προτρέπει "έλα πες μου, έχεις κάποια δυσλειτουργία;" Σε εκείνο το σημείο της αφήγησης ομολογώ ότι έμεινα άναυδη, γιατί ακόμη κι εγώ που διακρίνομαι ώρες ώρες για τον κυνισμό μου, τέτοιο πράγμα ουδέποτε έχω ξεστομίσει. Go figure, γείτονες, φίλοι και πελάτες του μαγαζού.
Το παιδί γέλασε (τι να κάνει, το μαύρο κι αυτό...) και της είπε ότι "όχι, απλά θέλω να δεθώ με μιά μόνο γυναίκα". Και το ρεσιτάλ ηλιθιότητας της Έμπειρης συνεχίστηκε "και γιατί εμένα, ρε αγόρι μου; Τόσες κοπελίτσες σαν τα κρύα τα νερά υπάρχουν, στην κωλόγρια πήγες κι έπεσες;" Το μικρό χαμογέλασε. "Άκου" της είπε "όλες αυτές θέλουν απλά ένα κρεβάτι. Εγώ θέλω πάθος, αγάπη και μια ζωή με τη γυναίκα που αγαπώ. Με μία μόνο γυναίκα. Δεν ξέρω αν με θες, αλλά για μένα αυτή η γυναίκα είσαι εσύ. Εντάξει, μου είπες ότι είσαι ελεύθερη, αλλά μπορεί να έχεις σχέση ή να μη σου αρέσω και γι'αυτό να χάθηκες τόσες μέρες. Απλά, δεν έχω πάψει να σε σκέφτομαι όλη τη βδομάδα. Είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί σου, Έμπειρη".
Η γριά η αλεπού δεν πίστευε ότι ένα τόσο όμορφο παιδί 20 χρονών της έκανε ερωτική εξομολόγηση ("αν σε θέλω, λέει", μουρμούριζε μέσα της). Τρομαγμένη από αυτά που ένιωθε, σηκώθηκε να φύγει. "Άσε με να σε πάω σπίτι σου" την παρακάλεσε το μικρό. Αρνήθηκε, αλλά το μικρό την είχε πιάσει πάλι από το χέρι και την κοιτούσε παρακλητικά στα μάτια "Είναι νύχτα και θέλω να είσαι ασφαλής, σε παρακαλώ, άσε με τουλάχιστον να σε πάω όσο πιο κοντά γίνεται, σου υπόσχομαι να μην ψάξω να βρω πού μένεις ("σιγά το δύσκολο"μουρμούρισε η διχασμένη της προσωπικότητα "αφού έχουμε κοινούς φίλους, μπορείς να μάθεις τα πάντα").
Τον οδήγησε μερικά τετράγωνα παρακάτω. "Πέρασα όμορφα, αλλά δε θέλω να ξανάρθεις στη δουλειά μου" του είπε. "Μα στο υποσχέθηκα, no fingers crossed" της απάντησε. "Λοιπόν, καληνύχτα" του είπε. "Καλή σου νύχτα, πριγκίπισσα" της είπε και της φίλησε τρυφερά το χέρι. (Ξανακάγκελο η Έμπειρη). Την ξανακοίταξε στα μάτια "δεν μπορώ να σου πω αντίο" της είπε. "Δεν πειράζει, θα στο πω εγώ. Αντίο. Και τώρα πήγαινε, σε ευχαριστώ που με συνόδεψες" του απάντησε και τράβηξε το χέρι της. Ο Νεαρός στενοχωρήθηκε. "Θα μου λείψεις" της είπε. Εκείνη γύρισε την πλάτη της και έφυγε. Μετά από καμιά ώρα τον πήρε τηλέφωνο να δει αν είχε φτάσει καλά στο σπίτι του. Χωρίς απόκρυψη αυτή τη φορά...

(to be continued, αλλά μετά το Σ/Κ γιατί η Κέρκυρα μας περιμένει)

Ο σάλιαγκας κι ο μάλιαγκας

2009-11-18T11:55:00.004+02:00

Μετά τη διακοπή για το Πολυτεχνείο κι επειδή ξεχαστήκαμε με τα αγαπολούλουδα και κινδυνεύουμε να απωλέσουμε τον γευσιγνωσιο-παιδαγωγικό μας ρόλο, ακολουθεί review περί του γνωστού ταβερνοεστιατορίου "Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας" στην οδό Μητροπόλεως. Η χώστες και ο εξίσου γκουρμέ συνδαιτυμόνας της, είχαν την ατυχή έμπνευση να δοκιμάσουν τη μαγειρική του.
Ο εσωτερικός χώρος όμορφος και προσεγμένος. Ο εξωτερικός, καμία σχέση. Τίποτα που να χωρίζει τα τραπέζια από το υπόλοιπο πεζοδρόμιο, ξύλινα παλιά τραπέζια, με κακής ποιότητας τασάκια, με συρταράκι για μαχαιροπίρουνα και χαρτοπετσέτες. Μόνο που το συρταράκι ήταν στραμμένο προς τον έναν ή τον άλλον συνδαιτυμόνα, με αποτέλεσμα να αδειάζει μεν αλλά να μην είναι εύκολο να γεμίσει (με τα απαραίτητα). Ο κατάλογος μίνιμαλ. Οι επιλογές περιορισμένες και με ιδιότυπες εμπνεύσεις. Μα, μπαλσάμικο στην κλασική χοιρινή τηγανιά;
Πριν προλάβουμε να παραγγείλουμε, μας ήρθαν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ δύο τσίπουρα (ο Θεός να κάνει τσίπουρο αυτό το ξέπλυμα) κι ένα πιάτο με δύο μικρές πιπεριές και 5(!) ελιές. Μαγευτήκαμε. Ο αγαπημένος μου συνδαιτυμόνας, αν και με καταγωγή που θα δικαιολογούσε την άκρατη οινο-μπυρο-τσιπουρο-αλκοολοποσία εν γένει, δεν αρέσκεται στο να πίνει και είναι εξαιρετικά εκλεκτικός σχετικά με το τι αγγίζει τους γευστικούς του κάλυκες. Εξ ου και δεν αγγίξαμε το "τσίπουρο" και τις ελιές (που κανείς από τους δυο μας δεν προτιμά).
Το νερό είναι απαραίτητο για τον άνθρωπο, ο οποίος σε πολύ μεγάλο ποσοστό αποτελείται από αυτό και ζει σε έναν πλανήτη που επείσης σε μεγάλο ποσοστό καλύπτεται από νερό. Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο, στο κέντρο της Αθήνας, να πιεις νερό άχρωμο, άγευστο και άοσμο; Γιατί ενώ η ηπειρωτική Ελλάδα παράγει μερικά από τα καλύτερης ποιότητας νερά πανευρωπαϊκά πρέπει ο καταναλωτής να εξαναγκάζεται σε εμφιαλωμένο ή να συμβιβάζεται με το χέβι μέταλ (πολλά μέταλλα όμως!) νερό του κέντρου;
Και κάπου εκεί, αποφασίσαμε να παραγγείλουμε. Σαλάτα είχαμε φάει και οι δύο το μεσημέρι στο πόδι, οπότε την αφήσαμε, παραγγείλαμε πατάτα "σε ενδιαφέρουσα", τυροκαυτερή, χοιρινή τηγανιά, μπιφτέκι στη σχάρα και μοσχαρίσια σταβλίσια. Ο ερασιτέχνης σομελιέ συνδαιτυμόνας μου βρήκε τον κατάλογο των κρασιών επιεικώς απαράδεκτο, πίνει μόνο για την απόλαυση άλλωστε, η δε αφεντιά μου μεθά πανεύκολα, οπότε το αφήσαμε.
Κι έρχεται η πατάτα. Μικρή, τα μανιτάρια και το τυρί ήταν ανύπαρκτα, το αλλαντικό ήταν πάριζα με υποψία κακής ποιότητας μπέικον(?). Την αφήσαμε. Η τυροκαυτερή, απογοητευτική: αντί της κρεμώδους υφής, μικρά κομμάτια φέτα, καθώς και μικρά κομμάτια πιπεριά. Καμιά ομοιογένεια, τίποτα που να θυμίζει spread, σκέτη αποτυχία. Στάδιο δεύτερο, χοιρινή τηγανιά, χωρίς μπαλσάμικο (λατρεύω όταν οι άνθρωποι θυμούνται τις γευστικές μου ιδιοτροπίες και δυσανεξίες που είναι -ομολογουμένως- αρκετές) αλλά με αρκετό κόλιανδρο. Ο κόλιανδρος έδινε μια φρεσκάδα στη γεύση, αλλά η τηγανιά ήταν απογοήτευση. Πολύ λάδι, σχεδόν ανεπαίσθητο κρασί στο σβήσιμο, καθόλου λεμόνι. Αναγκαστήκαμε να ζητήσουμε λεμόνι και με πολύ καλή διάθεση προσπαθήσαμε να φάμε από μισή μερίδα, αλλά δεν τα καταφέραμε.
Περιμέναμε μισή ώρα για το κυρίως πιάτο, γεγονός που δε μας γοήτευσε ιδιαίτερα. Σημειωτέον, φάγαμε γύρω στις 6 το απόγευμα, μια ώρα που το κατάστημα δεν ήταν και γεμάτο κόσμο. Φυσικά οι σερβιτόροι προτιμούσαν να στέκουν έξω και να καπνίζουν παρά να εξυπηρετούν. Εξαιρετικά κακή εικόνα. Και κάπου εκεί, ήρθε το κυρίως: Πατάτες προτηγανισμένες, μπιφτέκι κατεψυγμένο, το οποίο δεν έκανε κανείς τον κόπο έστω να ξαναζυμώσει πριν το ρίξει στη σχάρα. Στο κόψιμο, ανάβλυζε ένα υπόλευκο υγρό, στο στόμα θρυμματιζόταν, νόστιμο μεν, απαράδεκτο τεχνικά δε. Η σταβλίσια του αγαπημένου συνδαιτυμόνα, πήγαινε για καλοψημένη, αλλά είχε καταλήξει απέξω καμμένη κι από μέσα ροζ. Όλα αυτά τα αριστουργήματα κόστισαν 57,20 ευρώ. Το φιλοδώρημα ήταν μόλις 30 λεπτά, αν και επέμεινα να είναι μηδενικό. Συμβουλή: stay away!

Εσύ σε ποια πορεία πήγες;

2009-11-17T21:52:00.004+02:00

Γιατί εμείς πήγαμε σε μια πορεία που ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι από την Πατησίων και μέσω Σταδίου κατευθύνθηκε στην Βασιλίσσης Σοφίας. Ήμασταν λίγοι, ομολογουμένως, αλλά είχαμε παλμό. Και ωραία συνθηματάκια, όχι πολύ πρωτότυπα, αλλά μια χαρά: "Εσείς εδώ σε τούτη την πρεσβεία σκοτώσατε τ'αδέρφια μας το '73", "Το Πολυτεχνείο δεν μπαίνει σε μουσεία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία" ως παραλλαγή του "Ψωμί-παιδεία-ελευθερία, το Πολυτεχνείο δε μπαίνει σε μουσεία", το κλασικό "Ζει, ζει, ο Τεμπονέρας ζει, με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί" συμπληρωμένο από το "Καρφί και πρόκα σε κάθε Καλαμπόκα" και στο ξεκούδουνο ακούστηκε από κάποιο παιδί "Θα μας δεις στα ΝΕΑ καρ...λη Κορκονέα". Είπαμε και το "Πότε θα κάνει ξαστεριά" δυόμισι φορές (δύο φορές ενώ ανεβαίναμε τη Β.Σοφίας και έναν στίχο μπροστά στην αμερικάνικη πρεσβεία) μετά διακόψαμε για να ξαναφωνάξουμε σύνθημα και μετά τραγουδήσαμε τον Εθνικό Ύμνο και η πορεία έληξε. Ειρηνικά, ήρεμα, μέσα σε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στην έρημη (και ήρεμη) λεωφόρο, χωρίς το παραμικρό επεισόδιο. Πήραμε τον δρόμο προς τα σπίτια μας κι εμείς, ανεβήκαμε προς Κολωνάκι και πάνω που παίρναμε την ανάσα μας, ακούμε κάτι φωνές σαν διαδήλωση! Τρώμε σκάλωμα και ξανακατεβαίνουμε προς Βασιλίσσης Σοφίας. Τι να δούμε! Χιλιάδες κόσμου σε όλη τη Β. Σοφίας και στην Πανεπιστημίου, από το Σύνταγμα μέχρι το Αρσάκειο! Βέβαια, σε αυτή τη διαδήλωση κυριαρχούσαν τα κόκκινα πανώ και τα συνθήματα περί της ομοιότητας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, περί μεταναστών, περί Cosco, περί πολέμου... Περί Πολυτεχνείου ομολογώ ότι δεν άκουσα και πολλά (ή λίγα) συνθήματα. Και φυσικά, το φαινόμενο της σημαίας, έτσι όπως το περιγράφει ο πατέρας του αγαπητού Rebesque: "βλέπεις αυτά τα παιδιά, κρατάνε κάτι καδρόνια τέέέτοια με κάτι κόκκινα πανάκια τοσοδούλια, κι ενώ σε όλη την πορεία πάνε σαν παναγίτσες, με το που θα φτάσουν κοντά στους μπάτσους, αφηνιάζουν!" Δεν ξέρω τι κάνανε, διότι εμείς συναντηθήκαμε με την υπόλοιπη παρέα και πήγαμε να τιμήσουμε τα ήθη και τα έθιμα της φυλής Μασαμπούκα, γιατί ήμασταν και όλη μέρα νηστικοί... Αλλά μας έμεινε η απορία: εμείς τελικά σε ποιά πορεία πήγαμε;

Νοέμβρης ήταν η χρονιά κι εδώ γινόταν του χαμού...

2009-11-17T10:52:00.005+02:00

Αναδημοσιεύω κάτι που γράφηκε πέρσι τον Νοέμβρη (δε θα το κάνω κάθε χρόνο, το υπόσχομαι).

17η Νοέμβρη... Σημαίες και γαρύφαλλα, εμπόριο κι απάτη και λόγοι επισήμων στο κενό... Αλλά αν η θρυλική γενιά του Πολυτεχνείου αποτελούνταν από άτομα σαν τον Λαλιώτη, τι να πει κανείς... Βέβαια, αποκλείεται κάτι τέτοιο. Σίγουρα υπήρχαν και οι αγνοί ιδεολόγοι που ποτέ δεν διαφημίζονται. Αγνά παιδιά, που πάνε μπροστά με σημαία το όραμά τους. Και μετά μου λέει ο ηλικιωμένος από το Αμέρικα "μόνο ένας φοιτητής σκοτώθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας κι αυτό γιατί απρόσεχτα βρισκόταν πίσω από την πύλη που έριξε το άρμα μάχης". Είναι δυνατόν μετά να σεβαστεί κανείς την ηλικία του άλλου; Είναι δυνατόν να μην ασχοληθείς με τη φυσιολογία συγγενούς του προσώπου α΄βαθμού συγγένειας;
Τι να νιώθουν άραγε όλοι αυτοί που τότε μάτωσαν σωματικά και ψυχικά για όσα γίνονται σήμερα; Τι να νιώθουν για αυτό τον αγώνα που κορυφώθηκε το κρύο βράδυ της 17ης αλλά αντί να περάσει σαν η μέγιστη επαναστατική κίνηση της νεότερης Ελλάδας, κάποιοι αρνούνται ακόμη και το αν πράγματι έγιναν όλα αυτά; Ναι, όπως το ακούτε, είναι αρκετοί που αρνούνται αυτή τη μέρα ως εθνική επέτειο, λέγοντας "δεν έγινε τίποτε επί επταετίας".
Μα δεν είναι μαγικό πώς οι λέξεις μπορούν να χαϊδέψουν ή να μαστιγώσουν; Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει... "Χούντα" "Δικτατορία" "Φασισμός" για τους από δω... "Επταετία", "Επανάσταση" (και δη "Εθνοσωτήριος"!) για τους απο κει... Η επανάσταση της ημιμάθειας, της βλακείας, της στρατοκρατορίας και του ολοκληρωτισμού εναντίον της -κακήν κακώς υπάρχουσας έστω- δημοκρατίας. Και πώς μετράς μόνο με τα χρόνια, ρε φίλε; Τα χρόνια πέρασαν. Αυτή είναι η δουλειά τους. Ρωτήστε και τον Ηράκλειτο, αν δεν πιστεύετε. Με τους ανθρώπους όμως, τί γίνεται, ρε φίλε;
Το μόνο που έμεινε δηλαδή από την "επανάσταση" ήταν η διάρκειά της; Γιατί εγώ κι άλλοι πολλοί έχουμε διαβάσει, ακούσει, δει ότι έμειναν "πίσω" πολλές ψυχές. Γιατί, ναι, ρε φίλε, καλό το χαϊλίκι, αλλά μερικοί μετράμε τις ψυχές. Και βγαίνουν λιγότερες από ότι πρέπει. Και λείπουν αυτοί που δε θα έπρεπε. Και μείνανε αυτοί που δεν το άξιζαν. Κι αυτό, ρε φίλε, δε λέγεται "επταετία". Δε λέγεται καν "Φασισμός". Λέγεται "έγκλημα κατά συρροή". Για μερικούς και "κατ' επάγγελμα". Ούτε καν. Υπάρχουν λέξεις για να περιγράψεις τα βασανιστήρια στα ξερονήσια; Το κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας; Τις "μοντεσοριανές" μεθόδους της ΕΑΤ-ΕΣΑ; Το μπουκάρισμα του τανκ ενώ στην πύλη κρεμόντουσαν σαν τσαμπιά σταφύλι οι φοιτητές; Δε νομίζω.
Εδώ δεν υπάρχουν καν λέξεις για να περιγράψεις τον πανικό που δημιουργεί 1 άοπλος σε 20 ένοπλους αστυνομικούς και προσπαθούν να αποσοβήσουν τον κίνδυνο, χτυπώντας τον ανηλεώς, σε ό,τι βρουν μπροστά τους, όποια ηλικία κι αν έχει. Η ελληνική αστυνομία; Παιδιά του ελληνικού λαού, που κάνουν το καθήκον τους και μερικοί αλήτες τους επιτίθενται. Αυτοί που δέρνονται, ποιού λαού παιδιά είναι; Από που διάολο μεταναστεύουν κάθε φορά, ρε γείτονες; Γεμίζουν λεωφορεία από άλλες χώρες και τους κουβαλάνε κάθε που έχει πορεία; Αλήθεια, αυτά τα λεβεντόπαιδα με τις στολές, έχουν καθήκον να δέρνουν κόσμο;
Γιατί εγώ ξέρω ότι από το Σύνταγμα έχουν καθήκον να υπερασπίζουν τη σωματική ακεραιότητα (και όχι μόνο) των πολιτών. Και υπάρχει και μια αρχή, που λέγεται αρχή της αναλογικότητας. Αλλιώς, είναι αυτό που περιγράφει ο Ντε Νίρο στο "Καζίνο" για τον συνεργάτη του: "αν τον χτυπούσες με μαχαίρι, ερχόταν με πιστόλι." Τα μπαστούνια του μπέιζμπολ που κρατάτε, δεν τα έχετε για να χτυπάτε άοπλα παιδιά και ανήμπορους γέρους. Τα έχετε για να ακινητοποιείτε τους γνωστούς άγνωστους, τους εμπόρους ναρκωτικών αν προσπαθήσουν να σας ξεφύγουν, τους εγκληματίες κάθε λογής που αφήνετε δίπλα στα υπηρεσιακά σας περίστροφα και χωρίς χειροπέδες.
Αφού λοιπόν κρατάτε αυτόματα όπλα σαν να κρατάτε σακουλάκι με πασατέμπο, πουλώντας μούρη σε όσες περνάνε, αφού δεν προστατεύετε τους κατοίκους των "φτωχών" περιοχών αλλά προτιμάτε να γίνεστε φύλακες πλουσίων, ενώ πληρώνεστε από τον λαό, αφού συφιλιάζετε με τον αγώνα των πολιτών για τα δικαιώματά τους που περιστέλλονται κάθε μέρα, αφού στα Εξάρχεια δεν πάτε ποτέ να καθαρίσετε την πλατεία από τα αποβράσματα αλλά κάνετε εξευτελιστικούς σωματικούς ελέγχους σε μακρυμάλληδες που περπατούν στους γύρω δρόμους γιατί δεν σας αρέσει η φάτσα τους, είστε άξιοι της μοίρας σας.
Οι υπόλοιποι, εσείς δηλαδή που έχετε ακόμα το μυαλό στο κεφάλι σας (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι, γνωρίζω 2) υπομονή... Όσο για μας τους πολίτες, ας κάτσουμε λίγο να σκεφτούμε πώς διάολο χρησιμοποιούμε την ελευθερία που κάποιοι άλλοι μας χάρισαν κι ας γίνουμε σωστότεροι. Γιατί δυστυχώς, όπως έχει πει άλλος πριν από μένα, "η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσει τη φυσική ηλιθιότητα". Γιατί, εκείνο το έρημο το "ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, 35 χρόνια μετά. Μόνο που τώρα, οι μισοί φοιτητές έχουν μπολιαστεί με τους θανατηφόρους ιούς των κομμάτων και οι υπόλοιποι βλέπουν re-αλήτη shows.
Το Πολυτεχνείο ζει. Στις ψυχές λίγων ίσως. Αλλά όσο αυτοί οι λίγοι υπάρχουν ακόμη, η φλόγα δε σβήνει. Για τα υπόλοιπα, σιωπή.

Αφιερωμένο στον πατέρα μου. Που έμενε στα Εξάρχεια μερικές δεκαετίες πριν από μένα. Που την σημερινή επέτειο δεν τη γιόρταζε, τη ζούσε. Που μου δίδαξε πόσο σημαντική είναι αυτή η μέρα. Που βούρκωνε κάθε φορά που άκουγε τη φημισμένη μετάδοση από τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Και που φέτος, στη θέση του, βουρκώνω εγώ.

Η τριαντάρα κι ο εικοσάρης

2009-11-16T12:53:00.004+02:00

Και δεν αναφέρομαι στη φωτό, προφανώς...
Εκείνη είναι 30. Μια ξανθιά, όμορφη, γελαστή (και ολίγον φωνακλού ώρες ώρες), καλή στην παρέα και αστείρευτη πηγή γνώσης και κοινωνικής εμπειρίας,(ακόμη και για μένα, την γκουρού-να της γευσιγνωσίας και του ευ ζην) τριαντάρα. Κυρία του εαυτού της, εργαζόμενη (σκληρά), επικοινωνιακή, ολίγον απρόσιτη για τους εκτός φιλικού κύκλου, σκέτος μπελάς για τα αρσενικά που την πλησιάζουν διότι γοητευτική και ευχάριστη μεν, απαιτητική και αδυσώπητα ειλικρινής δε. Εκείνος είναι 20. Φοιτητής στο εξωτερικό, τραγικά πολλές ώρες μακριά ακόμη και με το αεροπλάνο (φτου σκόρδα). Μελαχρινός, αντικειμενικά όμορφο παιδί, εξαιρετικά ανεκτικός, ευγενικός και συνεσταλμένος. Η πρώτη φορά που ιδωθήκανε ήταν όταν τους σύστησαν σε ένα πάρτι. Πριν μια βδομάδα και κάτι. Ο μικρός την πλησίασε και δεν ξεκολλούσε από δίπλα της. Εκείνη ένιωσε τη στοργή της μεγάλης αδελφής προς το μικρό αδελφό, μιας και ο νέος δεν της έκανε για παραπάνω από 16, μέχρι που έμαθε ότι ήταν τελικά 20. Μιλήσανε για πολλή ώρα. Τον ρώτησε για το πανεπιστήμιό του, για τα όνειρά του, για το τι σκέφτεται να κάνει στη συνέχεια. Εκείνος την κοιτούσε μέσα στα μάτια, της χαμογελούσε συνέχεια και της απαντούσε. Αυτό το πιτσιρίκι, λοιπόν, ήταν τόσο όμορφο και τόσο γλυκό (σκεφτόταν εκείνη). Και έμοιαζε να την καταλαβαίνει αδιανόητα πολύ... Ίδιο ζώδιο γαρ (ζωδιοκολλημένη η φιλενάδα), γεννημένος τον ίδιο μήνα, μια μέρα πριν από εκείνη. (Δηλαδή εγώ που έχω γεννηθεί την ίδια χρονιά, τον ίδιο μήνα και 2-3 μέρες πριν τον Ρομπέρτο, τι να κάνω, τούμπες;) Όσο να πεις, δεν ήταν μια δεκαετία στρογγυλή μεγαλύτερή του. Ήταν 9 χρόνια και 364 μέρες. Α, έχει διαφορά. Είναι σαν τα 1499 ευρώ που δίνεις για ένα λάπτοπ αντί για 1500. Παίρνεις και ρέστα. Εν προκειμένω, ρέστα από δεκαετία. Ψιλοντρεπόταν βέβαια που τη βλέπανε να μιλάει τόσο πολύ με τον πιτσιρικά...Της άρεσε πολύ κι έδειχνε κι εκείνος ενδιαφέρον... αλλά 20 χρονών, που να πάρει ο δαίμονας; Όταν εκείνος γεννιόταν, εκείνη πήγαινε δημοτικό, μάθαινε τα κλάσματα ενώ γκρεμιζόταν το Τείχος του Βερολίνου...έλεος! Συναισθηματικό ναρκοπέδιο, ώρα να τα μαζεύουμε, να πάμε αλλού! Εκείνος, βλέποντάς την να βιάζεται να φύγει, της ζήτησε να ξαναβγούν. Εκείνη, αμετανόητη κυνηγός των επιτυχημένων 30+ απέρριψε την ιδέα μέσα της εν κινήσει. Κοντοστάθηκε, τον κοίταξε γλυκά, του χαμογέλασε και του είπε "κοίτα, είσαι πολύ γλυκό παιδί, αλλά δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλά θέματα που να μπορούμε να συζητήσουμε, συγγνώμη. Υπάρχει χάσμα γενεών, εμπειριών και απόψεων μεταξύ μας.". Της έπιασε το χέρι. Την παλάμη, παρακαλώ, όχι το μπράτσο, σαν αγροίκος. Εκείνη πάγωσε. Την παρακάλεσε με ύφος δαρμένου σκύλου. (Ενός πανέμορφου δαρμένου σκύλου, όπως είπε και η ίδια επί λέξει.) "Έχουμε να πούμε πολλά. Σε παρακαλώ, δώσε μου μια ευκαιρία να στο αποδείξω". Και φυσικά, εκείνη συμφώνησε. "Αν έβλεπες τα ματάκια του να σε κοιτάνε έτσι και τη φατσούλα του λυπημένη, κι εσύ "ναι" θα έλεγες", μου είπε. (Δε θέλησα να διαφωνήσω, αλλά αυτό απλά αποκλείεται, καθώς το στάδιο του 20+ ανδρός, το πέρασα -δόξα τω Θεώ- σώα και δίχως αμυχή και δεν έχω καμιά απολύτως φαγούρα να το ξαναπεράσω, όσο δαρμενοσκυλίσια και να με κοιτάξουν. Ζήτω οι 30ρηδες λέμε!) Της έδωσε το τηλέφωνό του και τη ρώτησε "θα ήταν πολύ αδιάκριτο να σου ζητήσω το δικό σου;" Του απάντησε ξερά "ναι, και γι'αυτό δε στο δίνω". Της χαμογέλασε και της είπε "συγγνώμη αν σε πείραξε, δεν το κάνω για να σε ενοχλήσω...απλά σε αυτές τις καταστάσεις, ο άντρας παίρνει τηλέφωνο, δεν χρεώνεται η γυναίκα..." Αμ, δεν ήξερε με ποιά είχε μπλέξει...
Την επόμενη μέρα τον πήρε τηλέφωνο. Με απόκρυψη φυσικά. Είχαν περάσει ήδη 12 ώρες. Κιουρία με κάπα κεφαλαίο...
(συνεχίζεται... και μας βλέπω να ασχολούμαστε επί μακρόν!)

Υ.Γ. Του ασχέτου, αλλά αν πάει κανείς αύριο στην πορεία, ας μιλήσει τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα, μόνη μου με αφήσανε τα κχτηνάκια και ψάχνω παρέα...

Τσάι, συμπάθεια και DVD

2009-11-13T11:40:00.008+02:00

Με αφορμή την ανάρτηση της MermyBlue και του SeaGazing, επιχειρώ να φτιάξω ένα chart με τις αγαπημένες ταινίες της δεκαετίας...Για να δούμε...A, όσοι εκ των αναγνωστών - φίλων δεν διαθέτουν βλόγκι, μπορούν να καταθέσουν εδώ τις σινεφίλ προτιμήσεις τους. Δίνω τη σκυτάλη στους αγαπημένους: Roadartist, Τσαλαπετεινό, Προκόπη και φυσικά στα αγαπημένα μου κχτηνάκια: Ελπίδα, Δώρα, Αλέξη, Rebesque, Θωμά και Άρη.

1. Lord of the Rings (trilogy)
2. The Pianist
3. Πολίτικη κουζίνα
4. Νύφες
5. Zeitgeist
6. Fahrenheit 9/11
7. Downfall
8. Blood Diamond
9. The Corporation
10. Amen
11. The life aquatic with Steve Zissou
12. Perfume: The story of a murderer
13. Flags of our fathers
14. Good night and good luc
15. The Merchant of Venice
16. The Crimson Rivers
17. O Brother, where art thou?
18. Le fabuleux destin d'Amelie Poulain
19. The Blue Planet
20. Shrek

Λατρεία η Eowyn ως χαρακτήρας του Tolkien όσο και η Miranda Otto που την υποδύθηκε. Για τον Eomer (Karl Urban) τι να πει κανείς...Trivia: η Miranda είναι 42 ετών, όταν γυριζόταν το δεύτερο μέρος της τριλογίας ήταν 35 (και φαίνεται κοριτσάκι). Όταν ο άνθρωπος τα έχει καλά με τον εαυτό του, φαίνεται...

Γιατί ερωτευόμαστε;

2009-11-05T11:07:00.003+02:00

Η αγαπητή Δώρα είχε την απορία: γιατί ερωτευόμαστε αυτούς που ερωτευόμαστε κι όχι άλλους; Δεν έχω ιδιαίτερη πείρα και για να αποφύγω τα τετριμμένα περί χημείας, έψαξα και βρήκα (συγκεκριμένα στο pathfinder) το εξής άρθρο, στο οποίο μπορεί να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας και το έτερόν σας ήμισυ...

(Όπως καταλάβατε, σήμερα πήξαμε στη δουλειά...)

Γιατί Ερωτευόμαστε?
Παράλληλα με τη σωματική έλξη πολλοί άνθρωποι έλκονται από άτομα που έχουν κοινά με αυτούς ενδιαφέροντα. Η ψυχοθεραπεύτρια Paula Hall αναλύει τους λόγους για τους οποίους ερωτευόμαστε αυτούς που ερωτευόμαστε και όχι κάποιους άλλους.
Είναι μερικές σχέσεις, στις οποίες οι καυγάδες φαίνεται να είναι πάντα μονόπλευροι, με τον ένα σύντροφο να κάνει όλο το "σαματά", και τον άλλο να προσπαθεί να κατευνάσει την καταιγίδα. Είναι πολύ πιθανό να έχουν και οι δύο πρόβλημα στο πως θα εκφράσουν τα αισθήματά τους αλλά με το να είναι μαζί, μπορούν να καθησυχάσουν ο ένας τον άλλον ότι τα συναισθήματα είναι υπό έλεγχο. Διαφορετικά ζευγάρια θα το βιώσουν με διαφορετικούς τρόπους, όμως αυτή η ακατανόητη αίσθηση πληρότητας που έχουν όταν βρίσκονται μαζί, είναι αυτό που ο Henry Dicks , ένας "γκουρού" της ψυχοθεραπείας, και σύμβουλος γάμων και σχέσεων, ονομάζει "υποσυνείδητο ταίριασμα".

"Υποσυνείδητο ταίριασμα"
Όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα ψυχολογικό σχεδιάγραμμα, το οποίο έχει λεπτομέρειες σχετικά με τις εμπειρίες της ζωής μας και τα σημάδια που μας έχουν αφήσει αυτές. Περιέχει πληροφορίες τις οποίες εμείς οι ίδιοι συχνά δεν έχουμε αναγνωρίσει, σχετικές με τους φόβους, τα άγχη , και τους μηχανισμούς άμυνας μας.
Ο καθένας από μας έχει την υποσυνείδητη δυνατότητα να ανιχνεύει το "ψυχόγραμμα" του άλλου. Οι άνθρωποι προς τους οποίους νιώθουμε την εντονότερη ερωτική έλξη είναι αυτοί των οποίων το "ψυχόγραμμα" συμπληρώνει το δικό μας. Στην πραγματικότητα ψάχνουμε για ομοιότητες στις εμπειρίες μας, αλλά πιο ουσιαστικά ψάχνουμε για διαφορές!

Τα ετερώνυμα έλκονται!
Σκοπός αυτού του υποσυνείδητου ταιριάσματος, είναι να βρούμε κάποιον που να συμπληρώνει τις εμπειρίες μας. Αυτός μπορεί να είναι κάποιος με τον οποίο έχουμε πολλά κοινά, αλλά συνήθως ψάχνουμε για συντρόφους από τους οποίους μπορούμε να μάθουμε πράγματα. Άτομα που έχουν αναπτύξει διαφορετικούς μηχανισμούς αντιμετώπισης της ζωής, από τους δικούς μας.
Το ιδανικό ταίρι θα ήταν κάποιος που έχει παλέψει με τα ίδια προβλήματα με εμάς, αλλά έχει αναπτύξει διαφορετικούς τρόπους για να τα αντιμετωπίζει. Φαίνεται πως το έτερον μας ήμισυ, είναι συνήθως και η καλύτερή μας ευκαιρία για να αγγίξουμε την ψυχολογική ολοκλήρωση.

Παρά το γεγονός ότι ποτέ δυο σχέσεις δεν είναι ίδιες, οι ψυχολόγοι έχουν παρατηρήσει ότι υπάρχουν κάποιοι συνήθεις τύποι υποσυνείδητου ταιριάσματος. Μήπως αναγνωρίζετε κάποιους από αυτούς;
1. Γονιός και παιδί - αυτός ο τύπος ζευγαριού συχνά μοιράζεται τα προβλήματα μέσα από μια σχέση εξάρτησης και εμπιστοσύνης. Ο ένας σύντροφος αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα, φερόμενος με ένα μάλλον παιδιάστικο τρόπο. Υπάρχει μέσα του κρυμμένη η πεποίθηση ότι εάν παραμείνει ανασφαλής, εξαρτημένος και στερημένος, τότε ο "γονιός" θα τον φροντίσει. Ο άλλος σύντροφος αναλαμβάνει το ρόλο του γονιού, και αυτό του δίνει ένα πολύ καλό λόγο για να αρνηθεί στην ουσία τις δικές του ανάγκες για ανεξαρτησία, καθώς αυτές παραμερίζονται από το ταίρι του.
2.Αφέντης και σκλάβος - αυτό το ζευγάρι έχει πρόβλημα με την εξουσία και τον έλεγχο.
Ο ένας σύντροφος μπορεί να νιώθει πολύ ανασφαλής αν είναι ποτέ κατώτερος, για αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερα αυταρχικός και "κάνει κουμάντο" σε όλα τα θέματα του σπιτιού. Ο άλλος σύντροφος ο οποίος φοβάται τις ευθύνες πειθαρχεί ευσυνείδητα, ενώ παράλληλα συγκρίνει με αυταρέσκεια αυτό που περιγράφει σαν τη "στάση του να επαναπαύεται" με αυτή του συντρόφου του που παθιάζεται με τον έλεγχο και την εξουσία.
3. Διώκτης και απομακρυνόμενος - σε αυτή τη σχέση και οι δύο φοβούνται την οικειότητα και την έμπρακτη εκδήλωση των συναισθημάτων τους, αλλά μάλλον έχουν βρει το ιδανικό ταίρι. Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ τους, ο ένας από τους δύο να κυνηγάει τον άλλον και να γκρινιάζει συνεχώς ζητώντας του περισσότερη τρυφερότητα, ενώ την ίδια στιγμή ο άλλος προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το "στενό μαρκάρισμα". Πολλές φορές αντιστρέφονται οι ρόλοι και το κυνήγι συνεχίζεται.
4. Είδωλο και λάτρης - όταν ο ένας σύντροφος επιμένει να τοποθετεί τον άλλο σε ένα βάθρο ανωτερότητας, αυτό συνήθως είναι σημάδι ότι υπάρχει πρόβλημα ανταγωνισμού. Για να αποφύγουν οποιαδήποτε μορφή σύγκρισης, και τα δύο μέρη συμφωνούν υποσυνείδητα να παίξουν αυτό το παιχνίδι.
Υπάρχουν άλλοι δύο συνηθισμένοι τύποι ζευγαριών που βασίζονται στην εύρεση ενός συντρόφου που έχει τα ίδια προβλήματα, και τον ίδιο τρόπο να τα αντιμετωπίζει.
1. Παιδάκια στο δάσος - ίσως να έχετε δει αυτό το ζευγάρι τριγύρω. Μοιάζουν πολύ μεταξύ τους και συχνά φορούν και τα ίδια ρούχα. Μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα, και το πιο σημαντικό αντιπαθούν τα ίδια πράγματα. Οτιδήποτε κακό και άσχημο καταφέρνουν να το κρατούν μακριά από την τέλεια σχέση τους, ενώνοντας τις δυνάμεις τους ενάντια σ'αυτόν τον μεγάλο κακό έξω-κόσμο.
2. Η γάτα με το σκύλο - επιφανειακά το ζευγάρι αυτό δείχνει ότι ίσως δεν θα έπρεπε να έχει συναντηθεί ποτέ. Μαλώνουν αδιάκοπα σαν το σκύλο με τη γάτα, για το παραμικρό. Και οι δύο αποφεύγουν την εκδήλωση οικειότητας και τρυφερότητας με το να ζουν διαρκώς σε εμπόλεμη κατάσταση .Μια σχέση πραγματικό πεδίο μάχης δηλαδή.
Ίσως να βλέπετε στοιχεία από τη δική σας σχέση , σε όλους αυτούς τους τύπους ζευγαριών. Καθώς προχωράμε προοδευτικά στις σχέσεις μας, δεν είναι καθόλου απίθανο να καταλήξουμε σε ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο συμπεριφοράς. Για παράδειγμα τη στιγμή που ο σύντροφός σας είναι άρρωστος και πολύ ευάλωτος, μπορεί να υιοθετήσετε το μοντέλο "γονιού-παιδιού", ενώ πολλά ζευγάρια υιοθετούν το μοντέλο "παιδάκια στο δάσος" μετά τη γέννηση του παιδιού τους.
Ιδανική ή κακή χημεία;
Όλοι οι συνδυασμοί εξυπηρετούν ένα ψυχολογικό μηχανισμό σχεδιασμένο να μας προστατέψει από το να νιώσουμε άσχημα. Τα περισσότερα ζευγάρια δεν συνειδητοποιούν το πόσο ταιριάζουν, μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί κάτι που θα αλλάξει αυτό το γεγονός. Όλοι μας μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, οι ανάγκες και οι προσδοκίες μας αλλάζουν, και οι σχέσεις μας πρέπει να προσαρμόζονται κι εκείνες σ΄ αυτές τις αλλαγές.
Τα προβλήματα μπορεί να παρουσιαστούν όταν το ένα ή και τα δύο μέρη του ζευγαριού νιώσουν ότι δεν υπάρχει πλέον ανταπόδοση στα συναισθήματά τους , και επιστρέψουν σε μοντέλα συμπεριφοράς που είναι πλέον ξεπερασμένα όσον αφορά τη σχέση τους.

Συγγνώμη, κύριε, ποιός είστε;

2009-11-04T16:26:00.003+02:00

Επειδή σας βλέπω να μου μελαγχολείτε λόγω καιρού, επειδή η συμμετοχή των γυναικών είναι συντριπτική κι επειδή η μιζέρια ταιριάζει μόνο σε αυτούς που την επιλέγουν, μια ευγενική προσφορά - κουίζ στις αγαπημένες φίλες και ιστογειτόνισσες για να φτιάξει η διάθεση και το απόγευμα. Βρείτε τις διαφορές!
(Αν μου δώσετε και την απάντηση, τι να πω πιά... Αλλά χωρίς βοήθεια, ε;

I don't speak German λέμε...

2009-10-28T06:03:00.004+02:00

Κάστρο Neuschwanstein

Ω όχι, δεν είναι οφθαλμαπάτη, γυρίσαμε πολύ νωρίτερα του αναμενομένου! Σήμερα, 28, που η ελληνική τηλεόραση θα γεμίσει πατριωτικές ταινίες του Τζέιμς Πάρις, θα ήταν ιεροσυλία να βρισκόμαστε στην παγωμένη και -στα ορεινά- χιονισμένη Βαυαρία. Από φωτό δεν κάναμε και πολλά πράγματα. Διότι είπαμε καταρχάς να ξεκουραστούμε στο μικρό όμορφο Μπίρκενστάιν (ξέρω, δεν τονίζονται οι λέξεις πριν την προπαραλήγουσα, αλλά αφού έτσι το λένε;), να μάθουμε καμιά λέξη γερμανικά και να βγούμε να βολτάρουμε στη Ρομαντική Οδό. Και δως του feedback, για τον Λουδοβίκο που έχτισε τη Βαλχάλα, τον Παρθενώνα της Γερμανίας και τον γιό του τον Όθωνα (τον πρώτο τέως μας ντε, της Αμαλίας) ο οποίος, μολονότι προσπάθησε να μετατρέψει το μπάχαλο που βρήκε, σε χώρα, μαζί με τον Άρμανσμπεργκ, τον Μάουρερ και τον Έϋντεκ, κατέληξε να φύγει νύχτα. Κι εκεί, βλέποντας το ΑΠΕΡΑΝΤΟ πράσινο και ακούγοντας άφθονη κλασική μουσική, καθώς γυρνούσαμε από κάστρο σε κάστρο, συνειδητοποιήσαμε πόσο μαλακωδώς και αχάριστα έχουμε φερθεί ως έθνος. Επίσης συνειδητοποιήσαμε ότι θα μπορούσαμε να μείνουμε σε αυτό το υπέροχο τοπίο για πάντα. Οι Βαυαροί δε, καμία σχέση με αυτό που περίμενα: ανοιχτόκαρδοι, με το αστείο στο στόμα -έστω και λίγο γκροτέσκ μερικές φορές- γενναιόδωροι, καλόκαρδοι... και μετά σου λέει μεσογειακή φιλοξενία κι αηδίες...
Είπαμε να μη βιαστούμε να δούμε τη Νυρεμβέργη, την τοποθεσία του Τείχους, τα στρατόπεδα και τα ρέστα, να μείνουμε στη βαυαρική εξοχή και να δούμε την όμορφη πλευρά της Γερμανίας. Και την είδαμε -όσο προλάβαμε! Ψυχή μου, ομορφιά! Όλα γύρω καταπράσινα, γκρίζος ουρανός, ενίοτε βροχερός καιρός, παγωμένος (το κρύο της αρκούδας, όχι αστεία!) καθαρός αέρας από το Τσούχσπιτζε (η ψηλότερη κορυφή των Βαυαρικών Άλπεων, 2.900κάτι μέτρα υψόμετρο... διότι και στη γεωγραφία είμεθα μάχιμοι!) και άπειρα κάστρα! Στις πόλεις και στα χωριά εκπληκτική αρχιτεκτονική, βασικά γοτθικός ρυθμός, πλακόστρωτα, όμορφα γραφικά μικρά μαγαζιά... ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι όλα αυτά ήταν αληθινά! Το κάστρο Νόισβανστάιν, του Λουδοβίκου Β' ( ο μπαμπάς του Όθωνα ήταν ο Λουδοβίκος Α' νομίζω) πηγή έμπνευσης για τον Ντίσνεϊ και το πασίγνωστο λογότυπο του κάστρου της Ωραίας Κοιμωμένης. Όσοι πάτε, αξίζει να ξεποδαριαστείτε για να το δείτε, είναι μαγικό.... Και μπορεί ο Λούντβιχ, ο ευαίσθητος βασιλιάς να έβαλε συμπούρμπουλα στο αναχτόρι του αρχιτεκτονικά στοιχεία Βυζαντίου, ροκοκό, γοτθικά, όλα μαζεμένα, αλλά ήταν σου λέει ένα γλυκουλίνι άνευ προηγουμένου, που αγαπούσε πολύ το λαό του (και vice versa, ακόμη τον γιορτάζουν το Σεπτέμβρη) οπότε δεν τον παρεξηγείς.
Δε θα μιλήσω για τις λιχουδιές. Διότι οι άνθρωποι αυτοί είναι παράξενοι. Ή που θα δεις γκουρμεδιές (βάισβουρστ) ή που θα δεις αηδίες. Ένα πράγμα θα πω κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Μπλούτβουρστ και λέμπερκάσσε. Γιακ! Στέι αγουέι λέμε! Αλλά εν γένει σε μπύρες, αλλαντικά, γλυκά, ροφήματα δεν παίζονται. Κατά τα άλλα, κάψαμε εγκέφαλο με την εισροή πληροφορίας: το χρώμα της σημαίας της Γερμανίας δεν είναι μαύρο-κόκκινο-κίτρινο ως νόμιζα, αλλά μαύρο-κόκκινο-χρυσό! Διότι κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, το εθελοντικό σώμα της Γερμανίας (δε θυμάμαι πως στην ευχή το λέγανε, Λιτσοφ-κάτι-κορπς) φορούσε μαύρη στολή, με κόκκινο γιακά και χρυσά κουμπιά... Η δε σημαία της Βαυαρίας είναι κι αυτή γαλανόλευκη! Λευκό και γαλάζιο, είτε σε δύο μεγάλες λωρίδες, είτε με πολλούς ρόμβους. Άλλοι λένε ότι συμβολίζει τα ποτάμια και τις λίμνες, άλλοι ότι είναι τα χρώματα του ουρανού. Θα σας γελάσω και δεν κάνει. Καθολικοί εν μέσω Προτεσταντών, με ΑΜΕΣΗ Δημοκρατία (της ακολασίας γίνεται από τα δημοψηφίσματα), εξαιρετικά πολιτικοποιημένοι, πολλοί -μην πω οι περισσότεροι- τελειωμένοι ντράνκαρντς, αλκοολίκες που ξεκινάνε το σπορ από νωρίς, οι Βαυαροί αγαπούν τη μουσική, το χορό, είναι φιλότεχνοι, φιλόξενοι, ευγενικοί, με ωραίους τρόπους. Και ολίγον σνομπ ως προς τους υπόλοιπους Γερμανούς, αλλά καλά κάνουν.
Και πάνω που όλα πήγαιναν καλά, έρχεται το τηλέφωνο από Ελλάδα... Το σωτήριο έτος 2009 αποδεικνύεται σκέτη καταστροφή, αφού από αρρώστιες και απώλειες είμαστε φουλ και λέει να μας παιδέψει λίγο ακόμη πριν φύγει. Οπότε με τα τρεχάματα που επίκεινται, θα τα πούμε από βδομάδα, ελπίζω να είμαστε όλοι καλύτερα. Αν και γύρισα με βαριά καρδιά (κατά βάση λόγω των γεγονότων και επίσης διότι με βλέπω να στέλνω τη δικηγορία για βρούβες και να γίνομαι αγκρίκολα στο Μπίρκενστάιν) χάρηκα που ξανάρθα στην ιστογειτονιά και σας ξαναβρήκα να ζουζουνίζετε! Μου λείψατε βρε...Πολλά ΣΜΟΥΤΣ! σε όλους.

Πίσω, γορίλα, στο δέντρο!

2009-10-18T05:39:00.006+03:00

Πφφφφ.... Η ώρα είναι σχεδόν 5 το πρωί. Ύπνος δε μου κολλάει με τίποτα. Φυσάω και ξεφυσάω σαν το φυσερό του γύφτου του δωδεκάλογου και ησυχία δε βρίσκω. Παρθενάκι με ωροσκόπο ιχθύ. Παιδάκι της γης και του νερού. Βάλε με σε ταξίδι οδικό να πηγαίνω 10 μέρες. Βάλε με σε καράβι με 80 μποφόρια, θα βγάλω τα εσώτερά μου αλλά θα το αντέξω, τον Καβο-Μαλιά μου! Σε αεροπλάνο μη με βάλεις, θα σε βρίσω, θα σε χτυπήσω και θα φωνάξω την αεροσυνοδό να μαζέψει τα υπόλοιπα. Σκατοεφεύρεση του κερατά. Αυτόν τον Ντα Βίντσι και τους αδερφούς Ράιτ, μην τους πετύχω στην άλλη πλευρά, όλα αυτοί θα τα πληρώσουν! Και έκολα, που λένε και οι Ιταλοί, με τις βαλίτσες τίγκα στο παλτοταγερικό, αλλά άμα λέμε τίγκα, σε βαθμό αηδίας, τις δέσαμε και με ένα περίεργο ιμάντα, ο μάστορας είπε για να μην τις ανοίξουν, αλλά μάλλον για να είμαστε σίγουροι ότι δε θα ακουστεί κανένα σκράτς και πεταχτούν ολούθε όξω εξώρουχα και τα ρέστα. Τι το θέλουμε τώρα το αεροπλάνο; Ταλαιπωρία! Σιγά και πόσο απέχει η Γερμανία με το αυτοκίνητο, εκεί πέρα. Κανά δυο μέρες. Αν πιάσω δε τιμόνι εγώ, που έχω και μια πνευματική εγγύτητα με τον Σούμι όσο να πεις και βγω στην αουτομπαν, μαύρο φίδι που τα έφαγε τα Γερμανίδια! Ουφ, σκατούλες. Λες και θα πάω εργάτρια κάνω, νά'μαι το νούμερο 8, που με ξέρουν όλοι με αυτό... Αααααχ, η φάμπρικα δε σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα... Μη με παρεξηγείτε, φίλοι, ιστογείτονες και πελάτες του χώστεν, δεν έχω ξαναμπεί σε αεροπλάνο. Παρθενικό ταξίδι. Φτου διάολε, τον Τιτανικό θυμήθηκα. Κούφια η ώρα που τ'ακούει, ανατρίχιασα. Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο γράμματα. Ωρέ δεν πήρα αεροπλάνο να πάω ως την Κέρκυρα, πώς να φτάσω στη Γερμανία; Μου είπαν και το ηλίθιο επιχείρημα "σκέψου ότι μπαίνεις στο τραίνο για να πας Λιανοκλάδι". Ναι, αλλά ο τραινατζής δε μας πάει στα 6.000 πόδια για να φτάσουμε! Σεμνά και ταπεινά, τσούκου-τσούκου, πάνω στις ράγες, περνάμε τα τουνέλια, περνάμε τον Γοργοπόταμο και φτάνουμε. Τώρα, που θα κοιτάω από ψηλά και θα βλέπω τον κόσμο ζωγραφιά; Κι άντε πες από ψηλά τονε βλέπω. Αν χτύπα ξύλο αρχίσουμε να παίρνουμε την κατιούσα, άντε και πες το φόρεσα το αλεξίπτωτο. Που να μου λέγανε ότι θα γίνω αλεξιπτωτίστρια στα 30, θα γελούσε όλο το τετράγωνο, μαζί με το διπλανό. Και όπως είμαι με το αλεξίπτωτο, προσπαθώ να βγω όξω πριν την πρόσκρουση. Που και οι άλλοι, το ίδιο θα κάνουν, μακάκες είναι; Πώς θα το κάνουμε αυτό, με αυτά τα διαόλια αποσυμπίεσης που λένε; Ώφου, ώφου! Δε θα έχουμε και για πιλότο τον Ντίκινσον, να πω πάει στην ευχή, τη δύσκολη ώρα της πρόσκρουσης θα του κατσικωθώ αγκαλίτσα! Ποιός ξέρει ποιον Γιώργο Απιθανόπουλο θα έχουμε να μας λέει μέσα στην καλή χαρά "σας μιλάει ο κυβερνήτης, θα πετάξουμε στα 7.000 πόδια". Τα δικά μου πόδια πάντως έχουν αυτονομηθεί πλήρως και χορεύουν τσάρλεστον καθιστό, τα χέρια ψιλοτρέμουν και το κεφάλι πονάει διαολεμένα, τις ημικρανίες μου μέσα! Και το μάτι γαρίδα. Τουλάχιστον θα έχουν μαυροδάφνη μέσα στο ρημαδιακό τους, να πιω 2-3 ποτήρια μονοκοπανιά, να ξεραθώ; Άλλη εμπνευσμένη ερώτηση "αν ήταν να πας Αυστραλία, με τι θα πήγαινες;" Με πλοίο θα πήγαινα, μαντάμ! Με τι να πάω, με τα πόδια; Με υπερωκεάνειο, από αυτά με τα μαγαζιά, τα καζίνο και τις πισίνες! Όχι, θα καθόμουνα να παίρνω αεροπλάνο στο αεροπλάνο, να ταξιδεύω 12-15 ώρες, δεμένη σαν σαλάμι! Το άλλο με την Αννούλα το ξέρετε; Φέρτε μου ένα ληγμένο, ρε παιδιά, να βλέπω ήχους και να ακούω χρώματα, όσο ξημερώνει η φρίκη μεγαλώνει! Γκαντ ντεμ δε πούσερ, που λέει κι ο Ντίλαν. Ναι, βλέπω και τη διαφήμιση της Νέας Ολυμπιακής, με τα χαρτάκια. Και για να ρωτήσω εγώ τώρα, άμα το δικό μας δεν έχει χαρούμενα πόκεμον ή μίκυ μάους ή χαρτάκια που γράφουν "καλοτάξιδο" και "δε βλέπω την ώρα"; Αν έχει τουναντίον χαρτάκια δυσαρεστημένων ταξιδιωτών που γράφουν "στα τσακίδια" και "τον κακό σας τον καιρό στο κενό αέρος σας"; Αν έχει κάτσει στη θέση 13 ο μπαμπάς της Ντόρας; Ντάάάχ, χτύπα ξύλο, στα όρη, στ'άγρια βουνά! Να όμως τι παθαίνεις όταν θες να είσαι διακριτικός και να μη χαλάσεις χατίρι... Πάω για ντους μπας και ξετσιτώσει το νευρικό σύστημα. Να σας προσέχετε και να σας αγαπάτε. Εις το επανιδείν!(και το πόσο το εννοώ, ούτε που φαντάζεστε!) Φιλιά!

Το Νόμπελ μου κι έφυγα...

2009-10-15T01:53:00.011+03:00

Ακολουθούν αμερικανόφωνα -ανευ υποτίτλων- βιντεάκια από δύο αγαπημένες εκπομπές του καταστήματος. Το Daily Show του Jon Stewart και το Colbert Nation του Stephen Colbert. Οι οποίοι σατιρίζουν τόσο την ίδια την απονομή Nobel Ειρήνης στον Barack Obama (σκεφτείτε ότι προτάθηκε 11 μόλις μέρες μετά την εκλογή του!) όσο και τις αντιδράσεις. Δεν ξέρω αν θα τους βρείτε πικρόχολους -ο Colbert είναι λίγο, όπως συνήθως άλλωστε- αλλά έχουν πλάκα.
Στο ερώτημα "γιατί αξίζει το Νόμπελ" ο ινδούλης απαντά "γιατί έδωσε ελπίδα στον κόσμο" και το ίδιο ισχυρίζεται και το παρακάτω άρθρο:
Ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama τιμήθηκε με το φετινό βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ''για τις εξαιρετικές του προσπάθειες να ενδυναμώσει τη διεθνή διπλωματία και τη συνεργασία μεταξύ των λαών,'' όπως δήλωσε η Επιτροπή Νόμπελ.
Σε ανακοίνωσή της Επιτροπής αναφέρει πως «πολύ σπάνια έχει ένας άνθρωπος καταφέρει, στο βαθμό που το έκανε ο Ομπάμα, να συγκεντρώσει τα βλέμματα του κόσμου και να δώσει στους πολίτες ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον,» συμπληρώνοντας πως «η διπλωματία του βασίζεται στην ιδέα ότι οι παγκόσμιοι ηγέτες, θα πρέπει να 'καθοδηγούν' τον κόσμο στη βάση αξιών και συμπεριφορών που μοιράζεται και η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.»
Ως βέρα Απανωτουρλιώτισσα λατρεύω τα ρηξικέλευθα. Αλλά στην περίπτωση του Obama, όσο κι αν τον συμπαθώ, όσο κι αν καταχάρηκα που επιτέλους βγήκε πρόεδρας και πήρε και Νόμπελ ένα μαύρο παιδί από τη μαύρη ήπειρο, είμαι λίγο σκεπτική...
Εσείς, φίλοι και θαμώνες, τι πιστεύετε;

Υ.Γ. Με μεγάλη μου λύπη θα σας αποχωριστώ για μερικές μέρες, (καμιά δεκαπενταριά περίπου) γιατί φεύγω για Γερμανία. Θα επανέλθω όμως αρχές Νοέμβρη και ελπίζω να σας βρω άπαντες παρόντες, αλληλοσχολιάζοντες και αλληλοσχολιαζόμενους και σε τροχιά Χριστουγέννων. Χαρά και ευτυχία σε όλους, θα μου λείψετε υπερβολικά και θα επανέλθω σκασμένη για κουβέντα. Σας αγαπώ πολύ και σας στέλνω πολλά πολλά φιλιά! Να προσέχετε... :-)

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

Super Prize Me

www.thedailyshow.com

Daily Show
Full Episodes

Political Humor

Ron Paul Interview

The Colbert Report

Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c

War of Peace - Shashi Tharoor

www.colbertnation.com

Colbert Report Full Episodes

Political Humor

Michael Moore

Εύθραυστη ζωή.

2009-10-11T23:41:00.003+03:00

Η Μπέλα έβγαλε το κεφάλι της στο φωταγωγό. Ξημέρωνε. Έπρεπε να κινηθεί γρήγορα. Θα πήγαινε στους "από πάνω" για να βρει κάτι φαγώσιμο. Σκαρφάλωσε αθόρυβα στον τοίχο και μπήκε μέσα από το παράθυρο της κουζίνας. Ο νεροχύτης ήταν πεντακάθαρος. Δεν υπήρχε ίχνος από αποφάγια. Οι γείτονες είχαν προνοήσει να πετάξουν τα σκουπίδια. Όλα κι όλα. Δε μπορούσε να ανοίξει ένα ξένο ψυγείο και να τραφεί.
Η μητέρα της και οι αδελφές της είχαν πάρει από νωρίς τους δρόμους για να βρουν κάτι φαγώσιμο. Συνήθως έψαχναν στα σκουπίδια. Και βρίσκανε πολλά πράγματα. Υπάρχουν άνθρωποι που πετάνε πολύ φαγητό. Πράγματα που δεν έχουν καν ξεπακετάρει από τότε που τα αγόρασαν. Τότε η Μπέλα άρχισε να αναρωτιέται. Γιατί υπάρχουν από τη μια αυτοί οι άνθρωποι κι από την άλλη αυτοί που πεινάνε;
Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι εδώ ήταν πολύ εχθρικοί. Όλοι εδώ ήταν πολύ εχθρικοί, ακόμα και τα ζώα. Τα πρώτα χρόνια που είχαν εγκατασταθεί εδώ, όταν έφυγαν από την πατρίδα τους κακήν κακώς, έμεναν σε ένα υπόγειο, γεμάτο άσχημες μυρωδιές, πολλούς ανθρώπους και πολλούς κινδύνους. Τότε ήταν που η Μπέλα έχασε τον πατέρα της, τόσο ξαφνικά και τόσο βίαια.
Όλοι, όταν τους έβλεπαν, τους έδειχναν με το δάχτυλο. Και μετά προσπαθούσαν να τους σκοτώσουν. Ευτυχώς που ήταν λεπτή και ευκίνητη, όχι χοντρή σαν τις Ελληνίδες. Και ανθεκτική σε όλα. Μια διαολεμένα καλή υγεία, που και η ίδια η Μπέλα απορούσε πού την έβρισκε. Και να την τώρα, έγκυος, να σκαρφαλώνει κλεφτά στα ξένα σπίτια για να βρει φαγητό.
Τα λεπτά της πόδια έτρεμαν και την πήρε το παράπονο. Έκατσε σε μια γωνιά, σκεπτόμενη τα βάσανά της. Τα παιδιά που θα έφερνε στον κόσμο. Όλα αυτά που θα ήταν αναγκασμένα να υποστούν. Όλα αυτά που πέρασε και η ίδια. Κι αν έβρισκαν άδικο θάνατο σε ένα βρώμικο υπόγειο, σαν τον πατέρα της; Η Μπέλα δεν ήθελε ούτε να το σκέφτεται αυτό.
Ξαφνικά, το φως στην κουζίνα άναψε και ακούστηκε η γυναίκα να λέει "δεν το πιστεύω, όχι πάλι!". Ήταν πολύ αργά για να φύγει, την είχε δει. Την ίδια στιγμή άκουσε την αδελφή της να της φωνάζει από το φωταγωγό. Προσπάθησε να καλυφθεί, να ξεγλιστρήσει. Μάταιος κόπος. Κάτι βαρύ έπεσε πάνω της και τσαλάκωσε τις κεραίες και τα έξι ποδαράκια της. Παντόφλα νο 37.

Ωδή στα "κατοικίδια" των Εξαρχείων (τέτοια εποχή συνήθως κάναμε απεντόμωση, αλλά χάσαμε πια και την ευγενή συνήθεια και το προσφιλές σπορ!) Η φωτό δεν είναι άσχετη, είναι από την ταινία του Haile Gerima με τίτλο "Teza" που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Βενετίας (γνώση σε λέω, όχι αστεία!)

Θέλω να αγιάσω

2009-10-07T21:38:00.006+03:00

Λοιπόν, ξέρω ότι είναι τέρμα άσχετο με το κλίμα των ημερών, αλλά δεν θα μπορούσα να μην ευχαριστήσω και από δω τον/την άγνωστο/η αναγνώστη/στρια με την περίεργη διεύθυνση email που επισκέπτεται το χώστεν ουντ ντελικατέσεν ανελλιπώς, που είδε ότι τα κχτηνάκια μου σβήσανε ό,τι θύμιζε τον Ρομπέρτο και που σήμερα μου έστειλε -προσέξτε- 420(!) φωτογραφίες με -μπόλικα- email.
Ευχαριστώ πολύ, καλά να είσαι και ό,τι επιθυμείς, στο email σου να το βρεις!

Δεύτερη έκπληξη σήμερα (8/10/09), από τον ίδιο αποστολέα, ένα λινκ σε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- 14 βίντεο του Ρομπέρτο. Μήπως μπορείς να βρεις και το τηλέφωνο, να μην κουράζω τον Τσαλαπετεινό μας με νωπές παραγγελιές; Τι να πω.... ευχαριστώ πολύ!

Έκτακτο παράρτημα

2009-10-06T20:07:00.004+03:00

Αχνιστά νέα

Νέο Υπουργικό Συμβούλιο:
Πρωθυπουργός: Παπανδρέου
Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης: Πάγκαλος
Υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ: Παμπούκης (ο νομικάριος)
Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ: Πεταλωτής
Πρόεδρος της Βουλής (θα προταθεί): Πετσάλνικος
Γραμματέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας: Παπουτσής
Κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι: Παπουτσής, Ευθυμίου
Γεν. Γραμματέας Υπ. Συμβουλίου: Λύτρας
Υπ.Οικονομικών : Παπακωνσταντίνου, υφ. Σαχινίδης
Υπ.Εξωτερικών : Παπανδρέου, αν.υπ. Δρούτσας, υφ. Κουβέλης
Υπ.Εθν.Άμυνας : Βενιζέλος, αν.υπ. Μπεγλίτης
Υπ.Οικονομίας : Κατσέλη, υφ. Αρναουτάκης, υφ. Μπόλαρης
Υπ.Παιδείας : Διαμαντοπούλου, υφ. Χριστοφιλοπούλου, υφ. Πανάρετος
Υπ.Εργασίας : Λοβέρδος, υφ. Κουτρουμάνης
Υπ.Υγείας : Ξενογιαννακοπούλου, υφ. Γεννηματά
Υπ.Αγροτ.Ανάπτυξης : Μπατζελή, υφ. Καρχιμάκης
Υπ.Προστασίας Πολίτη : Χρυσοχοϊδης, υφ. Βούγιας
Υπ.Πολιτισμού : Γερουλάνος, υφ. Γκερέκου
Υπ.Εσωτερικών : Ραγκούσης, υφ. Ρόβλιας, υφ. Τζάκου
Υπ.Δικαιοσύνης : Καστανίδης, υφ. Κατσιφάρας
Υπ.Υποδομών : Ρέππας, υφ. Μαγκριώτης, υφ. Σηφουνάκης
Υπ.Περιβάλλοντος : Μπιρμπίλη, υφ. Μανιάτης, υφ. Μωραϊτης

Πού είναι ο Σκανδαλίδης;Γιατί δε δέχτηκαν οι Οικολόγοι τη θέση υφυπουργού Περιβάλλοντος;

Ο Πρασινόκηπος

2009-10-06T12:56:00.006+03:00

Όπως διακρίνετε και από την εικόνα, το θέμα της ανάρτησης θα είναι η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, οπότε αν βαριέστε ή ανήκετε σε άλλο πολιτικό χώρο ή τέλος πάντως δεν αντέχετε άλλη εκλογοκουβέντα, θα επανέλθουμε μια από τις ημέρες με κάτι πιο ενδιαφέρον. Τα πασόκεμον και ιδίως όσοι δε μάθατε στοιχεία, μαζωχτείτε να σας τα πω. Τι να σας πω, δηλαδή, μια εικόνα χίλιες λέξεις...

Δεν ξεκινήσαμε καθόλου καλά... Έτρεξα σαν πεζοναύτης με 9 κιλά στην πλάτη για να προλάβω ένα λεωφορείο να με πάρει από την εξωτική γενέτειρα κι αυτό έμεινε καταμεσής της εθνικής οδού! Δε μου αρέσει αυτή η στατικότητα αλλά τουλάχιστον υπάρχει σταθερό σήμα και ευνοείται η πλοήγηση...
Κι επειδή δε θα γινόταν να περάσουμε τις εκλογές στο ντούκου, in order του πληροφορείν, λέμε να παραθέσουμε στοιχεία. Και ξεκινάμε: εντυπωσιακή νίκη των πράσινων παιδιών. Όχι ότι δεν ήταν αναμενόμενο -ιδίως η ομιλία του Παπανδρέου στο Πεδίον Άρεως είχε άρωμα άλλης εποχής. Απλά ούτε και οι ίδιοι οι επιτελείς δεν περίμεναν τόση διαφορά. Και για να μιλήσουμε με αριθμούς: 43,92% και 160 βουλευτικές έδρες το ΠΑΣΟΚ (με συσπείρωση στο 95%), 33,48% και 91 έδρες η ΝΔ (με υψηλή συσπείρωση, γύρω στο 85%), 7,54% και 21 έδρες το ΚΚΕ, 5,63% και 15 έδρες το ΛΑΟΣ, 4,60% και 13 έδρες ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλεξούλη. Οι οικολόγοι πράσινοι με 2.53% δεν μπήκαν στη Βουλή και ήταν πολύ κρίμα. Εντυπωσιακό όμως ήταν και το ποσοστό όλων εκείνων που ψήφισαν τα καλτ παιδιά των φετινών εκλογών... Το περιστέρι του Παπαθεμελή (Δημοκρατική Αναγέννηση- κάποτε ήμουνα πουλί και μ'αγαπούσανε πολύ) τσίμπησε ένα 0,45%, ένα 0,36% το πήρε παραμάζωμα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η "αίμα-τιμή-χρυσή αυγή" έλαβεν 0,29% (ωραίο λογότυπο!), ισοψηφώντας με τους οικολόγους του Βεργή (αυτό λοιπόν που έχουν διασπαστεί ακόμα και οι οικολόγοι, μου κάνει λίγο κουλό)και 0,27% η Ένωση Κεντρώων (κτήνη! βόδια! που λέει και ο αρχηγός μας). Φυσικά δε θα μπορούσαν να μην έχουν τους οπαδούς τους μελλοντικές πολιτικές δυνάμεις αλλαγής, όπως η Κοινωνία (φαν-κλαμπ Καποδίστρια και επίσης ωραίο λογότυπο) που πήρε ένα 0,16% διόλου ευκαταφρόνητο και οι ΚΟΤΕΣ (Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την πολιτιστική Συγκρότηση, ή κάτι τέτοιο. Που αν χρειάζεται μισή μέρα για να το πεις ολόκληρο σκέψου πόσο το σκέφτεσαι για να το ψηφίσεις!) που τσίμπησαν ένα 0,02 %, ισοψηφώντας με το Χαρίζω οικόπεδα-Χαρίζω χρέη (πες με και ΠΑΕΚΕ). Με τα παρακλάδια του ΚΚΕ δεν ασχολούμαι γιατί είναι πολλά, μπερδεύομαι και μου χαλάνε το μαλλί...
Αντιλαμβάνεστε ότι όταν περιμένεις μια διαφορά 3-5 μονάδες και σου έρχονται 10, παθαίνεις ένα σχετικό λαλά... Ούτε στον ύπνο τους δεν το είχαν δει επιτελείς και δημοσκόποι... Περιμένανε -οι πιο αισιόδοξοι- κάπου 154 έδρες ( οι απαισιόδοξοι δεν ήταν καν σίγουροι για αυτοδυναμία) και τους ήρθε ένα καταστρόγγυλο 160. Πολιτική ηγεμονία; Ίσως. Προπύργια της δεξιάς οι νομοί Πέλλας, Καστοριάς, Σερρών, Μεσσηνίας, Αργολίδας και Λακωνίας. Πάντως, στις 8 μονοεδρικές, σάρωσε ο ήλιος ο πράσινος: Γρεβενά (46,96% έναντι 36,61%), Ευρυτανία (51,24% έναντι 37,53%), Ζάκυνθο (47,56% έναντι 29,74%), Θεσπρωτία (48,67% έναντι 36,67%), Κεφαλονιά (41,79% έναντι 33,13%), Λευκάδα (41,65% έναντι 37,01%), Σάμο (38,49% έναντι 29,73%) και Φωκίδα (40,24% έναντι 39,71%). Τρελά αποτελέσματα. Διαβάσαμε στο ΒΗΜΑ:
«Σφαγή» για γνωστά ονόματα στελεχών της ΝΔ έβγαλαν οι χθεσινές κάλπες. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που είχαν γίνει γνωστές ως τα μεσάνυχτα, εκτός Βουλής φαίνεται να μένουν πρώην υπουργοί, όπως ο κ. Γ.Αλογοσκούφης στην Α΄ Αθηνών και ο θείος του παραιτηθέντος προέδρου της ΝΔ κ. Αχ. Καραμανλής στις Σέρρες. Σίγουρα δεν επανεκλέγονται, αφού έγινε ανατροπή στις μονοεδρικές περιφέρειες όπου εκλέγονταν, ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Α.Μπέζας στη Θεσπρωτία, ο υφυπουργός Ανάπτυξης κ. Ι.Μπούγας στη Φωκίδα, ο πρώην υπουργός κ. Χρ. Φώλιας στα Γρεβενά.
Στην Α΄ Αθηνών στο 20% των εκλογικών τμημάτων από το ψηφοδέλτιο της ΝΔ προηγούνταν οι πρώην υπουργοί κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και οι κκ. Δ. Αβραμόπουλος, Πρ. Παυλόπουλος και ακολουθούν οι κυρίες Φωτεινή Πιπιλή και Ελίζα Βόζεμπεργκ, ενώ πιο κάτω βρίσκονται η κυρία Ελενα Κουντουρά και ο κ. Γ. Αλογοσκούφης.
Στην Α΄ Αθηνών η ΝΔ μένει με πέντε έδρες. Στο ΠαΣοΚ προηγείται ο κ. Κ. Σκανδαλίδης και ακολουθούν η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, οι κκ. Χρ.Παπουτσής, Αθ.Αλευράς, Αθ. Τσούρας, Σπ. Κουβέλης, Π. Οικονόμου και η κυρία Πέμη Ζούνη. Στη Β΄ Αθηνών από το ΠαΣοΚ προηγούνται ο κ. Α.Λοβέρδος, η κυρία Λούκα Κατσέλη, οι κκ. Μιχ.Χρυσοχοΐδης και Απ.Κακλαμάνης.
Από τη ΝΔ προηγούνται οι κκ. Α. Σπηλιωτόπουλος, Ευ.Μεϊμαράκης, Κ. Χατζηδάκης και Γερ.Αποστολάτος. Στην Α΄ Θεσσαλονίκης από το ΠαΣοΚ προηγούνται οι κκ. Ευ. Βενιζέλος, Χ. Καστανίδης, οι κυρίες Χρύσα Αράπογλου και Εύα Καϊλή. Ακολουθούν οι κκ. Ι. Μαγκριώτης, Σπ.Βούγιας, Ν.Γιαννόπουλος, Θ. Ρομπόπουλος και η κυρία Μαίρη Ακριβοπούλου. Από τη ΝΔ προηγούνται οι κκ. Ι.Ιωαννίδης και ακολουθούν οι κκ. Κ. Γκιουλέκας, Στ. Καλαφάτης, η κυρία Ελενα Ράπτη, οι κκ. Απ. Τζιτζικώστας και Γ. Ορφανός.
Πολλές οι ηχηρές απουσίες, με πρώτη και καλύτερη του πρώην αρχηγού Κ.Καραμανλή, ο οποίος θα ξεκουραστεί επιτέλους (θυμάστε το "κουρασμένος" που είχε πει) και θα παίξει ανενόχλητος play-station. Δήλωσε ότι ήταν πεπεισμένος ότι ηττήθηκε η πολιτική του πρόταση. Η ποια; Μπουά χα χα, το άλλο με τον Τοτό να στο πω τώρα ή μετά το μπραντς; Καλά, βέβαια όλοι οι δελφίνοι πήραν από ένα Όσκαρ ερμηνείας, γιατί πολύ λυπηθήκανε που φεύγει... Η Ντόρα του είπε "Δε θα σε αμφισβητήσω" (εκεί πήγε το δάκρυ κορόμηλο), ο Αβραμόπουλος (να θυμίσω τι έλεγε επί παλαιοτέρου, όταν ήταν εκτός "στάνης";) κι ο Σαμαράς (ο αποστάτης νο2 της σύγχρονης ιστορίας) του είπαν "μη φεύγεις, σκέψου την ενότητα του κόμματος" (δεν το είπαν και αυτολεξεί, δεν ήμανε μπροστά, αλλά ήταν η αδιαμφισβήτητη κωμική νότα της βραδιάς, μπα σε καλό μας απόψε!). Μου θύμισε πάντως την ταινία που η Καραγιάννη τραγουδάει το "Αααααχ αααποοονεεε... ο σκύλος μας κι η γάτα μας με μάτια δακρυσμένα" και τα ρέστα παγωτό. Το άρθρο έχει έναν λυρισμό, μια αισθαντικότητα και μια μελαγχολική ποιητικότητα, read and weep, καλά μου παιδιά. Ιδίως στο σημείο που αναφέρεται στις αντιδράσεις, η zewa έκανε τη διαφορά και πάλι... πάρτε δείγμα:
"Ο κ. Καραμανλής μόλις έφυγε από τη Ρηγίλλης άκουγε τους συγκεντρωμένους νεοδημοκράτες να του φωνάζουν: «Κώστα, μη φύγεις. Μη μας παρατάς. Μην τους κάνεις το χατίρι. Είμαστε μαζί σου». Ο ίδιος δεν αντιδρούσε. Ούτε ένα μειδίαμα. Ούτε μια κίνηση του κεφαλιού ή του χεριού του." Ο άνθρωπος ζωγράφισε... Ψυχούλα ο Αρτέμης!
Λιάπης, Τσιτουρίδης και Δούκας (όχι ο δικός μας, ο Προκόπης, ο άλλος, ο Πέτρος) έκαναν τους (δικαιωμένους) Αλέκους, ο δε Αλογοσκούφης δήλωσε ότι θα επιστρέψει στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα ( τι του φταίνε τα έρμα τα παιδιά; Γλυτώσανε οι γονείς και θα την πληρώσουν αυτά;) Ο Σουφλιάς παραιτήθηκε κι εμείς πήγαμε για ύπνο.
Σήμερα που ξυπνήσαμε, ο Γιώργος ορκιζόταν (καλή σταδιαδρομία, λυκόπουλο!) και ο Ψωμιάδης δήλωνε την πρόθεσή του να διαδεχτεί τον Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ. Ζω για τη στιγμή που θα δω διάγγελμα πρωθυπουργού με στολή Ζορό. Πανίκα (παιδόπον τεμέτερον) θυμήσου, είμαστε μαζί σου!
Σας φιλώ απαξάπαντες. Φτάσαμε!
Και μια τόση δα προσθήκη, τώρα που επιτέλους ηρεμήσαμε: όλα τα διεθνή πρακτορεία, είχαν μόνο διθυράμβους για τον Γιώργο, ο οποίος από την πρώτη κιόλας μέρα ανήγγειλε την εισαγωγή νέου εκλογικού νόμου... Ωραία η σκηνή της ορκωμοσίας... Παπούλιας, Γιώργος και Ιερώνυμος... όλες οι συμπάθειες μαζί, τι ωραία! Αλλά αν τα κάνει πλακάκια με τον ΣΕΒ και τα καθίκια τους CEO δεν τον ξαναψηφίζω, το δηλώνω! Να σημειώσω επίσης ότι από τους υποψήφιους που είχανε πρήξει τον κόσμο με τα sms έμαθα ότι μόνο η Κατερίνα Μπατζελή έστειλε ευχαριστήριο μήνυμα. Θεά η Κατ!

Χωρίς Αχιλλέα η Βουλή...χωρίς νερό η κρήνη

2009-10-05T18:39:00.003+03:00

Αδέρφια, μάθατε τα νέα; Καθήστε, γιατί μάλλον δε θα τα αντέξετε. Ο Αχιλλέας μας. Ο λεβέντης της Σερραϊκής γης, το Πρωτο-παλλήκαρο, το νιάτο και η ελπίδα της Βορείου Ελλάδας, αυτός ο πολιτικός με όραμα και μέλλον, δεν εξελέγη βουλευτής! Μη γελάτε, κάφροι. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Μη βρω αυτούς που ψηφίσανε το γερο-Τσίπρα και στείλανε τον Αχιλλέα σπίτι του, θα τους αφαλοκόψω! Νααα ζώα, κτήνη, τετράποδα, πεντάποδα, εξάποδα!(που λέει κι ο Βασίλης. Όχι βλακώδεις ερωτήσεις. Ο Λεβέντης. Δείτε και καμιά σοβαρή εκπομπή, που κοντεύετε να πάρετε καρέκλα στο "πολυ μπλα μπλα"). Όπως σας τα λέω, λοιπόν. Δε βγήκε. Τα γατιά της γειτονιάς, λιώσανε στο κλάμα, διότι ως εφτάψυχα όντα δεν έχουν καμιά εκπροσώπηση στη Βουλή, οι Πασόκοι, ως εξαπανέκαθεν κακιασμένα και κομπλεξαρισμένα πόκεμον, άρχισαν το χιούμορ για την τρίτη ηλικία, εγώ τα πήρα με τους Σερραίους που κόβουν το μέλλον του... παιδιού και ο φλίτατος Αλέξης μου έστειλε μήνυμα ότι παραιτείται ο Κωστάκης και ο Μητσοτάκης θα

(εδώ ο υπολογιστής λάγκαρε, believe it or not , τη μεταφυσική μου μέσα και πέσαμε στη "διαχείριση εργασιών")

τρίβει τα χέρια του. Τουλάχιστον ο Μολυβιάτης θα είναι κοντά μας να νιώθουμε την ορμή της νεότητας ή θα μας πνίξει η γεροντίλα του ΠΑΣΟΚ;
Και μια λεπτομέρεια που εμένα με ανατρίχιασε με το μεταφυσικό της βάρος: 35 ακριβώς χρόνια (4 Οκτωβρίου 1974 - 4 Οκτωβρίου 2009) μετά την ίδρυση της ΝΔ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο μεν Αχιλλέας έμεινε εκτός Βουλής, ο δε Κωστάκης παραιτήθηκε... Τέλος εποχής για τους Καραμανλήδες; Ή μητσοτακικό (κούφια η ώρα που τ'ακούει) διάλειμμα μέχρι να ενηλικιωθεί ο Αλέξανδρος;
(Θα ακολουθήσει ανάρτηση με τα αποτελέσματα των εκλογών)

Καλό μήνα!

2009-10-01T01:39:00.012+03:00

Το μήνα που μας πέρασε,
ΛΑΤΡΕΨΑ

1. Τη γιαγιάκα στον Βασιλόπουλο: κυρτωμένη, συρρικνωμένη από την οστεοπόρωση, ανήμπορη να βγάλει το καλάθι από τη στοίβα. Καθαρό βλέμμα, υγρά μάτια, παράπονο για τα χρόνια που πέρασαν. Τη βοήθησα με το καλάθι της, μου ακούμπησε τρυφερά το χέρι και μου έδωσε χαμογελαστά την ευχή της. Μετά από λίγο, την είδα να κοιτά με παιδική προσήλωση... σχολικά! Τετράδια με ζωηρά χρώματα, στυλό, χρωματιστά μολύβια και ξύστρες! Μάλλον για τα εγγόνια της, μπορεί και για την ίδια. Μια σκηνή γλυκιά, που μου γέννησε το πιο πλατύ χαμόγελο.
2. Τον Παναγιώτη, τον συνομήλικό μου οδηγό του λεωφορείου, που όταν του είπα τι είναι η χόβολη και ποιά ήταν η Ίσις, μου έδωσε το σταυρόλεξό του να λύνω στο δρόμο και με "απείλησε" με πρόστιμο 10 ευρωλεπτών για κάθε στάση που περνούσαμε, αν το σταυρόλεξο έμενε άλυτο. Μου έφτιαξες το απόγευμα, ποιητή! Σποδός και burberry.
3. Τον Χρήστο Θηβαίο. Καμιά έπαρση, καμιά τάση "δείτε με, είμαι ο Θηβαίος". Χαμογελάκι, ευγένεια, απλότητα.
4. Την οργάνωση που υπάρχει στο αρχείο της Μπενακείου Βιβλιοθήκης στη Λένορμαν. Τους εξυπηρετικούς, χιουμορίστες και ευγενικούς κυριούληδες στην είσοδο που μου έκαναν μια μεγάλη χάρη και τους χρωστάω γλυκάκια.
5. Το διήγημα με τίτλο "Εγώ και το κουνέλι". Μετά τις εκλογές που θα έχει ηρεμήσει και ο Hugh από τα πονάκια του κι εγώ από τις πολιτικές μου ανησυχίες, θα διαβάσω ολόκληρο το βιβλίο, οπότε θα ακολουθήσει review διαφωτιστικότατο, σαν αυτό για τον Ρομπέρτο, μη σας πω και καλύτερο.
6. Την οπτική του Bruce Branit και του Pierre Huyghe και ευχαριστώ πολύ τους αγαπημένους Ρεμπέσκ και Ξαβιέρα Χολάντερ που μου τους σύστησαν. Και φυσικά τον φίλτατο Οδοιπόρο, που μου είπε πώς θα βγάλω το ενοχλητικό undefined από το καινούριο template.
7. Τον "γιό" μου τον Hugh. Χίλια ευχαριστώ στον "συμπέθερο" Αλέξη (θα παντρέψουμε τα σκυλιά μας, τον Hugh και τη Hilda) που μου τον χάρισε.
8. Τον φίλο Michael Kiske που δε σταματά να βγάζει υπέροχα τραγούδια με την υπέροχη φωνή του.Up the irons!
9. Τον Ρομπέρτο (αλλά μάλλον μου πέρασε).
10. Τα Starbucks και το caramel frappuccino τους, φτιαγμένο με μαστοριά από τον Γιώργο, τον Αντώνη, τη Σταματούλα ή την Κωνσταντίνα. Α, και τον ευγενικό κυριούλη που μου χαμογέλασε όταν του έκανα χώρο να περάσει κι εγώ η μουλάρα σκεφτόμουν τον Hugh και τα προβλήματά του και δεν ανταπέδωσα.
11. Το αληθινό ενδιαφέρον και τη συμπάθεια που εκφράζεται με μακρόσυρτα επιφωνήματα και κουβεντούλα -όσο αυτό είναι εφικτό- από τα παιδιά στα Applebee's κάθε φορά που τα επισκεπτόμαστε.
12.Το στραγγιστό γιαούρτι με γλυκό κεράσι και τις κρέπες με λευκή σοκολάτα και σοκολάτα γάλακτος. Επίσης, το γαμοπίλαφο, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς, το απάκι, την τσικουδιά -αν και χτυπάει κατακέφαλα!- και τις μαντινάδες. Να ζήσει η Κρήτη!
13. Τη βροχή... αχρησιμοποίητη ακόμη η ομπρέλα!
14. Την Ελληνοφρένεια...και τα φριφωλάκια του Μάντζιου, αλλά λιγότερο.

ΚΑΙ ΣΙΧΑΘΗΚΑ (σαν τα κρίματά μου, που δεν είναι και πολλά!)

1. Τον βλάκα στο Βασιλόπουλο που με κοίταζε, αλλά όχι στα μάτια. Ελπίζω να έπαθε αστιγματισμό.
2. Τις δύο κατινάρες που ήρθαν στα Starbucks για να φάνε παγωτό από το περίπτερο και να φορτίσουν το κινητό τους. Η γυφτιά μερικών δεν παίζεται.
3. Το σκοτεινό μάτι των ΟΝΝΕΔιτών στο Σύνταγμα όταν καταλάβουν ότι δεν είσαι "του κόμματος".
4. Τον εαυτό μου, γιατί έχω καμπανιστό γέλιο και φοβάμαι ότι ενοχλώ τους γύρω μου. (Τελείως σχιζοφρενικό είναι αυτό, ξέρω).
5. Την περασμένη Τρίτη, που με τον ξάδερφό μου βρεθήκαμε πεζή, περασμένη ώρα και κατά λάθος στην Πλατεία Θεάτρου και μέχρι να βρούμε ταξί, έφτασε το ταρτλό στην κάλτσα. Ούτε στον εχθρό μου!
6. Τους ανθρώπους που κάνουν μπάνιο μια φορά τη βδομάδα. Κάντε μας τη χάρη να μας απαλλάξετε από την -βρωμερή- παρουσία σας.
7. Τον Πακιστανό που, φορτωμένος ζώνες, είχε το νου του αλλού αλλά μου το έλεγε σε άπταιστα πακιστανικά στα οποία είμαι ένα στάδιο πριν τους αρχάριους.
8. Τους ιδιοκτήτες τετράποδων που είτε παραταϊζουν τα σκυλιά τους και τα κάνουν σαν μοσχάρια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να περπατήσουν, είτε τα αφήνουν να αφοδεύουν σε πεζόδρομους όπως η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, είτε τα τραβολογάνε, τα κουρεύουν, και τους κόβουν ό,τι προεξέχει. Τα αυτιά και την ουρά εννοώ. Α να μου χαθείτε!
9. Όλες αυτές τις σκυλοτραγουδιάρες που εσχάτως έκαναν... στροφή στην ποιότητα και "πουλάνε" ροκ με το κιλό.
10. Τον (ταλιμπάνο) καθηγητή πανεπιστημίου που είδα να βρίζει τη γυναίκα του στην Ερμού...στον αντίποδα ένα ζευγάρι που είδα σήμερα στον μοναχικό μου περίπατο να ζουζουνίζεται: πάθος στα 65! Γι' αυτούς είναι η ζωή!
11. Όλους αυτούς τους άσχετους μουσικούς που -άγνωστο γιατί- λυσσάνε να γίνουν φίλοι μου στο myspace και θέλουν σώνει και ντε να τους ακούσω και να τους πω τη γνώμη μου. Άσχετο! Και εντελώς αναίτιο! Γράφει πουθενά "Ψινάκης"; Μπαααα...
12. Τους δήθεν λαϊκούς αγωνιστές, τις κατσαρίδες που δεν πιάνει το Teza και τα λαμόγια που φιλάνε αμφιβόλου καθαριότητας ποδιές για να γίνουν golden boys στη θέση των golden boys.
13. Ορισμένους Κύπριους που την έχουν δει "μάτσο" άντρες. Όταν εσύ πήγαινες, κουμπάρε, εμείς είχαμε γυρίσει και κάναμε μπάνιο...
14. Τα αναγνωστήρια. Θα έπρεπε να τα λένε καμακιστήρια.
Επίσης έχω να πω τα χειρότερα για την αφεντιά μου, που είχα αφήσει την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή και όρμησε μέσα ο Hugh την ώρα που έκανα καθαρισμό προσώπου και καταβρόχθισε το scrub με άρωμα καρύδας από τα fresh line. Μέρες έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος, μην τυχόν και πάθει τίποτα το βλαστάρι μου. Μαύρη η ώρα της απολέπισης!

World Builder

2009-09-27T23:39:00.003+03:00

Ένας κόσμος φτιαγμένος από ολογράμματα...

... με τη ματιά του Bruce Branit.

Και για να μη μου μελαγχολήσετε,το 405

επίσης από τον Bruce Branit

Καλή εβδομάδα νά'χουμε...
(και έμπνευση στο τέλος της)

May the Horse be with you

2009-09-27T16:24:00.005+03:00

Ελληνοφρένεια 23/9/09

Τις τελευταίες μέρες που μαζευόμαστε σπίτι με τα κχτηνάκια μου, ακούμε φανατικά Ελληνοφρένεια και σείεται ο τόπος. Από την εν λόγω εκπομπή στις 23/9 ακούστε τη βερσιόν του "7 νάνοι στο s/s Cyrenia" και ιδίως στα τελευταία 5 λεπτά της εκπομπής, όπου και ακούγεται το τέλος του τραγουδιού...η ακροτελεύτια ατάκα δένει εξαιρετικά...(αλλά όχι μόνο για το Γιώργο,ε;)

Χτες, περνώντας από το Καλλιμάρμαρο και ανεβαίνοντας την Ηρώδου Αττικού, για να πάμε Κολωνάκι, ο αγαπητός Θωμάς, ατενίζοντας από μακριά τον ανδριάντα (του Καραϊσκάκη δεν είναι;) γυρνάει και λέει

"Ρε παιδιά, από μακριά δε σας φαίνεται σαν τον Darth Vader πάνω σε άλογο; Use the Force, εντελώς!"
και πετάγεται η Δώρα ως άλλος Han Solo
"Use the Horse, παίδες!"